II OSK 389/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant Anna Sidorowska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 808/08 w sprawie ze skargi B. G., B. K., A. G., M. G., J. M. jako następców prawnych C. G. oraz H. S. i F. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od wnoszącego skargę kasacyjną G. G. na rzecz skarżącego A. G. 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi B. G., B. K., A. G., M. G., J. M. oraz H. S. i F. S., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 2007 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Sieradzkiego z dnia [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W dniu 3 sierpnia 2004 r. G. G., S. P. oraz J. H.-Ś. wystąpili z wnioskiem o pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku o pomieszczenia stacji diagnostyki samochodowej na nieruchomości oznaczonej jako działka nr 58 (obręb [...]), położonej w S. przy ul. P. [...]. Ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Starosta Sieradzki zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom G. G., S. P. oraz J. H.-Ś. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego o pomieszczenie stacji diagnostyki samochodów osobowych. Jednocześnie organ ustalił obszar oddziaływania obiektu, który objął działki o nr ewid. 1/2, 57, 59, 65 oraz 75. W dniu 9 października 2006 r. G. G. wniósł o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego oraz wydanie zamiennej decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie zmiany funkcji obiektu. Inwestor zrezygnował z budowy stacji diagnostyki pojazdowej na rzecz rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego o pomieszczenie magazynowe dla potrzeb istniejącego sklepu motoryzacyjnego oraz o pomieszczenie garażu na samochód osobowy, a także nadbudowę poddasza mieszkalnego. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. Starosta Sieradzki nałożył na G. G. obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie zastrzeżeń wniesionych przez właścicieli sąsiadujących działek C. G. oraz H. i F. S. Starosta Sieradzki decyzją z dnia [...]grudnia 2006 r., na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził zamienny projekt budowlany rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego o pomieszczenie magazynowe dla potrzeb istniejącego sklepu motoryzacyjnego oraz nadbudowy poddasza mieszkalnego i rozbudowy o pomieszczenie garażu na samochód osobowy (rezygnacja ze stacji diagnostyki) oraz zmienił w tej części ostateczną decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. Po rozpatrzeniu odwołań C. G. oraz H. i F. S., Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] marca 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zamienny projekt budowlany został wykonany zgodnie z obowiązującym planem miejscowym, przepisami Prawa budowlanego oraz warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił strony postępowania, a następnie wszczął postępowanie. Z uwagi na fakt niedysponowania adresami zamieszkania wszystkich współwłaścicieli działki o nr ewid. [...], organ zwrócił się z prośba do C. G. o powiadomienie M. H., W. M. i A. B. Wskaźnik planowanej zabudowy nie jest sprzeczny z zapisem planu miejscowego, albowiem maksymalny procent zabudowy działek na terenie objętym planem wynosi 40%, lecz nie dotyczy to działki nr 58. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skarg, stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza art. 35 Prawa budowlanego, bowiem projekt budowlany jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu osiedla "Reymont" zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Sieradzu z dnia 19 lutego 2003 r. Według § 14 ust. 2 pkt 10 tego planu maksymalny procent zabudowy działek dla tego terenu wynosi 40 % ich powierzchni, z wyłączeniem działki o nr ewid. 58. Natomiast § 14 ust. 2 pkt 11 planu ustala obowiązek pozostawienia min. 50 % terenów niezabudowanych i nieutwardzonych jako tereny biologicznie czynne i nie przewiduje żadnych wyjątków. Zapisy odnośnie maksymalnej powierzchni zabudowy i minimalnej powierzchni biologicznej czynnej należy uwzględniać niezależnie od siebie. Powierzchnia działki o nr ewid. 58 wynosi 347m2, a projektowana powierzchnia zabudowy razem z powierzchnią już zabudowaną wyniesie 207 m2, co oznacza, że działka zostanie zabudowana w ok. 60 %. Ponadto w projekcie budowlanym nie uwzględniono postanowień § 14 ust. 2 pkt 8 uchwały z dnia 19 lutego 2003 r., zgodnie z którym należy zapewnić miejsca parkingowe wynikające z potrzeb prowadzonej działalności usługowej w obrębie własnej działki. Z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2005 r., na którym oparły się organy obu instancji, w istocie nie wynika, aby zapewniono właściwą liczbę miejsc parkingowych. GDDKiA