I SA/Bd 513/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Asesor WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania w sprawie karty podatkowej na 2002 rok. oddala skargę Strona skarżąca wnioskiem z [...] wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2002 rok. Strona wniosła o uchylenie wskazanej decyzji oraz obniżenie stawki karty podatkowej na podstawie przepisu art. 27 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W uzasadnieniu wniosku podatnik podał, że organ ustalając stawkę karty podatkowej na 2002r. w kwocie [...] zł miesięcznie, ustalił ją w zawyżonej wysokości, ponieważ tabela miesięcznych stawek karty podatkowej stanowiąca załącznik nr 3 do ustawy z dnia 20 listopada 1998r., dla działalności prowadzonej w zakresie usług ślusarskich w miejscowości o liczbie mieszkańców od 5.000 do 50.000, przewiduje miesięczną stawkę karty podatkowej na 2002r. w wysokości 326 zł. Wnioskodawca podniósł, że przychód z prowadzonej przez niego w 2002r. działalności gospodarczej wyniósł [...] zł, a ustalona decyzją organu stawka karty podatkowej na wyżej wymieniony okres wyniosła [...] zł rocznie, co stanowi 28,6% uzyskanego przychodu. Jako nowe dowody wskazał zestawienie rachunków wystawionych od 01 stycznia do 31 grudnia 2002r., pismo Kierownika Urzędu Rejonowego w Ż. z [...] dotyczące zmiany powierzchni działki, decyzję Starosty Ż. z [...] w sprawie sprostowania zapisu w operacie ewidencji gruntów i budynków powierzchni działki, skargę z dnia [...] złożoną na decyzję Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia Inspektora Pracy, zawiadomienie o rozprawie przed WSA w Warszawie ze skargi na wymienioną decyzję oraz szkic sytuacyjny warsztatu usługowego w Ż. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. odmówił uchylenia wymienionej decyzji ostatecznej gdyż nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Szczegółowo wyjaśnił zasady ustalania wysokości stawki karty podatkowej. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zarzucił naruszenie art. 26 i art. 27 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie; naruszenie art. art. 123 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa, przez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym oraz braki w zebranym materiale dowodowym. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ustalenie stawki karty podatkowej na 2002r. z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających wpływ na wysokość opodatkowania w tej formie. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 26 i art. 27 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie należało uznać za chybiony, ponieważ postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją ograniczało się wyłącznie do badania istnienia przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Podniesione przez podatnika okoliczności dotyczące ustalenia stawki karty podatkowej na 2002r. w zawyżonej kwocie oraz przedstawione na tę okoliczność dowody nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania, ponieważ nie są one istotne dla sprawy, jak tego wymaga art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ podkreślił, że karta podatkowa jest uproszczoną, fakultatywną formą opodatkowania przyznawaną wyłącznie na wniosek zainteresowanego podatnika. Wskazał, ze organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na dany okres w oparciu o stan faktyczny zadeklarowany przez podatnika we wniosku. Strona we wniosku z [...] wskazała, że działalność w zakresie ślusarstwa usługowego i produkcyjnego, robót budowlanych, instalatorstwa sanitarnego, ogrzewania gazowego, elektrycznego i kowalstwa będzie prowadziła na terenie Polski. Dane te stanowiły podstawę wydania decyzji ostatecznej z [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2002r. Organ wskazał, że w deklaracji PIT–16 z [...] strona podała stan faktyczny identyczny, jak w deklaracji z dnia [...]