III SA/Wa 1476/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę III SA/Wa 1476/08 Uzasadnienie Pismem z dnia 30 listopada 2004 r. K. z K. w R. na podstawie art. 6 i 13 Dyrektywy Rady z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń (76/308/EWG), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako Dyrektywa, wystąpił do Ministerstwa Finansów z wnioskiem o udzielenie pomocy przy windykacji podatku przemysłowego, odsetek i dodatku za opóźnienie w łącznej kwocie 317 828,72 € od skarżącego J. K. Do wniosku dołączono sporządzone w języku niemieckim zawiadomienie o zaległościach płatniczych J. K., których dotyczył wniosek oraz tłumaczenie na język polski wniosku i zawiadomienia o zaległościach płatniczych. Na podstawie opisanego wniosku i zawiadomienia o zaległościach płatniczych Minister Finansów wystawił w stosunku do J. K. trzy tytuły wykonawcze obejmujące należności wskazane w zawiadomieniu i przesłał je do organu egzekucyjnego właściwego do prowadzenia egzekucji tj. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. Na podstawie tych tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego przysługującego zobowiązanemu tj. nadpłaty w podatku dochodowym. Zawiadomienie o zajęciu nadpłaty doręczono pełnomocnikowi zobowiązanego J. K. w dniu 28 lipca 2007 r. Pismem z dnia 3 sierpnia 2007 r. skarżący na podstawie art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.e.a., wniósł skargę na zajęcie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze J. K. zarzucił organowi egzekucyjnemu: - prowadzenie egzekucji w oparciu o tytułu wykonawczych wystawionych na podstawie nieopięczętownej i niepodpisanej kserokopii zawiadomienia o zaległościach sporządzonego w językach niemieckim i angielskim bez przetłumaczenia go na język Polski, - brak doręczenia mu tytułów wykonawczych, - egzekwowanie kwoty nieznanych mu zaległości podatkowych. Zdaniem skarżącego organ egzekucyjny dopuszczając się wskazanych nieprawidłowości naruszył przepisy art. 64 w związku z art. 21 Konstytucji RP a także przepis art. 8 Konstytucji RP. Skarżący podnosił, że organ na podstawie art. 29 u.p.e.a. obowiązany był do zbadania dopuszczalności egzekucji. Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. oddalił skargę. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że w niniejszej sprawie zastosowano środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Zajęcia dokonano zgodnie z treścią art. 89 § 1 u.p.e.a. Skarżący bezpodstawnie twierdził, że zawiadomienie o zaległościach wystawione przez niemiecki organ nie jest podpisane i opatrzone pieczęcią, gdyż z dokumentu tego wynika, że zawiera on podpis oraz pieczęć urzędową. Organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 66z § 1 u.p.e.a. w rozpoznanej sprawie polskie organy egzekucyjne miały obowiązek prowadzić egzekucję na rzecz organu niemieckiego. Egzekucja ta była prowadzona z zachowaniem określonego w art. 66 za § 1 u.p.e.a. wymogu wystawienia przez polski organ wykonujący tytułu wykonawczego na podstawie u.p.e.a. Wystawiony przez Ministra tytuł wykonawczy zgodnie z treścią art. 66 za § 4 u.p.e.a. w terminie trzech miesięcy został przekazany organowi egzekucyjnemu do prowadzenia egzekucji. Organ wskazał, że skarżący jeżeli kwestionował podstawę prowadzenia egzekucji mógł wnieść na podstawie art. 66 zf § 1 u.p.e.a. zarzuty do niemieckiego organu. Na postanowienie organu pierwszej instancji skarżący wniósł zażalenie do Ministra Finansów. W zażaleniu skarżący podniósł te same zarzuty co skardze. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia Minister w pełni podzielił argumentację zawartą w postanowieniu organu pierwszej instancji. Na postanowienie organu drugiej instancji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze postanowieniu organu drugiej instancji zarzucono naruszenie - art. 66b § 1 pkt 4, art. 66h, art. 66 za § 4, art. 66 zb § 1w zw. z art. 66x § 1i 2 i art. 66y § 3 u.p.e.a., - art. 8 ust. 1 Dyrektywy - art. 64 w zw. z art. 21, art. 7 i art. 8 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podnoszono, że organ egzekucyjny prowadził egzekucję na podstawie niemieckiego zawiadomienia o zaległościach płatniczych, które nie było oryginalnym dokumentem i organ dysponował tylko jego kserokopią, czym naruszono