udzieliła jedynie zgody na zachowanie bez zmian istniejącego wjazdu z drogi krajowej na działkę inwestora, natomiast wyraziła obawy co do możliwości zapewnienia miejsc parkingowych, powołując się przy tym na § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organy nie przeprowadziły oględzin miejsca planowanej inwestycji pod kątem podnoszonych w toku postępowania zastrzeżeń, przede wszystkim dotyczących grubości i wytrzymałości ścian i fundamentów przylegających do siebie budynków, możliwości naruszenia przepisów przeciwpożarowych, czy stworzenia zagrożenia bezpieczeństwa dla sąsiedniego budynku. Organ II instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że przedłożony projekt budowlany został wykonany zgodnie z obowiązującym planem miejscowym, przepisami Prawa budowlanego oraz warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a wszystkie wątpliwości zostały wyjaśnione przez inwestora pismem z dnia 28 listopada 2006 r. Z uwagi na to, że projektowana inwestycja dotyczy zabudowy w granicach dwóch działek, organy nadzorujące proces budowlany powinny w szczególności zbadać, czy zamierzenie inwestycyjne nie wpłynie niekorzystnie na interesy osób trzecich, a przede wszystkim czy nie zostaną naruszone konstytucyjne przepisy o ochronie własności. Skoro inwestor zobowiązał się do nadbudowy kominów na budynku sąsiada za jego zgodą, to zgodę tą powinien uzyskać przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę, zaś organy powinny ustalić, czy faktycznie doszło do porozumienia w tym zakresie. Sąd uznał również, że organy administracji naruszyły art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ nie powiadomiono wszystkich współwłaścicieli działki o nr 65 – I. G. i E. G. oraz działki o nr 59 – M. H., W. M. i A. B. Organ mają obowiązek ustalić, a następnie powiadomić wszystkie strony postępowania. Nie mogą tego ciężaru przerzucać na innych uczestników postępowania. Organy administracji nie podjęły wszelkich środków niezbędnych do wyjaśnienia wszystkich spornych i wątpliwych okoliczności sprawy, czym uchybiły art. 7, 77, 78 80 oraz 136 K.p.a. W skardze kasacyjnej inwestor G. G. zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 2 pkt 10 i 11, § 14 ust. 2 pkt 8 uchwały Rady Miejskiej w Sieradzu z dnia 19 lutego 2003 r. zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu osiedla "Reymont" położonego w rejonie ul. Reymonta i P.O.W. w Sieradzu i § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarżący podniósł, że kwestia zapewnienia miejsc parkingowych miała znaczenie dla pierwotnego projektu, dotyczącego rozbudowy budynku o pomieszczenie stacji diagnostycznej, natomiast nie ma to znaczenia po złożeniu projektu zamiennego, który nie przewiduje budowy obiektu o charakterze usługowym a jedynie mieszkalnym. Obecnie na działce nr 58 znajduje się sklep z artykułami motoryzacyjnymi, który działa z wykorzystaniem ogólnodostępnych parkingów znajdujących się w pobliżu. Skoro rozbudowa nie spowoduje zmian w zakresie dotyczącym sposobu użytkowania sklepu, a tym samym zapotrzebowanie na miejsca parkingowe nie ulegnie zmianie, to brak jest podstaw do wymagania od inwestora, aby zapewnił miejsca parkingowe. Oznacza to, że § 14 ust. 2 pkt 8 planu nie ma w tej sprawi zastosowania. Ponadto obowiązek zapewnienia przez inwestora miejsc parkingowych został już zbadany i zaaprobowany w ostateczne decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Postanowienie § 14 ust. 2 pkt 10 i 11 miejscowego palny zagospodarowania przestrzennego są ze sobą sprzeczne w zakresie, w jakim odnoszą się do działki 58. Analiza pkt 10 § 14 prowadzi do jednoznacznego wniosku, że intencją było wyłączenie działki nr 58 spod nałożonych planem ograniczeń dotyczących maksymalnej powierzchni zabudowy. Celem tego wyłączenia było zapewnienie możliwości rozbudowy znajdujących się tam budynków. Wykładnia literalna obu postanowień planu, przyjęta przez Sąd jest błędna i nie może się ostać. Wyłączenie działki nr 58 spod ograniczenia, o którym mowa w pkt 10 § 14 automatycznie powoduje także wyłączenie tej działki spod ograniczenia z pkt 11.