. Organ zauważył, że to na podatniku opłacającym podatek w formie karty podatkowej ciąży obowiązek zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które mają wpływ na wysokość tego podatku, w tym m. in. o zmianach dotyczących miejsca prowadzenia działalności, stanu zatrudnienia, rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, na co wskazuje art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 36 ust. 7 cytowanej ustawy. W razie zawiadomienia naczelnika o przedmiotowych zmianach w wymaganym siedmiodniowym terminie, okoliczności te podlegałyby ocenie organu podatkowego w ramach odrębnego postępowania w sprawie zmiany wysokości stawki karty podatkowej. Organ podniósł, że dowód w postaci zestawienia rachunków za rok 2002 został sporządzony przez podatnika[...], a więc nie istniał w chwili wydawania kwestionowanej decyzji ostatecznej, wobec czego nie mógł stanowić podstawy wznowienia postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji. Również przedstawiony przez stronę dowód w postaci protokołu kontroli z [...] wraz z załącznikiem nie mógł stanowić podstawy do uchylenia przedmiotowej decyzji ostatecznej i zastosowania obniżki stawki karty podatkowej na 2002r. z tego powodu, że był sporządzony przez pracowników Urzędu Skarbowego w Ż., a więc był znany temu organowi, co z kolei wyklucza możliwość określenia go jako nowego, nieznanego organowi dowodu, o jakim mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nowych, nieznanych dowodów w rozumieniu powołanego przepisu nie stanowią także zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] i z dnia [...] bowiem z ich treści wynika, iż zostały przesłane do wiadomości Urzędu Skarbowego w Ż., a więc również były temu organowi znane. Odnosząc się do powołanych okoliczności dotyczących "zmniejszenia powierzchni należącej do działki podatnika", czy też "nakazu wyznaczenia w warsztacie miejsc stale wolnych w czasie pracy" oraz przedstawionych w tym zakresie dowodów, organ stwierdził, że nie miały one wpływu na podjęcie rozstrzygnięcia albowiem dla podatników prowadzących działalność usługową lub wytwórczo-usługową wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej ustala się w granicach stawek miesięcznych określonych w części I tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z uwzględnieniem czynników takich jak rodzaj i zakres działalności, stan zatrudnienia oraz miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, a nie na podstawie podanych przez stronę okoliczności. Organ zauważył, że wniosek z dnia [...] o wznowienie postępowania egzekucyjnego w sprawie zaległości z tytułu karty podatkowej ustalonej decyzjami Urzędu Skarbowego w Ż. na lata 1997, 1998 i 1999, oraz przedstawiony dowód w postaci kserokopii pisma z dnia [...] informującego o rozwiązaniu z dniem [...] umowy z pracownikiem, jak również podniesione zarzuty w zakresie dopisywania ilości pracowników do ustalenia stawki karty podatkowej na 1997r., na które powołuje się podatnik w piśmie z [...] dotyczą odrębnego postępowania prowadzonego przez organ I instancji oraz okresu innego niż objęty wymienioną decyzją ostateczną. Podsumowując organ stwierdził, że inicjując postępowanie w trybie wznowienia postępowania podatnik nie dysponował nową okolicznością faktyczną, ani też nowym dowodem w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, a zatem brak było podstaw prawnych i faktycznych do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ nie uznał za zasadne zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, art. 122 oraz art. 187 § 1 i 3 poprzez "braki w zebranym materiale dowodowym" albowiem strona w odwołaniu nie wskazała, jakie dowody jej zdaniem zostały pominięte i nie podlegały rozpatrzeniu przez organ podatkowy. Co do zarzutu naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, wskazał, że z akt sprawy wynika, iż postanowieniem organ I instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, z którego to uprawnienia strona skorzystała w dniu [...]. Ustosunkowując się do zarzutu odmowy uwierzytelnienia sporządzonego przez podatnika spisu dokumentów, z którymi zapoznał się w dniu [...], organ wskazał, że zgodnie z art. 178 § 3 powołanej ustawy strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy, z tym, że uwierzytelnieniu mogą podlegać wyłącznie odpisy lub kopie akt sprawy, a nie spis dokumentów sporządzony przez stronę w formie notatki. W skardze do sądu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji, polegający na przyjęciu, że prowadzi działalność usługową w miejscowości o liczbie mieszkańców powyżej 50.000; naruszenie art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przez dyskryminowanie strony, która nie zgodziła się z argumentacją organów, że powołane przez nią okoliczności nie mają żadnego znaczenia dla sprawy. Podkreśliła, że