I FSK 778/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 listopada 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 1103/08 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 28 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 listopada 2008 r. sygn. akt III SA/GL 1103/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę S. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie podatku akcyzowego. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego wynikało, że złożona skarga nie zawierała uzasadnienia (jedynie uzasadnienie do wniosku o przyznanie prawa pomocy), a dołączony do niej odpis pełnomocnictwa nie spełniał wymogów przewidzianych dla tego rodzaju dokumentu. Tym samym strona została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez: - nadesłanie pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego jego odpisu podpisanego przez skarżącego, bowiem przedłożony egzemplarz był nie podpisany; - określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, bowiem skarga nie zawierała uzasadnienia. W wezwaniu doręczonym stronie 13 października 2008 r. znalazło się pouczenie, że nie usunięcie powyższych braków w zakreślonym terminie będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Pełnomocnik strony dnia 21 października 2008 r. nadał w Urzędzie Pocztowym pismo wraz z załączonym odpisem pełnomocnictwa oraz uzasadnieniem złożonej skargi. Uzasadniając motywy odrzucenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że wskazane braki nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, bowiem upłynął on bezskutecznie 20 października 2008 r. w poniedziałek. Pełnomocnik strony na wezwanie odpowiedział dopiero dnia 21 października 2008 r. co dało wystarczającą podstawę by skargę odrzucić. Na powyższe orzeczenie pełnomocnik strony złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o jego uchylenie, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jako podstawy kasacyjne wskazano naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy spełnia ona wymogi formalne przewidziane w art. 46, art. 57 i art. 37 § 1 p.p.s.a. - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy (okoliczności faktycznych). W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych strona wyraziła pogląd, że wezwanie do uzupełnienia braków było niezasadne bowiem wraz ze skargą złożony został odpis pełnomocnictwa, który został uwierzytelniony przez reprezentującego stronę doradcę podatkowego. Dokument ten znajdował się w aktach sądowych (karta nr 4 akt) i tym samym nie było konieczne uzupełnianie braków skargi w tym zakresie. Jeśli chodzi o brak wskazania w skardze naruszenia prawa lub interesu prawnego autor skargi kasacyjnej zajął stanowisko, że i w tej kwestii skarga nie wymagała uzupełnienia. Wskazanie bowiem naruszenia skażoną decyzją interesu strony zawarte było w stwierdzeniu: "S. M. (działając przez pełnomocnika) wnosi o uchylenie decyzji organów obu instancji z powodu niezgodnego z prawem określenia mu zobowiązania podatkowego." Ponadto powołano się na szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których sąd ten rozstrzygał kwestię co należy rozumieć przez określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Dyrektor Izby Celnej nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że strona nie uzupełniła wskazanych przez Sąd pierwszej instancji braków skargi w zakreślonym do tego terminie. Kwestią, która jednak wymaga rozstrzygnięcia jest ustalenie, czy skarga podatnika rzeczywiście takie braki zawierała i czy była podstawa do wezwania strony do ich uzupełnienia. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przez określenie "naruszenia prawa" lub "naruszenia interesu prawnego", o których jest mowa w punkcie 3 omawianego art. 57 § 1, należy rozumieć podanie przez skarżącego przyczyny, która w jego ocenie uzasadnia wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wzmiankowany przepis nie wymaga przy tym przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Wymóg skargi będzie w tym względzie spełniony, jeżeli skarżący nawet w sposób bardzo ogólny wyjaśni na czym polega jego zdaniem naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności. W tym miejscu należy podnieść, że skarga strony omawianego wymogu nie spełniała. Skarżący określił wprawdzie akt organu administracyjnego i wskazał, że jest on niezgodny z przepisami prawa materialnego i procesowego, lecz nie zawarł nawet słowa uzasadnienia na czym to naruszenie miałoby polegać. Prawdą jest, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny nie jest związany ani zarzutami postawionymi w skardze, ani powołaną w niej podstawą prawną, a dokonując oceny legalności zaskarżonego doń aktu administracyjnego obowiązany jest poddać przedmiot zaskarżenia pełnej kontroli pod kątem zgodności tego aktu z obowiązującym prawem, tj. z przepisami prawa materialnego, na których opiera się rozstrzygnięcie tego aktu oraz przepisami procedury administracyjnej regulującymi postępowanie, w którym akt ten został wydany. Nie mniej jednak nie można zaakceptować sytuacji, w której skarżący w sposób przynajmniej ogólnikowy nie wyrazi swojego stanowiska w kwestii poddanego ocenie sądu rozstrzygnięcia organu administracyjnego. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji miał podstawę by wystosować do pełnomocnika strony wezwanie w tym zakresie i zakreślić siedmiodniowy termin, którego przekroczenie musiało powodować odrzucenie skargi. Tym samym w tym aspekcie sprawy postawione zarzuty należało uznać za chybione. Analogicznie należało potraktować sprawę zakwestionowanego odpisu pełnomocnictwa. Pełnomocnik strony musi mieć bowiem świadomość, że rolą odpisu jest wierne odzwierciedlenie treści oryginału. Tym samym tak istotny element, jak fakt czy mocodawca złożył swój podpis na oryginale, musi jednoznacznie wynikać z treści odpisu. Znajdujący się w aktach sprawy dokument, przy założeniu, że oryginał był podpisany, nie stanowił więc jego wiernego odzwierciedlenia. Natomiast przyjmując, że stanowił wierne odzwierciedlenie oryginału, należy wywnioskować, że na oryginale brakowało podpisu. Reasumując w obu przypadkach Sąd pierwszej instancji miał prawo taki odpis podważyć i na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwać stronę do uzupełnienia braku skargi w tym zakresie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.