§ 14 Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną można także przyjąć, iż warunek zachowania min. 50 % terenów biologicznie czynnych ma za przedmiot nie działkę nr 58, ale cały teren oznaczony symbolem "5MM". Dokonując wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy mieć na względzie, iż ustalenia tego planu kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo. Prawo własności jest prawem chronionym konstytucyjnie, jednak w niektórych przypadkach w drodze ustawy może być ograniczone (art. 64 Konstytucji RP). Z tego też względu, wszelkie ustawowe ograniczenie prawa własności, a w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał również na naruszenie art. 36a Prawa budowlanego oraz art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ocenił nie tylko zakres zmian projektu, ale w istocie także ostateczną decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. o pozwoleniu na budowę. Tym samym Sąd pierwszej instancji wykroczył poza ramy przedmiotowego postępowania, wkraczając w materię rozstrzygniętą już ostateczną decyzją administracyjną. Kwestia miejsc parkingowych oraz wyłączenia w stosunku do działki nr 58 kryterium "minimalnego procentu terenów biologicznie czynnych" została już w sposób dorozumiany przesądzona w ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Ponadto Sąd pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak wskazań co do dalszego postępowania w uzasadnieniu wyroku. Wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego są w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji niezbędne, a ich brak stanowi uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Przytaczając takie podstawy kasacyjne inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie kosztów prawnych postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela podniesionych przez inwestora zarzutów, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi naruszył wskazane w skardze kasacyjnej przepisy. Najdalej idący zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 36a ust. 1 i 3 Prawa budowlanego i art. 16 § 1 K. p. a. sprowadza się do tego, że zdaniem inwestora przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi powinny być wyłącznie zmiany wprowadzone do projektu budowlanego, a nie całości zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ w znacznym zakresie Sąd związany był ostateczną decyzją Starosty Sieradzkiego z dnia [...] listopada 2005 r. o pozwoleniu na budowę. Zasadniczy problem zatem sprowadza się do wykładni art. 36a Prawa budowlanego. Stosownie do art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany (art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego). Z brzmienia tego przepisu wynika, że postępowanie, którego przedmiotem jest zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę, jest prowadzone analogicznie do postępowania o wydanie pozwolenia na budowę na zasadach ogólnych. Jakkolwiek takie nowe postępowanie, w stosunku do postępowania, w którym została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, ograniczone jest do zakresu dokonywanej zmiany, to w sytuacji, gdy inwestor zamierza budować obiekt o innej kubaturze, wysokości, usytuowaniu i funkcji, z uwagi na tak obszerny zakres zmian, w istocie konieczne jest stosowanie przez organ wszystkich przepisów dotyczących wydania pozwolenie na budowę. W takim przypadku konieczne jest przeprowadzenie ponownej oceny projektu całego zamierzenia inwestycyjnego, a wcześniej wydane pozwolenie na budowę nie może mieć dla organu wiążącego znaczenia w zakresie rozstrzygnięć podjętych w toku zatwierdzania projektu innego zamierzenia inwestycyjnego. W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Starosta Sieradzki zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego o pomieszczenie stacji diagnostyki samochodów osobowych na działce nr ewid. 58 położonej przy ul. P. w S. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 2007 r., Starosta Sieradzki zmienił decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. w części dotyczącej zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego w zakresie rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego o pomieszczenie magazynowe dla potrzeb istniejącego sklepu motoryzacyjnego oraz nadbudowy poddasza mieszkalnego i rozbudowy o pomieszczenie garażu na samochód osobowy (rezygnacja ze stacji diagnostyki). Zakres projektowanych zmian dotyczył zasadniczych parametrów obiektu budowlanego, tj. kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, jak również funkcji obiektu. Tak szeroki zakres projektowanych zmian oznaczał w istocie rzeczy zamiar budowy innego obiektu i wymagał w szczególności przeprowadzenia ponownej oceny zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Przy czym należy podkreślić, że w toku tego postępowania dopuszczalne było dokonanie odmiennej oceny zgodności zmienionego projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowanie przestrzennego, niż ocena dokonana we wcześniejszej w decyzji o pozwoleniu na budowę. Odmienna wykładnia art. 36a Prawa budowlanego nie jest możliwa do zaakceptowania, bowiem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia tego przepisu nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż w przypadku, gdy zakres projektowanych zmian dotyczy wszystkich zasadniczych parametrów obiektu budowlanego oraz jego funkcji, to nie jest wymagane