IV SA/Wa 994/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Protokolant Agnieszka Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi E. N. na uchwałę Rady Miasta i Gminy K. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - Uchwałą z dnia [...] marca 2008 roku, Nr [...] Rada Miejska K. odrzuciła zarzuty E. N. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno - zachodniego - II etap. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. N. podnosząc następujące zarzuty: Naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącej na sesji, w trakcie której miały być rozpoznawane zarzuty i protesty, radni postawieni zostali przed faktem dokonanym, gdyż mieli podjąć uchwały w sprawie odrzucenia wyszególnionych 34 zarzutów i protestów i tak też się stało. Wszystkie protesty zostały odrzucone prawie jednogłośnie. Tymczasem z wymienionego wyżej przepisu wynika, że Rada Miejska ma obowiązek rozpatrzyć protesty i zarzuty co winno oznaczać przedstawienie wszystkich okoliczności przemawiających za ich przyjęciem lub odrzuceniem. W uzasadnieniu uchwały nr [...] w sprawie odrzucenia wniesionego przez skarżącą zarzutu zacytowane zostały przepisy ustawy o drogach publicznych. Powołano się na tekst jednolity - Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2086, przez co, jej zdaniem, wprowadzono ją w błąd, ponieważ tekst jednolity został uchylony z dniem 25 stycznia 2007 roku. Rada Miejska K., zdaniem skarżącej, dopuściła się naruszenia prawa w związku ze sposobem wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca stwierdziła, że gdy przybyła do Urzędu okazano jej jedynie mapę terenu, na której naniesiono planowane zmiany, a nie udostępniono jej do wglądu części tekstowej planu oraz prognozy skutków dla środowiska. Nadto nie została poinformowana o możliwości otrzymania wypisów i wyrysów. Rada przygotowała projekt planu zagospodarowania przestrzennego oparty na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 1999 roku, pomimo tego, że trwają już zaawansowane prace nad przygotowaniem nowego studium. Zdaniem skarżącej władze Gminy chcą pośpiesznie uchwalić stary, pochodzący sprzed kilku lat plan przed uchwaleniem nowego, unowocześnionego studium co, według skarżącej, jest co najmniej manipulacją prawem. Nadto Rada w odpowiedzi na zarzut powołuje się zarówno na stare jak i na przyszłe studium Sygn. akt IV SA/Wa 994/08 twierdząc bezpodstawnie, że w planie tego terenu nie ma między nimi żadnej różnicy. Uzasadnienie uchwały jest zdaniem skarżącej pokrętne. 5. Braku zgody skarżącej na plan, który wpłynie na pogorszenie życia obecnych mieszkańców tej części S., której plan dotyczy. Na skutek uchwalenia planu wartość jej działki spadnie, a nie jak twierdzi Rada Gminy wzrośnie. 6. Braku wskazania w uzasadnieniu Uchwały czy i jak zamierza zrekompensować jej spadek wartości nieruchomości. 7. Braku zgody na poszerzenie ulicy [...] oraz rozwiązanie komunikacyjne, które powstanie kosztem pogorszenia warunków życia i straty terenu. Zdaniem skarżącej przebudować należy ulicę [...], gdyż stoi przy niej tylko kilka domów. Uchwała nie precyzuje w jakiej odległości od jej domu miałaby przebiegać droga i ile terenu zamierza uszczuplić na powstanie tej drogi. Projekt planu jest nieprecyzyjny przez co narusza zasady procedury planistycznej. 8. Niewyjasnienia przyczyn nie wzięcia w projekcie planu zagospodarowania niezabudowanej ulicy [...]. Zdaniem skarżącej można domniemywać, że Gmina z nieznanych powodów idzie "na rękę" właścicielom nowych terenów nie uszczuplając tych terenów na wyznaczenie tam dróg. 9. Naruszenie ładu przestrzennego w przypadku realizacji projektu "wciśnięcia" szerokiej arterii komunikacyjnej w teren zabudowany w taki sposób, że budynki znacznie przybliżą się do ulicy przez co naruszony został art.1 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. 10. Skarżąca stwierdziła, że nie kwestionowała zasad dotyczących nadawania kategorii konkretnym drogom, tylko plan poszerzenia ul. [...]. 11. Rondo przy ul. [...] do której dochodzi ul. [...] i z którego to rozwiązania komunikacyjnego korzystać będzie skarżąca, będzie w przyszłości "przeciążone". Zdaniem skarżącej nie mogła ona należycie ustosunkować się do tej kwestii, gdyż gmina nie poinformowała jej o tym przy wyłożeniu planu. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Sygn. akt IV SA/Wa 994/08 Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Biorąc pod uwagę powyższe kryterium Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie, ze względu na treść art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), postępowanie w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i [...] K. w części obejmującej teren S. północno-zachodniego, Rada Miejska K. prowadziła na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Oznacza to, że legalność zaskarżonej uchwały podlega ocenie przy zastosowaniu przepisów drugiej z wymienionych ustaw, która w art. 24 ust. 3 stanowi, że o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. W świetle art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. gmina w ramach zadań własnych ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu. Uprawnienie to realizuje m.in. przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że samodzielnie rozstrzyga o zasadach zagospodarowania terenu na swoim obszarze. Rozstrzyganie o przeznaczeniu terenu nie oznacza dowolności. Musi być dokonane z uwzględnieniem obowiązujących przepisów. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego kształtuje wraz z innymi ustawami sposób wykonywania prawa własności, ograniczając niejednokrotnie w sposób istotny to prawo w zakresie sposobu korzystania z nieruchomości. Ochrona indywidualnych interesów właścicieli nieruchomości położonych na obszarze objętym planem jest realizowania m.in. poprzez składanie zarzutów do projektu planu. Zarzut, po wyłożeniu planu do publicznego wglądu, mógł wnieść podmiot, którego interes prawny bądź uprawnienie naruszały zapisy projektu planu (art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.). Wniesienie zarzutu nie oznacza jednak obowiązku jego automatycznego uwzględnienia. Obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem konkretnej normy prawnej, jednak obowiązku takiego rada gminy nie ma, gdy naruszony zostaje interes prawny bądź uprawnienie wnoszącego zarzut, ale dzieje się to w zgodzie Sygn. akt IV SA/Wa 994/08 z obowiązującym prawem, w granicach przysługujących gminie z mocy art. 4 ustawy uprawnień. Wówczas, mimo, że zostaje naruszony prawem chroniony interes wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględniania zarzutu. Rolą sądu administracyjnego jest ocena, czy uzasadnienie uchwały wyjaśnia prawną dopuszczalność naruszenia interesu prawnego osoby wnoszącej zarzut i czy wyjaśnienie to ma oparcie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. W przedmiotowej sprawie należało zatem ocenić, czy naruszenie interesu prawnego skarżącej ustaleniami projektu planu, nastąpiło z jednoczesnym naruszeniem prawa lub też z nadużyciem ustawowo ukształtowanych uprawnień planistycznych gminy. Należy nadto wskazać, że Sąd kontroluje wyłącznie uchwałę odrzucającą zarzut, a nie cały projekt planu. Jak wynika z akt sprawy w zarzucie zawartym w piśmie z dnia 21 września 2007 r., które złożono w Urzędzie Miasta i Gminy K. w dniu 24 września 2008 r., skarżąca kwestionuje przewidywane poszerzenie ulicy [...] na odcinku określonym w projekcie planu jako [...] z 6 metrów do 12 metrów. Wskazuje, że realizacja tego zamierzenia wiązać się będzie z przesunięciem drogi na teren należącej do niej działki oraz koniecznością zniszczenia rosnących na niej drzew. Podnosi, że jej dom - z powodu zmniejszenia się odległości od ulicy - znacznie straci na wartości. Zauważa, iż brak jest potrzeby tak znacznego w jej ocenie poszerzenia ulicy [...], która jest drogą o małym natężeniu ruchu. Przewiduje, iż kwestionowane poszerzenie wiązać się może z planowaną w przyszłości funkcją ulicy [...] jako ulicy przelotowej dla mieszkańców P. i okolic oraz możliwym wzmożeniem ruchu od strony S., W., C. i okolic. E. N. nie zgadza się, by wygoda mieszkańców innych miast była dla władz samorządowych K. ważniejsza niż jej wygoda i prawo własności. Wskazuje nadto, iż Rada nie wzięła pod uwagę okoliczności, iż po obu stronach ulicy [...] stoją domy, gdy tymczasem niemal równoległa ulica [...] przebiega przez tereny niezabudowane. Zdaniem skarżącej ulica [...] na odcinku położonym w granicach jej działki jest wystarczająco szeroka. Nie jest konieczne dwukrotne jej poszerzenie oraz zniszczenie posesji skarżącej oraz znajdujących się na niej drzew i krzewów, a także spokoju i komfortu zamieszkania. Analizując uzasadnienie zaskarżonej