II OSK 1008/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Protokolant Dominika Sasin – Knothe po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1026/08 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę; 2. zasądza od K. S. na rzecz Z. S. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2009 roku, sygn. akt II SA/Gl 1026/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2008 roku, Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Cieszyńskiego z dnia [...] czerwca 2008 roku, Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zapadł w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 roku, Nr [...] Starosta Cieszyński zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. S. pozwolenia na budowę wiaty magazynowej na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] obręb B.. W uzasadnieniu organ administracji podał, że stanowiąca przedmiot postępowania inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna przyjętego uchwałą Rady Gminy Brenna z dnia 16 września 2004 roku Nr XXIV/198/04. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z dnia 5 listopada 2004 r. nr 105, poz. 2949). Nieruchomość objęta wnioskiem znajduje się bowiem w jednostkach o symbolach 3 ME. 109 o podstawowym przeznaczeniu – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz KL – drogi lokalne. Decyzja ta zapadła także w oparciu o postanowienie Starosty Cieszyńskiego [...] z dnia [...] marca 2008 roku wyrażające zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Postanowieniem tym zezwolono inwestorowi na wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...] i nr [...]. Organ I instancji podał także, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny oraz spełnia wymogi art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a skoro spełnione zostały wymagania art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 tej ustawy, to stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku, Nr [...] Wojewoda Śląski po rozpoznaniu odwołania K. S. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany zachowuje parametry określone przepisami planu miejscowego. Nieruchomość inwestora znajduje się bowiem w terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem nowej zabudowy usługowej. Projekt budowlany jest kompletny oraz zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, a załączone do niego dokumenty spełniają wymagania określone w przepisach ustawy Prawo budowlane. Do wniosku dołączono również niezbędne uzgodnienia z administratorami sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, telekomunikacyjnych i gazowych. Inwestor uzyskał także pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz wykazał się prawem do dysponowania działkami nr [...],[...] i [...] na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że Starosta Cieszyński, wydając postanowienie z dnia 3 marca 2008 roku udzielające zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych, zastosował się do udzielonego mu upoważnienia przez Ministra Budownictwa. Nie zgadzając się z odwołującym się wskazał, że zgoda na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 i § 271 rozporządzenia została udzielona przez Starostę po wnikliwej analizie udostępnionych dokumentów i wyjaśnień inwestora, a także przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o te ustalenia uznano, że przedstawiona do zatwierdzenia lokalizacja wiaty jest najbardziej optymalna pod względem przestrzennym i zrównoważona ekonomicznie oraz zbieżna z zamierzeniami wnioskodawcy. Wojewoda stwierdził także, iż ocena stanu faktycznego zainwestowania sąsiednich nieruchomości wskazuje na bezzasadność zarzutów dotyczących ograniczeń w zabudowie działki odwołującego się spowodowanej projektowaną inwestycją. Po działce tej w odległości 8 m od wnioskowanej zabudowy biegnie bowiem kolektor sieci kanalizacyjnej oraz dwumetrowa strefa wolna od zabudowy, a zatem można na niej zlokalizować budynek mieszkalny w odległości 10 m od granicy działki. Usytuowanie wiaty przy północno-wschodniej granicy działki K. S. nie zacieni także działki należącej do odwołującego się, a tym bardziej planowanego w przyszłości budynku. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł K. S., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 4 i art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżącego, zatwierdzony projekt budowlany i pozwolenie na budowę jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowany do realizacji obiekt będzie bowiem wykorzystywany wyłącznie w związku z prowadzoną przez inwestora działalności produkcyjną. W ocenie skarżącego bezzasadnie uznano, iż zaistniał uzasadniony przypadek udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Udzielone odstępstwo spowoduje, w ocenie skarżącego, pogorszenie warunków użytkowych jego działki i ograniczy jego możliwości budowlane. Skarżący stwierdził również, że zgoda na realizację inwestycji bezpośrednio przy granicy nie jest tożsama ze zgodą na budowę w granicy. Skarżący podniósł także zarzut, iż nie będzie możliwe zrealizowanie przez inwestora wymogu zachowania 40 % powierzchni biologicznie czynnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi uznał je za bezzasadne. Wojewoda nie zgodził się z dokonaną przez skarżącego interpretacją zapisów planu miejscowego. Wskazał, że inwestor wystąpił o pozwolenie na budowę wiaty magazynowej i na taki obiekt uzyskał pozwolenie na budowę, zaś organ administracji nie może zakładać, że wybudowany obiekt będzie użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem. Uczestnik postępowania Z. S. w piśmie z dnia 30 października 2008 roku wniósł o oddalenie skargi. Podał, że teren przeznaczony pod budowę projektowanego obiektu nie jest przeznaczony pod usługi centrotwórcze, jak podał skarżący, lecz pod zabudowę jednorodzinną oraz nowe budynki usługowe. Projektowana wiata magazynowa mieści się zaś w pojęciu budynku usługowego. W jego ocenie chybiony jest także zarzut dotyczący niespełnienia przez projekt zagospodarowania działki warunku zachowania powierzchni biologicznie czynnej, bowiem warunek ten należy odnosić do całej jednostki strukturalnej. Zdaniem uczestnika, zarzuty skargi pozorują jedynie, że w sprawie doszło do naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, a faktycznie sprowadzają się one tylko do polemiki z ustaleniami faktycznymi, na których oparta została zaskarżona decyzja. Odnosząc się do kwestii zastosowania art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego uczestnik podkreślił, że przepis ten uzależnia udzielenie odstępstwa od warunków technicznych od zaistnienia wskazanych w nim przesłanek, ocena zaś, czy te przesłanki zachodzą należy do właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika także, iż lokalizacja wiaty spowodowana została niemożnością usytuowania jej dobudowy z innej strony budynku gospodarczego oraz braku możliwości jej realizacji zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przyczyną tego zaś były: istniejący podział ewidencyjny, zagospodarowanie terenu oraz lokalizacja placu manewrowego. Tym samym organy prawidłowo przyjęły, iż w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. Uczestnik postępowania wskazał również, że sporna lokalizacja wiaty nie doprowadziła, jak zarzucił skarżący, do pogorszenia warunków użytkowych działki sąsiedniej. W szczególności w odległości 8 m od granicy jego nieruchomości biegnie główny kolektor kanalizacyjny, a zatem rozważanie jakiejkolwiek zabudowy w tym miejscu ma charakter całkowicie teoretyczny. W znacznej odległości od granicy tej działki położone są także należące do skarżącego obiekty budowlane. Inwestor zauważył wreszcie, że całkowicie dowolne były twierdzenia skarżącego dotyczące wykorzystania w przyszłości tego obiektu, jako związanego z produkcją. Zauważył również, że potencjalnie każdy obiekt może być wykorzystany w sposób odmienny od projektowanego. Organ administracji nie może jednak antycypować takiej okoliczności i przyjąć, że stanowi to przeszkodę w udzieleniu stosownego pozwolenia. W tym kontekście zauważył, że powoływanie się przez skarżącego na wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz profil prowadzonej przez inwestora działalności stanowią spekulacje wynikające z braku rzeczowych argumentów. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2009 roku, sygn. akt II SA/Gl 1026/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi K. S. uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2008 roku, Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Cieszyńskiego z dnia [...] czerwca 2008 roku, Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Zdaniem Sądu, organy administracji nie wywiązały się w sposób należyty z tego obowiązku, czym naruszyły dyspozycję przywołanego przepisu. Starosta Cieszyński w decyzji ograniczył się tylko do lapidarnego stwierdzenia o zgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Wskazał, że zgodnie z ustaleniami planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Gminy Brenna z dnia 16 września 2004 r. działka inwestora znajduje się w jednostkach o symbolach 3.ME.109 i KL. Badanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami tego planu miejscowego organ administracji sprowadził jednak praktycznie do powołania się na przepis § 6 tego planu (bez wskazania tej jednostki redakcyjnej uchwały). Zgodnie z tym przepisem symbol ME oznacza "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy bliźniaczej". Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji szerzej odwołał się do zapisów tego planu. Wskazał bowiem, że dopuszcza on nową zabudowę usługową w terenie, którego powierzchnia przyrodniczo czynna wynosi minimum 40 %. W ocenie tego organu przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany (projekt zagospodarowania terenu) zachowuje parametry określone w ustaleniach planu. Zdaniem Sądu, z opisanym stanowiskiem nie można się zgodzić. Jak wynika z § 48 pkt 1 uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brenna dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 3.ME.109 przepis ten nakazuje utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej z możliwością rozbudowy, przebudowy, remontu obiektów mieszkaniowych, z jednoczesnym porządkowaniem istniejącej zabudowy gospodarczej i użytkowanego terenu budowlanego. Przepis § 48 pkt 8 omawianego planu przewiduje adaptację istniejących i możliwość lokalizacji usług zarówno wbudowanych w obiekty mieszkaniowe jak i wolnostojących z zastrzeżeniem, że oddziaływanie obiektu na środowisko powinno zamknąć się w granicach działki. Przepis ten w zdaniu 2. wyklucza prowadzenie na tym obszarze działalność usługowej, powodującej emisję pyłów i odorów. W punkcie 15. omawianego § 48 planu miejscowego dopuszczona została lokalizacja budynków gospodarczych i garażowych w granicach działki z zaleceniem ich sytuowania bezpośrednio do ściany budynku na sąsiedniej działce. Z powyższych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że obowiązkiem orzekających w sprawie organów administracji architektoniczno-budowlanej było zajęcie jednoznacznego stanowiska w kwestii funkcji użytkowej projektowanego obiektu, a w szczególności rozstrzygnięcie, czy planowany obiekt miał służyć do realizacji funkcji związanej ze świadczeniem usług. Plan miejscowy stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) jest aktem prawa miejscowego, a zatem stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji R.P.). Konsekwencją tego stanu rzeczy jest konieczność wykładania zapisów planu za pomocą reguł stosowanych przy wykładni tekstów prawnych. Tekst analizowanego planu miejscowego nie zawiera definicji terminu "usługi", a zatem organy winny sięgnąć w toku ustalania jego znaczenia do reguł i wykładni językowej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego "usługi to działalność jakiegoś rodzaju polegająca na wykonywaniu zadań zleconych przez klienta. Jest to dział gospodarki nie związany z produkcją, obejmujący np. transport, szkolnictwo, służbę zdrowia, turystykę, banki (por. Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2007, t. 5, s. 493). Wskazana definicja działalności usługowej dowodzi, że organy winny były starannie rozważyć, czy projektowana wiata magazynowa pozostawała w związku z prowadzoną przez inwestora działalnością produkcyjną, czy też miała służyć do świadczenia usług polegających przykładowo na magazynowaniu towarów na zlecenie innego podmiotu gospodarczego. W ocenie Sądu, funkcja polegająca na przechowywaniu materiałów do produkcji oraz przechowywania wyrobów gotowych przeznaczonych na sprzedaż nie mieści się w zakresie pojęciowym terminu usługi, nawet przy przyjęciu jego szerokiego rozumienia. Wobec powyższego należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją tego było wydanie kontrolowanej oraz poprzedzającej ją decyzji z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nadto Sąd z urzędu wskazał, że ustalając sporną lokalizację wiaty magazynowej w granicy z działką sąsiednią organy powołały się na wydane w oparciu o art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego postanowienie Starosty Cieszyńskiego z dnia 3 marca 2008 roku wyrażające zgodę na odstępstwo od przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Postanowienie to dotyczyło jednak rozbudowy bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budynku gospodarczego, tymczasem wydane decyzje dotyczyły pozwolenia nie na rozbudowę budynku gospodarczego lecz na budowę wiaty magazynowej. Treść tych decyzji była zresztą zgodna z wnioskiem złożonym przez inwestora i dołączonym do niego projektem budowlanym. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają definicji wiaty, jak się jednak zdaje, nie można obiektu tego typu traktować jako synonimu budynku gospodarczego. Przykładowo wskazać tutaj można na przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, w którym ustawodawca odróżnia te dwa obiekty. Ja stwierdził Sąd, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2007 r., II OSK 1740/06, [w:] LEX Nr 426917, wskazano zaś wręcz, że budynek w odróżnieniu od wiaty stanowi obszar zamknięty z każdej strony przegrodami oraz posiadający zamykane drzwi. W tym kontekście, zdaniem Sądu, należy także przywołać definicję wiaty zamieszczoną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.). Zgodnie z tą definicją za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Kierując się tymi ustaleniami nie może zatem ulegać wątpliwości, że zatwierdzony decyzją Starosty Cieszyńskiego projekt budowlany w istocie rzeczy dotyczył budynku gospodarczego, a nie wiaty. Należy zatem stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zapadły także z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co miało również wpływ na wynik sprawy. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną wniósł Z. S., podnosząc zarzuty: 1. naruszenia § 48 ust. 9 uchwały Rady Gminy Brenna z dnia 16 września 2004 roku, Nr XXIV/198/04 (Dz. Urz. Województwa Śląskiego Nr 105, poz. 2949) poprzez błędną jego wykładnię, 2. naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że zgodnie z § 48 ust. 9 uchwały Rady Gminy Brenna z dnia 16 września 2004 roku, Nr XXIV/198/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brenna dla wyznaczonych terenów o podstawowym przeznaczeniu dla lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a oznaczonych na rysunku planu symbolami: 3.ME.1, 3.ME.3, 3.ME.16, 3.ME.32, 3.ME.33, 3.ME.92, 3.ME.100, 3.ME.102, 3.ME.103, 3.ME.109, została przewidziana możliwość adaptacji istniejących i możliwość lokalizacji usług zarówno wbudowanych w obiekty mieszkaniowe jak i wolnostojących z zastrzeżeniem, że oddziaływanie obiektu na środowisko powinno zamknąć się w granicach działki. Jednocześnie zostało wykluczone prowadzenie działalności usługowej powodującej emisję niezorganizowaną pyłów i odorów. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przy wykładni pojęcia "usługi" nie można się ograniczyć tylko do definicji słownikowych, gdyż pojęcie to występuje w wielu aktach prawnych i znaczenie, w jakich jest ono używane w tych aktach powinno być brane pod uwagę, przy jego wykładni. Przede wszystkim pojęciem tym posługuje się ustawa z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 roku, Nr 155, poz. 095, z poźn. zm.) definiując w art. 2 działalność gospodarczą jako zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Przyporządkowując działalność magazynową do powyższej definicji należy jednoznacznie przyjąć, iż nie jest ona ani działalnością wytwórczą, ani budowlaną, ani też handlową. Tym bardziej nie jest ona rozpoznawaniem i wydobywaniem kopalin ze złóż, ani działalnością zawodową. Z powyższych rodzajów działalności należy ją przypisać do działalności usługowej. Wnoszący skargę kasacyjną powołał się również na pojęcie usługi zawarto w ustawie z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług oraz na zapisy zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności. Wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że brak jest podstaw do dokonywania rozróżnienia na działalność usługową zewnętrzną, skierowaną do osób trzecich oraz działalność usługową wewnętrzną, wspomagającą inny rodzaj działalności, w szczególności działalność produkcyjną. Takie rozróżnienie w niektórych przypadkach mogłoby prowadzić do niemożliwych do zaakceptowania wniosków. Przykładowo, działalność usługowa w zakresie magazynowania wyrobów, skierowana do nieograniczonej ilości kontrahentów mogłaby się okazać o wiele bardziej uciążliwa (np. ze względu na ruch pojazdów i powodowany tym hałas) niż działalność magazynowa traktowana, jako działalność wspomagającą produkcję jednego podmiotu. Nadto, nie sposób uzasadnić tezy, iż na jednej nieruchomości mógłby być zlokalizowany budynek o funkcji magazynowej, w którym byłby świadczone usługi skierowane do nieograniczonej ilości osób, a na drugiej nie można byłoby zlokalizować budynku o tej samej funkcji, w którym byłby przechowywane towary i produkty jednego przedsiębiorcy. Prawidłowa wykładania § 48 ust. 9 uchwały Rady Gminy Brenna z dnia 16 września 2004 roku, Nr XXIV/198/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brenna, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, prowadzi do wniosku, iż obejmuje on działalność usługową polegającą na przechowywaniu materiałów do produkcji oraz gotowych wyrobów, bez zróżnicowania, czy chodzi od działalność skierowaną na zewnątrz, czy działalność wewnętrzną, pomocniczą w stosunku innego rodzaju działalności. Nieprawidłowa wykładnia § 48 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doprowadziła do niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, gdyż wbrew stanowisku Sądu I instancji projekt budowlany pozostawał w zgodzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brenna. Formułując zarzut naruszenia przez organy administracyjne art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Wojewódzki Sąd Administracyjny skupił się na nieścisłościach terminologicznych pomiędzy treścią postanowienia