ponowne przeprowadzenie oceny całości zamierzenia inwestycyjnego, z tego powodu, że organ związany jest wcześniejszą ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę innego obiektu budowlanego. Taka wykładnia zaprezentowana przez inwestora prowadziłaby do obejścia przepisów prawa budowlanego dotyczących uzyskania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że z uwagi na zmianę projektu dotyczącą w szczególności powierzchni zabudowy oraz funkcji obiektu, zarzuty podnoszone przez inwestora, iż kwestia wyłączenia w stosunku do działki nr 58 kryterium minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego oraz miejsc parkingowych została przesądzona w decyzji Starosty Sieradzkiego z dnia [...] listopada 2005 r. o pozwoleniu na budowę są całkowicie chybione. Słusznie również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zwrócił uwagę na to, że w toku postępowania administracyjnego organy nie uwzględniły występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, czym został naruszony art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji, że zamierzona inwestycja nie pogorszy użytkowania działki nr 59 i nie ograniczy korzystania z działki sąsiedniej ponad przeciętną miarę jest oczywiście gołosłowne. Właściciel działki sąsiedniej ma, wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów, wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności. Usytuowanie budynku na działce budowlanej, z poszanowaniem interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich, oznacza wyważenie interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Wyważenie tych interesów prawnych sprowadza się do uwzględnienia istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek. Ten aspekt sprawy nie był w ogóle przez organy administracji oceniany. Nie sposób bowiem uznać, iż w sytuacji, gdy przebudowa budynku położonego w granicy z działką sąsiednią zmusza właściciela przylegającego budynku do przebudowy tego budynku (kominów), rozbudowa obiektu przez inwestora nie wpływa na prawo właściciela sąsiedniej działki do korzystania z jego własności. Udzielenie pozwolenia na budowę nie może prowadzić do takiej sytuacji, że właściciel sąsiedniej działki, bez względu na jego stanowisko, zmuszony jest do przeprowadzenia robót budowlanych na swojej działce w związku z powstaniem nowego obiektu. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro inwestor deklarował zobowiązanie się do nadbudowy kominów na budynku sąsiada za jego zgodą, to taką zgodę powinien uzyskać przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, zaś organy powinny ustalić, czy faktycznie doszło do porozumienia na warunkach zaakceptowanych przez obie strony. Podnoszone natomiast przez inwestora zarzuty, iż komin został już przebudowany są całkowicie bezpodstawne. Twierdzenie to nie uwzględnia bowiem rzeczywistych okoliczności sprawy. Wystarczy wskazać, że na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. wnoszący skargę kasacyjną przyznał, że roboty takie nie zostały wykonane, zaś skarżący stwierdził, iż w wyniku rozbudowy obiektu zmuszony był przenieść tymczasowo kotłownię w inne miejsce. Oceniając uprawnienia inwestora do zabudowy działki wynikające z jego prawa własności do nieruchomości, nie można pominąć, że również właściciel działki sąsiedniej korzysta z takiej samej ochrony swojego prawa. Nie jest trafny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu osiedla "Reymont" położonego w rejonie ul. Reymonta i P.O.W. w Sieradzu, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Sieradzu z dnia 19 lutego 2003 r. Nr V/46/2003 (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 71, poz. 656 z dnia 28 marca 2003 r.; dalej: "plan"), w zakresie obowiązku pozostawienia przez inwestora min. 50 % powierzchni biologicznie czynnej oraz w zakresie zapewnienia przez inwestora miejsc parkingowych w obrębie działki nr 58 wynikających z potrzeb prowadzonej działalności usługowej. Wykładnia tych przepisów dokonana przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowa. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 10 planu maksymalny procent zabudowy działki (na terenie wyznaczonym w planie) wynosi 40 % poza działką budowlaną oznaczoną numerem geodezyjnym 58 (działką inwestora). Oznacza to, że działka ta może być zabudowana ponad 40 %. Jednakże z uwagi na § 14 ust. 2 pkt 11 planu konieczne jest pozostawienie także na tej działce minimum 50 % terenu niezabudowanego i nieutwardzonego jako terenu biologicznie czynnego, albowiem w tym zakresie plan nie przewiduje wyjątków. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, iż z przepisów tych wynika, że działka nr 58 może być zabudowana powyżej 40 %, ale konieczne jest pozostawienie minimum 50 % terenów biologicznie czynnych. Odmienna wykładnia prezentowana przez wnoszącego skargę kasacyjną, iż wyłączenie działki nr 58 spod ograniczenia, o którym mowa w pkt 10 § 14 planu automatycznie powoduje także wyłączenie tej działki spod ograniczenia z pkt 11 § 14 planu jest nie do zaakceptowania. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, iż projekt budowlany zamienny jest niezgodny z planem zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na to, że projekt ten zakłada zabudowę działki w ok. 60 %, co powoduje naruszenie normy dotyczącej pozostawienia 50 % powierzchni czynnej biologicznie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sądowi I instancji nie można zarzucić skutecznie naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony własności poprzez przyjęcie, że konieczne jest pozostawienie 50 % powierzchni czynnej biologicznie. Prawo własności traktowane jako prawo podmiotowe o najszerszej treści nie jest prawem absolutnym (ius infinitum), a więc prawem w swojej treści niczym nieograniczonym. Ochrony własności osobistej nie można rozumieć krańcowo, w tym sensie, że każda ingerencja w sferę własności osobistej stanowi naruszenie Konstytucji. Konstytucja chroni różne dobra, zarówno związane z interesem indywidualnym obywateli, jak i potrzebami całego społeczeństwa. Stosownie do okoliczności zachodzi nieraz potrzeba dania pierwszeństwa jednemu dobru przed drugim (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 1990 r., K 12/90). Art. 64 ust. 3 Konstytucja RP daje podstawy do ograniczenia w uzasadnionym zakresie prawa własności. Jakkolwiek ograniczenia dotyczące konieczności pozostawienia 50 % powierzchni czynnej biologicznie, pociąga ze sobą skutek w postaci ograniczenia prawa własności inwestora w zakresie zabudowy, który tym samym nie może w pełnym zakresie korzystać z nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, ale nie jest to takie ograniczenie prawa własności, które uniemożliwiałoby korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę i znajduje uzasadnienie w przepisach dotyczących ochrony przyrody. Odnosząc się zaś do kwestii zapewnienia miejsc parkingowych w obrębie własnej działki, należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż konieczne było uwzględnienie w toku oceny projektu budowlanego postanowień § 14 ust. 2 pkt 8 planu w zakresie miejsc parkingowych. Skoro projekt budowlany dotyczy takiej przebudowy obiektu, która ma służyć prowadzonej przez inwestora działalności gospodarczej (rozbudowa budynku o pomieszczenie magazynowe związane z prowadzeniem działalności usługowej), to konieczna jest weryfikacja ustaleń dotyczących zapewnienia miejsc parkingowych w obrębie własnej działki. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 2 pkt 8 planu, miejsca parkingowe wynikające z potrzeb związanych z prowadzoną działalności usługową należy zapewnić w obrębie własnej działki. W rozpoznawanej sprawie organy przyjęły, iż klienci sklepu prowadzonego na działce nr ewid. 58 będą korzystali z ogólnie dostępnych parkingów zlokalizowanych w pobliży inwestycji. W takiej sytuacji zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż organy naruszyły przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 14 ust. 2 pkt 8 planu, ponieważ nie oceniły zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia miejsc parkingowych w obrębie własnej działki. Należy zatem uznać, iż prawidłowo zostało ocenione przez Sąd pierwszej instancji, że postępowanie w tej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który sprowadza się do tego, że zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie zawarł w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania. Mając na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, stwierdzić należy, iż zawiera ono wskazania co do dalszego postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika co było podstawą uchylenia decyzji organów obu instancji i do czego zobowiązane są organy administracji publicznej w toku ponownego rozpatrywania sprawy. W niniejszej sprawie, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że orzekające w sprawie organy nie dopełniły spoczywającego na nich obowiązku uwzględnienia występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich oraz naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ nie oceniły projektu budowlanego co do jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia miejsc parkingowych oraz pozostawienia powierzchni biologicznie czynnej. Wprawdzie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera zebranych łącznie w końcowej jego części wskazań co do dalszego postępowania, jednakże wskazania te wynikają w sposób wyraźny z treści uzasadnienia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.