I OSK 576/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1102/08 w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. I SA/Wa 1102/08, oddalił skargę E. B. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] odmówiono na podstawie art. 149 § 3 kpa wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2002 r. znak [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa przez Gminę Miasto Rzeszów własności nieruchomości położonej w Rzeszowie obr. [...] oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] m2 nr [...] częściach obj. [...] wraz z zabudowaniami i urządzeniami trwale z gruntem związanymi, z powodu nie posiadania przez skarżącą przymiotu strony. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, utrzymała ją w mocy. W uzasadnieniu stwierdzono, że w postępowaniu komunalizacyjnym toczącym się na podstawie cyt. ustawy stronami są Skarb Państwa i właściwa gmina. Inny podmiot może domagać się dopuszczenia do udziału w tym postępowaniu jeżeli wykaże, że przysługuje mu tytuł prawnorzeczowy do komunalizowanego mienia. W ocenie organu takiego tytułu skarżąca nie przedłożyła ani też nie wykazała. Wręcz przeciwnie odwołująca się nie przeczy, że na mocy prawomocnego postępowania Sądu Powiatowego w Rzeszowie z 1970 r. Skarb Państwa stał się właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Taki stan prawny nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r. tj. w dniu wejścia w życie cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. uzasadniał ustalenie przez organ I instancji, iż stronami niniejszego postępowania komunalizacyjnego były wyłącznie Skarb Państwa i właściwa Gmina. Sam fakt, iż odwołująca się po fakcie przejścia z mocy powołanych przepisów prawa, prawa własności konkretnej nieruchomości ze Skarbu Państwa na właściwą Gminę wystąpiła w 2007 r. z wnioskiem do sądu o wznowienie postępowania Sądu o zasiedzeniu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, nie może powodować przyznania jej przymiotu strony w postępowaniu prowadzonym według stanu prawnego na dzień 27 maja 1990 r. Z tych względów Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa nie znalazła podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji przesądzającej o tym, że odwołującej się nie przysługiwał w dniu 27 maja 1990 r. oraz aktualnie przymiot strony, a tym samym, że nie może ona skutecznie domagać się wznowienia postępowania. Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko organu, iż stronami postępowania komunalizacyjnego są właściwa gmina, Skarb Państwa oraz ewentualnie osoba, która dysponuje prawem rzeczowym do nieruchomości objętej wnioskiem. W ocenie Sądu I instancji w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, iż podnoszone przez skarżącą okoliczności nie dają jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż jest ona stroną uprawnioną do wznowienia postępowania. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez Skarb Państwa jako mienie opuszczone na podstawie powołanego postanowienia Sądu Powiatowego w Rzeszowie z dnia 22 stycznia 1970 r. w związku z tym nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie okoliczności dotyczące zdarzeń, które miały miejsce przed nabyciem przez Skarb Państwa własności przedmiotowej nieruchomości w szczególności związane z nabyciem spadku po J. D. i nie było jakiejkolwiek potrzeby prowadzenia postępowania w tej kwestii. W ocenie Sądu I instancji do czasu udowodnienia przez skarżącą nabycia praw do przedmiotowej nieruchomości w drodze orzeczenia sądu wzruszającego nabycie nieruchomości w drodze zasiedzenia przez Skarb Państwa brak jest jakichkolwiek podstaw do traktowania skarżącej jako strony postępowania administracyjnego dotyczącego tej nieruchomości w rozumieniu art. 28 kpa jako podmiotu, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła reprezentowana przez pełnomocnika E. B. domagając się: - uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenia od Strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg spisu przedstawionego na rozprawie. Ponadto strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi Skarżącej E. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Powiatowego w Rzeszowie z dnia 22 stycznia 1970 r. sygn. akt I Ns 5/70 w przedmiocie zasiedzenia udziału w [...] we współwłasności nieruchomości składającej się z parcel budowlanych l.kat. [...] i [...] oraz parcel gruntowych l.kat. [...] i [...] gm. kat. Rzeszów, objętych księgą gruntową [...] gm. kat. Rzeszów - obecnie m.in. działka nr ew. [...] w Rzeszowie - co do których Skarżąca żąda zmiany decyzji komunalizacyjnej - obecnie Skarżąca złożyła apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie – Wydział I Cywilny z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I NS 2598/07, oddalającego skargę o wznowienie postępowania zakończonego w/w postanowieniem Sądu Powiatowego w Rzeszowie. Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie - poprzez niewłaściwe zastosowanie - przepisu prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U.z1990 r. Nr 32, poz. 191 z późn. zm) – poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji mimo, iż w dniu 27 maja 1990 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie nie była w [...] właścicielem nieruchomości parcel budowlanych l.kat. [...] i [...] oraz parcel gruntowych l.kat. [...] i [...] gm. kat. Rzeszów, objętych księgą gruntową [...] gm. kat. Rzeszów - obecnie m.in. działka nr ew. [...] w Rzeszowie - zaś własność przysługiwała także L. K., spadkobierczyni J. D. syna W. i S., a następnie Skarżącej E. B. jako spadkobierczyni L. K. - skarżąca zaś nie uczestniczyła w postępowaniu komunalizacyjnym. 2) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie następujących przepisów prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wskutek odmowy uchylenia zaskarżonej decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej mimo, że decyzja ta narusza następujące przepisy: - art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych - poprzez odmowę uchylenia decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2002 r., zn. [...] i orzeczenia co do istoty mimo faktu, ze decyzja ta nie odpowiada w/w przepisowi prawa materialnego, - art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez bezpodstawne uznanie, że Skarżąca E. B., jako spadkobierczyni L. K. - będącej z kolei spadkobiercą wpisanego na karcie B [...] gm. kat. Rzeszów J. D., syna W. i S. – nie jest stroną w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2002r., a także że L. K. nie była stroną tamtego postępowania, - art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez błędne uznanie, że decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2002 r. nie została wydana w postępowaniu, w którym spadkobierczynie L. K. – E. B. i W. L. - nie brały udziału mimo posiadania przymiotu strony, - art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie wyczerpująco całego materiału dowodowego, wskazującego w rzeczywistości na fakt przysługiwania L. K., a potem jej następcom, Skarżącej E. B. i W. L., własności nieruchomości, o która toczy się niniejsza sprawa, - art. 145 § 1 pkt 4 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez błędne uznanie, że nie zostały spełnione określone w tych przepisach przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2002 r. (tj. niezawiniony brak udziału L. K. w tym postępowaniu oraz nowe dowody i okoliczności w sprawie, nieznane organowi w chwili orzekania), - art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo, że ta decyzja nie uchyla decyzji organu I instancji (decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lutego 2008 r., zn. [...]) oraz nie orzeka co do meritum poprzez uchylenie decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2002 r., zn. [...] oraz orzeczenie z uwzględnieniem prawa własności przysługującego Skarżącej i jej siostrze, art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez niezawieszenie z urzędu postępowania sądowoadministracyjnego pomimo, że wystąpiły przesłanki do jego zawieszenia, po pierwsze po dołączeniu dowodów wskazanych i załączonych do pisma E. B. z dnia [...] października 2008 r., a po drugie po złożeniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2008 r. dokumentu z apelacji z dnia 28 października 2008 r. od postanowienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt I Ns 2595/07 (w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego stwierdzeniem zasiedzenia nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem) oraz pisma z dnia [...] października 2008 r. do Sądu Okręgowego w Rzeszowie uzupełniającego tę apelację, tj. poprzez brak uznania, że rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej sygn. akt I SA/Wa 1102/08 zależy od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy apelacyjnej w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o zasiedzenie przed Sądem Okręgowym w Rzeszowie, art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez nie przeprowadzenie (ale także brak odmowy przeprowadzenia) wnioskowanych przez Skarżącą dowodów uzupełniających z dokumentów wnioskowanych w piśmie Skarżącej z dnia [...] października 2008 r. i podczas rozprawy w dniu 18 listopada 2008 r., mimo że były one niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy - w szczególności ustalenia czy Skarżąca E. B. posiada interes prawny w rozstrzygnięciu postępowania komunalizacyjnego - czy przysługuje jej prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości objętych postępowaniem, - art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez orzeczenie nie na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a na podstawie materiału potraktowanego wybiórczo (z pominięciem dowodów z dokumentów wnioskowanych przez Skarżącą w piśmie z dnia [...] października 2008 r. oraz podczas rozprawy w dniu 18 listopada 2008 r.). W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Miasta Rzeszowa wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Należy przede wszystkim wyjaśnić, że stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako p.p.s.a.) skarga kasacyjna musi spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżane w całości czy w części oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jej nieodzownym elementem konstrukcyjnym jest także wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej rozumie się wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień normom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe sformułowanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych ma istotne znaczenie z uwagi na zakres postępowania kasacyjnego wyznaczony art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zasada ta - poza przypadkami enumeratywnie wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. - oznacza pełne związanie określonymi przez kasatora podstawami zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do ponownego badania zgodności z prawem zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Nie jest też właściwy do zastępowania stron postępowania i korygowania czy uzupełniania wniesionej przez nie skargi kasacyjnej. Z własnej inicjatywy nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych wad zaskarżonego orzeczenia niż wskazane przez kasatora. Jeżeli zatem - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie występuje żadna z przesłanek nieważności postępowania, Sąd drugiej instancji zobowiązany jest ograniczyć się tylko do zarzutów sformułowanych przez autora skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności uznać należy, iż wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, zawarty w skardze kasacyjnej, jest niezasadny. Jak wynika z akt sprawy Sąd Rejonowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I Ns 2595/07 oddalił skargę E. B. o wznowienie postępowania w sprawie I Ns 5/70 dotyczącej nabycia przedmiotowej nieruchomość przez Skarb Państwa jako mienia opuszczonego, a następnie postanowieniem z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I Ca 41/09 Sąd Okręgowy w Rzeszowie oddalił apelację E. B. od powyższego postanowienia. W związku z tym uznać należy, iż nie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c wskutek odmowy uchylenia zaskarżonej decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, pomimo iż skarżona decyzja narusza, zdaniem skarżącej, art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) oraz art. 28, 10 § 1, 7, 77, 145 § 1 pkt 4 i 5, art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uznać należy zarzuty te za nietrafne. Zarzucanie sądowi niewłaściwego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a. jest całkowicie chybione, gdyż Sąd tych przepisów w rozpoznawanej sprawie nie tylko nie stosował, ale nie mógł zastosować, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszała ani prawa materialnego, ani nie zawierała naruszenia przepisów postępowania uzasadniających wznowienie postępowania, czy też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenie art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek również uznać należy za nieusprawiedliwiony. Przepis ten nie stanowi samoistnej normy prawnej, a musi być stosowany łącznie z normami prawa materialnego. Interes prawny to interes chroniony, wyprowadzony z normy prawa materialnego, interes indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym to tyle, co wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którym wnoszący pismo opiera swoje żądanie. W postępowaniu komunalizacyjnym prowadzonym w oparciu o art. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) interes prawny ma Skarb Państwa, właściwa gmina oraz osoba, która wykaże tytuł prawnorzeczowy do komunalizowanej nieruchomości w dniu 27 maja 1990 r. Skarżąca w toku postępowania zarówno przed organami administracji, jak i przed sądem wojewódzkim nie wykazała, iż taki tytuł posiadała. Trafnie zatem organ administracji uznał, że skarżąca nie była stroną w postępowaniu komunalizacyjnym. Jednocześnie kwestia ta prawidłowo została oceniona przez sąd pierwszej instancji. Tym samym nie został również naruszony art. 10 § 1 k.p.a., gdyż skarżąca, jako nie posiadająca przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, nie mogła brać w nim udziału bowiem postępowanie to nie dotyczyło jej interesu prawnego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. wskazać należy, iż świetle powołanych przepisów, organy administracji publicznej zostały zobowiązane do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia o przekonywującej treści. Ponadto, organy te przy ocenie, czy dana okoliczność została udowodniona, powinny brać pod uwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś w uzasadnieniu decyzji odnosić się do wszystkich istniejących w sprawie rozbieżności (art. 107 § 3 k.p.a.). Na organach administracji spoczywa zatem obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy i oceny, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W świetle powyższego, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia wskazanych wyżej przepisów kpa uznać należy za niezasadne. Stwierdzić należy, iż organy przeprowadził postępowanie dowodowe z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem żadne z podnoszonych przez skarżącą okoliczności nie dają jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż jest ona stroną uprawnioną do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Brak przymiotu strony powoduje również, iż nie można Sądowi I instancji czynić zasadnego zarzutu naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. We wstępnej fazie postępowania obejmującej badanie dopuszczalności wznowienia, organ bada wyłącznie, czy podanie o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przyczyn wznowienia określonych w art. 145 lub 145a k.p.a. oraz czy w świetle twierdzeń zawartych w podaniu jest oczywiste, że osoba wnosząca podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, a także czy został zachowany termin do wniesienia podania określony w art. 148 § 1 i 145a § 2 k.p.a. Gdy z twierdzeń zawartych w podaniu o wznowienie wynika, że brak jest ustawowej przyczyny wznowienia lub gdy oczywiste jest, że osoba wnosząca podanie nie ma przymiotu strony albo termin do złożenia podania nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.), co miało miejsce w niniejszej sprawie, bowiem skarżąca nie wykazała, iż posiada przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. dotyczącego nie przeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodu uzupełniającego z dokumentów wnioskowanych w piśmie skarżącej z dnia [...] października 2008 r. i podczas rozprawy w dniu 18 listopada 2008 r. wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W myśl natomiast art. 106 § 4 p.p.s.a. fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. Dodatkowe postępowanie dowodowe jest więc prowadzone tylko fakultatywnie, a ponadto po spełnieniu określonych przesłanek, m.in. musi ono prowadzić do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (co do faktów), których w niniejszej sprawie Sąd wojewódzki nie powziął. Nie można zapominać o uzupełniającym charakterze tego postępowania - sąd uruchamia ten tryb w celu weryfikacji, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym i znajdujący się w przedstawionych sądowi aktach materiał dowodowy był zupełny, wystarczający do wydania aktu administracyjnego, np. w postaci decyzji (szerzej o tym trybie por. A. Hanusz: Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PiP 2/2009). Trudno zatem przyjąć, że Sąd I instancji był zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodu ze wskazanych w skardze kasacyjnej dokumentów w sytuacji gdy uznał, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący dla jej rozstrzygnięcia, a zatem nie było potrzeby przeprowadzania dowodów uzupełniających (por. też w/w wyrok w sprawie I FSK 487/08). Tym samym za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść cytowanego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły (nieprzekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Norma ta nie odnosi się natomiast do sposobu oceny działań organów administracji publicznej i analizy materiału dowodowego sprawy. W konsekwencji Sąd I instancji nie mógł uchybić art. 133 § 1 p.p.s.a. w sposób wskazany przez stronę skarżącą. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.