art. 66b § 1 pkt 4 u.p.e.a. Minister Finansów nie dysponował tłumaczeniem niemieckich dokumentów na język polski czym, naruszono art. 66h u.p.e.a. Skarżącemu nie doręczono tytułów wykonawczych wystawionych na podstawie dokumentów niemieckich przez Ministra Finansów co stanowiło naruszenie art. 66za § 4 u.p.e.a. Zdaniem skarżącego niemieckie zawiadomienie o zaległościach powinno zostać przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Skarżący bezzasadnie podnosi, że Minister Finansów nie był uprawniony do wystawienia tytułów wykonawczych na podstawie kserokopii zawiadomienie o zaległościach płatniczych skarżącego, sporządzonego przez niemiecki organ. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 Dyrektywy do wniosku o udzielenie pomocy w egzekucji roszczenia powinien zostać dołączony oficjalny lub uwierzytelniony odpis instrumentu, który pozwala na jego stosowanie. W przepisach dyrektywy brak jest definicji użytego w powołanym przepisie pojęcia "instrument". Z tego względu Sąd uznał, że pojęcie to oznacza każdy dokument wystawiony przez władze państwa obcego, z którego treści wynika, że polski podmiot jest zobowiązany do uiszczenia na rzecz władzy państwa obcego świadczeń wymienionych w art. 2 Dyrektywy. Znajdująca się w aktach sprawy kopia niemieckiego zawiadomienia o zaległościach skarżącego z tytułu podatków w ocenie Sądu odpowiada wymogom określonym w art. 7 ust. 1 Dyrektywy i może zostać uznana za uwierzytelniony odpis, gdyż kopia ta została potwierdzona za zgodność z oryginałem przez organ. Na dokumencie tym widnieje odwzorowania oryginalnej pieczęci urzędowej i podpisu. Także przepis art. 66b § 1 pkt 4 u.p.e.a. nie określa wymogów formalnych jakie powinien spełnić zagraniczny tytuł wykonawczy. Przepis ten jedynie stanowi, że pojęcie to oznacza dokument wydany przez obce państwo, stanowiący podstawę do prowadzenia egzekucji wymienionych w nim należności pieniężnych. W rozpoznanej sprawie polskie tytuły wykonawcze wystawiono na podstawie wniosku o windykację sporządzonego przez niemiecki organ, którego tłumaczenie na język polski znajduje się w aktach sprawy. Do wniosku dołączono także tłumaczenie zawiadomienia o zaległościach skarżącego. Zatem zarzut skarżącego dotyczący braku tłumaczenia wniosku oraz dokumentu stanowiącego podstawę do windykacji należało uznać za bezzasadny. Podnoszony w skardze obowiązek sporządzenia tłumaczenia tych dokumentów przez tłumacza przysięgłego nie wynika z treści przepisów prawa. Sam skarżący mimo tego, że twierdzi iż obowiązek sporządzenia tłumaczenia przez tłumacza przysięgłego określają przepisy prawa nie wskazuje tych przepisów. Z tego względu należało uznać, że dokumenty te mogły zostać przetłumaczone przez organ występujący z wnioskiem bez korzystania z pomocy tłumacza przysięgłego. Wskazane w skardze przepisy art. 66h u.p.e.a. adresowane są do organu wnioskującego i do organu wykonującego. Zgodnie z treścią art. 1a pkt 8a u.p.e.a. organem wnioskującym jest organ uprawniony do występowania do obcego państwa z wnioskiem o udzielenie pomocy w sprawach dotyczących należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9. Zgodnie z treścią 1a pkt 8b organem wykonującym jest organ uprawniony do przyjmowania od obcego państwa wniosku o udzielenie pomocy w sprawach dotyczących należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9 u.p.e.a. Przepis art. 66h § 1 i 2 u.p.e.a. dotyczy sytuacji, w której organ wnioskujący polski ( przypis Sądu) zwraca się do organu państwa obcego o pomoc w prowadzeniu egzekucji. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła. Przepisy art. 66h § 3 u.p.e.a. uprawniają organ wykonujący do odmowy przyjęcia tłumaczenia wniosku o egzekucję. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu brak było podstaw do zastosowania tego przepisu przez polskie organy, gdyż wniosek o zastosowanie pomocy w egzekucji był poprawny formalnie. Przepis art. 66h § 4 u.p.e.a. uprawnia organ wykonujący do przyjęcia od państwa obcego tłumaczenia wniosku o egzekucję na inny język niż język polski. W ocenie Sądu organy w niniejszej sprawie przepisu tego nie naruszyły. Sama strona skarżąca w skardze nie przedstawiła uzasadnienia naruszenia art. 66h § 3 i 4 u.p.e.a. Windykacja prowadzona przez państwo udzielające pomocy wykonywana jest na podstawie wniosku o udzielenie pomocy do którego dołączany jest "instrument, który pozwala na jego stosowanie"- art. 7 ust. 1 Dyrektywy. Przepisy Dyrektywy nie określają jakie wymogi formalne ma spełniać "instrument", który ma moc równą zagranicznemu tytułowi wykonawczemu. Wymogów tych nie określa także przepis art. 66b § 1 pkt 4 u.p.e.a. Zatem niemieckie zawiadomienie o zaległościach płatniczych J. K. mogło być uznane za "instrument" o którym mowa w art. 7 ust. 1 Dyrektywy, który na podstawie art. 66 § 1 pkt 4 u.p.e.a. stanowił zagraniczny tytuł wykonawczy. W tym stanie rzeczy za niezasadny należało uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 66 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Z treści art. 12 ust. 1 Dyrektywy, którego odpowiednikiem na gruncie u.p.e.a. jest art. 66 zf § 1 wynika, że skarżący mógł kwestionować tytuł wykonawczy na podstawie, którego polskie organy prowadziły postępowanie egzekucyjne, przez wniesienie zarzutów w postępowaniu prowadzonym w N. przed tamtejszymi organami. Polskie organy nie są uprawnione do oceny zasadności egzekucji prowadzonej na podstawie wniosku państwa obcego W niniejszej sprawie rzeczywiście skarżącemu, przy dokonaniu zajęcia wierzytelności na podstawie zawiadomienia z dnia [...] września 2006 r., nie doręczono odpisu tytułu wykonawczego wystawionego przez polski organ egzekucyjny na podstawie zagranicznego tytułu wykonawczego. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu doręczono wyłącznie kpię niemieckiego tytułu wykonawczego (karta 21 akt administracyjnych). Niedoręczenie skarżącemu tytułu wykonawczego wystawionego przez polski organ egzekucyjny stanowiło naruszenie art. 66za § 4 u.p.e.a., jednakże uchybienie to w ocenie Sądu nie miało wpływu na przebieg egzekucji. Egzekucja została wszczęta w sposób określony w art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. przez zajęcie wierzytelności skarżącego przysługującej mu od B. S.A. na podstawie zawiadomienia o zajęciu z dnia [...] września 2006 r. (karta 20 akt administracyjnych). Ponadto skarżący w toku postępowania w dniu 6 listopada 2006 r. (karta 51 akt podatkowych) otrzymał uwierzytelnione kopie tytułów wykonawczych wystawionych w niniejszej sprawie przez polski organ egzekucyjny. Zatem w dacie dokonania zajęcia wierzytelności przysługującej skarżącemu od Naczelnika Urzędu Skarbowego, którego to zajęcia dotyczy niniejsza sprawa, skarżący dysponował potwierdzonymi za zgodność z oryginałem kopiami tytułów egzekucyjnych. Treść przepisów art. 66w, 66x i 66y u.p.e.a. oraz kontekst jaki tworzą te przepisy w sposób jasny wskazują, że przepisy zawarte w art. 66x adresowane są do polskich organów wnioskujących o udzielenie pomocy przez organy obcego państwa przy prowadzeniu egzekucji i określają wymogi formalne jakie musi spełniać wniosek o udzielenie pomocy kierowany do organów państwa obcego. Z tego względu przepis ten nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Tak samo należało ocenić zarzut naruszenia art. 66y § 3 u.p.e.a. Dodatkowo można jeszcze wskazać, że wniosek o egzekucję złożony w niniejszej sprawie przez organ niemiecki spełniał warunek określony dla wniosków kierowanych przez organy polskie w art. 66 x § 2 u.p.e.a., który to przepis jest odpowiednikiem art. 7 ust. 2 lit. a) Dyrektywy. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do wniosku, że strona skarżąca bezzasadnie zarzucała naruszenie przez polskie organy art. 66zb § 1 u.p.e.a., gdyż otrzymany w niniejszej sprawie przez te organy niemiecki wniosek o egzekucję spełniał wszystkie wymogi formalne i brak było podstaw do występowania o jego uzupełnienie. Z tych wszystkich względów należało uznać, że w niniejszej sprawie istniały prawidłowe pod względem formalnym i materialnym przesłanki do prowadzenia egzekucji na wniosek organu niemieckiego i dlatego w ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak było podstaw do stawiania zarzutu naruszenia art. 8 ust. 1 Dyrektywy. Z tych wszystkich względów wobec bezzasadności opisanych zarzutów stawianych w skardze brak było podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie naruszało przepisy art. 64 w zw. z art. 21 i art. 7, art. 8 oraz art. 27 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.