z dnia 3 marca 2008 roku oraz treścią decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast nie zbadał wnikliwie, w oparciu o całość materiałów dotyczących wniosku o zezwolenie na odstępstwo, tego czy zgoda na odstępstwo dotyczyła obiektu budowlanego, na który zostało wydane pozwolenie na budowę. Badając powyższą kwestię, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, powinien był wziąć pod uwagę dokumenty załączone do wniosku oraz w oparciu o ich treść rozstrzygnąć sporne zagadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna wniesiona przez Z. S. ma usprawiedliwione podstawy. Podzielić należy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w skardze kasacyjnej zarzut dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnej wykładni pojęcia "działalności usługowej". Działalność gospodarcza polegająca na magazynowaniu towarów jest niewątpliwie działalnością usługową. Zasadnie wnoszący skargę kasacyjną wskazuje, iż ustawa z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej definiuje działalność gospodarczą, jako działalność wytwórczą, budowlaną, handlową i usługową. Magazynowanie towarów nie może być zaliczone do działalności wytwórczej, budowlanej oraz handlowej. Tym samym należy zaliczyć ją do działalności usługowej. Za niezasadny uznać należy pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż działalność usługowa ma miejsce tylko wówczas, gdy jest świadczona przez usługodawcę na rzecz osób trzecich. Działalnością usługową będzie zarówno świadczenie usług na rzecz osób trzecich, jak również na własne potrzeby usługodawcy. Nie ma znaczenia, czy inwestor będzie świadczył usługi w postaci magazynowania towarów na rzecz osób trzecich, czy też będzie to działalność wykonywana na jego własne potrzeby. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest, jaką funkcję będzie pełnił planowany do realizacji obiekt. Z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wynika, że ma to być magazyn. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, że planowana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z § 48 pkt 9 tego planu wynika, iż dopuszczalne jest prowadzenie na terenie planowanej inwestycji działalności w postaci usług. Niedopuszczalne jest prowadzenie działalności usługowej powodującej niezorganizowaną emisję pyłów i odorów, jednakże działalność polegająca na magazynowaniu towarów tego rodzaju skutków nie będzie wywoływać. Istnieje też wymóg, by oddziaływanie obiektu, w którym usługi będą prowadzone zamykała się w granicach działki. Warunek ten w przypadku projektowanego obiektu również jest spełniony. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie istnieje konieczność wyjaśnienia, czy w planowanym do realizacji obiekcie będzie prowadzona działalność usługowa, gdyż fakt ten wynika wprost z ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Tym samym nie mogło to być powodem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W decyzji organu pierwszej instancji zawarte jest stwierdzenie, iż zatwierdzony zostaje projekt budowlany oraz zostaje udzielone pozwolenie na budowę wiaty magazynowej. Zgodzić należy się z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż planowany do realizacji obiekt nie jest wiatą. Z projektu budowlanego jednoznacznie wynika, iż jest to budynek gospodarczy. Okoliczność ta nie może być jednak powodem uchylenia zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Błędne nazwanie planowanego do realizacji obiektu nie jest bowiem uchybieniem aż tak istotnym, by mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jak to zostało już wyżej wskazane, z zatwierdzonego projektu budowlanego jednoznacznie wynika, iż planowany do realizacji obiekt to budynek gospodarczy. Uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji skutkowałoby jedynie tym, że w kolejnych wydawanych przez te organy decyzjach obiekt ten zostałby nazwany prawidłowo. Nie uległyby natomiast zmianie parametry takie jak jego przeznaczenie, wielkość i położenie. Zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny, a inwestor dołączył do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wymagane prawem opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Brak jest w tej sytuacji podstaw do przyjęcia, że naruszony został art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 – tekst jednolity ze zm.). Ponieważ w skardze kasacyjnej podniesione zostały wyłącznie zarzuty naruszenia prawa materialnego, spełnione zostały warunki określone w art. 188 p.p.s.a do merytorycznego rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z przytoczonych wyżej względów na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego K. S. na rzecz Z. S. kwotę 600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.