prowadzi działalność gospodarczą w miejscowości Ż. o liczbie mieszkańców [...] a przyjęta przez organ jako podstawa do ustalenia wysokości stawki karty podatkowej miejscowość powyżej 50.000 mieszkańców jest niezgodna ze stanem faktycznym. Strona wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2002 rok. Jako podstawę prawną wznowienia wskazała art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Także analiza treści wniosku, tudzież pism w sprawie uzasadniała takie kwalifikowanie podnoszonych okoliczności do przesłanek wznowienia. Zgodnie z powołanym przepisem wznawia się postępowanie zakończone ostateczną decyzją, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Istotą zarzutów podniesionych przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania jest okoliczność, ze organ ustalając stawkę karty podatkowej na rok 2002r zawyżył ją poprzez przyjęcie, że podatnik będzie prowadził swoją działalność w zakresie usług ślusarskich w miejscowości powyżej 50.000 mieszkańców w sytuacji, gdy zakład znajduje się w miejscowości Ż., którego liczba mieszkańców mieści się w przedziale 5.000 do 50.000. W ocenie strony, twierdzenie takie popierają zaoferowane dowody w postaci: - zestawienia rachunków wystawionych przez podatnika za okres 01.01.2002 do 31.12.2002r - pismo Kierownika Urzędu Rejonowego w Ż. z [...] dotyczące zmiany powierzchni działki oraz decyzję Starosty Ż. z [...] w sprawie sprostowania zapisu w operacie ewidencji gruntów powierzchni działki - skargę z [...] na decyzję Głównego Inspektora Pracy z [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia Inspektora Pracy oraz zawiadomienie o rozprawie przed WSA w Warszawie w sprawie skargi na powyższą decyzję - szkic sytuacyjny warsztatu usługowego położonego w Ż. Analizując argumentację strony skarżącej wraz z dowodami składającą się na przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania, Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku, że organ w zaskarżonej decyzji zasadnie nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku. W uznaniu, że podstawą wznowienia odpowiadającą argumentacji wniosku może być jedynie art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, trafna jest ocena, iż zaoferowane dowody tudzież okoliczności faktyczne nie spełniają wymogów stawianych wskazanym przepisem. Część dowodów nie ma przymiotu nowości, część z nich nie istniała w dniu wydania decyzji, a wszystkim brakuje cechy istotności dla sprawy. Ostatnia cecha dowodu lub okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 oznacza, że chodzi o taki dowód lub okoliczność, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy w tym przypadku w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2002 rok. Tymczasem, jak wynika z akt postępowania administracyjnego – co podnosiły organy w swoich rozstrzygnięciach – podstawą do wydania kwestionowanej decyzji była treść deklaracji PIT-16 sporządzonej i złożonej przez stronę [...], w której w polu 36, jako miejsce prowadzenia działalności, wskazał "teren Polski". Wbrew twierdzeniom podatnika, podnoszonym na rozprawie, jakoby miejsce prowadzenia działalności wynikało z adresu zakładu usługowego, który zarejestrowany jest w Ż. – pojęcia te nie są tożsame. Miejsce usytuowania zakładu nie przesądza o miejscu prowadzenia działalności, w szczególności siedziba w Ż. nie pozostaje w żadnej kolizji z możliwością prowadzenia działalności na terenie całego kraju. Stąd wskazanie, co do miejsca prowadzenia działalności zadeklarowane przez stronę musiało być uwzględnione przez organ wydający decyzję w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej. Organy nie miały podstaw, by kwestionować tak wskazane przez podatnika dane. Konsekwencją było ustalenie stawki w sposób, który został szczegółowo wyjaśniony w decyzji organu pierwszej instancji – zasady obowiązujące w tym zakresie nie były przedmiotem sporu. Trafnie organ wskazał na art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 36 ust. 7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, które stwarzały stronie możliwość zweryfikowania wysokości stawki karty w związku ze zmianą miejsca prowadzenia działalności. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, w uznaniu prawnej zasadności stanowiska organów o braku przesłanki do weryfikacji decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.