uchwały odrzucającej opisany zarzut Sąd uznał, że w sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, które uzasadniałoby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sygn. akt IV SA/Wa 994/08 Odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w istocie jak wynika z zaproszenia Przewodniczącego Rady Miejskiej K. z dnia 17 marca 2008 r. do wzięcia udziału w sesji Rady Miejskiej w dniu [...] marca 2008 r., w proponowanym porządku obrad przewidziano podjęcie uchwał w sprawie odrzucenia zarzutów, jednakże samo sformułowanie w ten sposób tytułu punktu porządku obrad nie uprawnia do twierdzenia, iż radnym narzucono przyjęcie określonego stanowiska w sprawie rozpatrywanych zarzutów, a tym samym naruszono prawo mieszkańców do swobodnej oceny przez radnych nieuwzględnionych przez organ wykonawczy gminy protestów i zarzutów. Wbrew twierdzeniu E. N., porządek obrad nie przesądza o tym, że z góry założono odrzucenie jej zarzutu, bez możliwości pełnego przedstawienia przemawiających za jego uwzględnieniem okoliczności. Jak bowiem wynika ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu protokołu z obrad dwudniowej sesji Rady Miejskiej K. w dniach [...] marca 2008 r. i [...] kwietnia 2008 r., wszystkie rozpatrywane zarzuty były należycie omówione podczas obrad. Przedstawiano projekty uchwał w sprawie odrzucenia zarzutów, opinie Komisji [...], a zainteresowane osoby - w tym skarżąca - wyrażały swoje stanowisko w sprawie. Po omówieniu każdego zarzutu przeprowadzano głosowanie nad projektem uchwały o jego odrzuceniu. Zauważyć też należy - na co zwraca uwagę pełnomocnik organu w treści odpowiedzi na skargę - że podczas rozpatrywania zarzutów sesja została przerwana i część zarzutów rozpoznano w drugim dniu obrad. W ocenie Sądu utrwalony w protokole z sesji Rady Miejskiej K. w dniach [...] marca 2008 r. i [...] kwietnia 2008 r. przebieg obrad, w szczególności ich części dotyczącej rozpatrywania zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego - II etap, nie pozwala podzielić stanowiska skarżącej, iż działania Rady w tym zakresie były tendencyjne. Oceniając z kolei zarzut dotyczący powołania w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały nieobowiązującego tekstu jednolitego ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych należy stwierdzić, iż błąd organu w tym zakresie w żadnym wypadku nie skutkuje koniecznością wyeliminowania uchwały z obrotu prawnego. W istocie, w dniu podjęcia uchwały o odrzuceniu zarzutu skarżącej, to jest w dniu [...] marca 2008 r. nie obowiązywał już tekst jednolity wskazanej ustawy opublikowany w Dzienniku Ustaw RP z 2004 r. Nr 204 pod poz. 2086. Jednakże obowiązujący w dacie podjęcia uchwały tekst jednolity ustawy, ogłoszony w Dzienniku Ustaw z 2007 r. Nr 19 pod poz. 115 tekst jednolity tej ustawy zawiera identyczne brzmienie Sygn. akt IV SA/Wa 994/08 art. 43 ust. 1, powołanego przez Radę w uzasadnieniu uchwały. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą, że poprzez wskazanie błędnego oznaczenia publikatora aktu prawnego została wprowadzona w błąd. Opisane uchybienie organu nie ma zdaniem Sądu żadnego wpływu na prawidłowość podjętej uchwały. Co do zarzutu naruszenia przez Radę Miejską K. procedury planistycznej poprzez wadliwe wyłożenie do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S. północno-zachodniego -II etap, po pierwsze należy powtórzyć, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej z dnia [...] marca 2008 r. w przedmiocie odrzucenia złożonego w dniu 24 września 2007 r. zarzutu E. N., który dotyczył przewidywanego w planie poszerzenia ulicy [...]. Zatem dla oceny legalności tej uchwały nie mają znaczenia niepodnoszone w opisanym zarzucie, a zawarte w skardze wywody dotyczące tak ewentualnych uchybień organu, związanych z wyłożeniem planu do publicznego wglądu w okresie od dnia 21 sierpnia 2007 r. do dnia 11 września 2007 r., jak i braku informacji ze strony Rady o możliwości otrzymania wypisów i wyrysów projektu. Brak odniesienia się w uchwale z dnia [...] marca 2008 r. do kwestii dotyczących prawidłowości wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu należy tłumaczyć wyłącznie tym, iż w zarzucie będącym przedmiotem rozstrzygnięcia w tej uchwale skarżąca nie wyrażała w tej kwestii wątpliwości. Po drugie należy stwierdzić, iż E. N. nie przedstawia żadnego dowodu na poparcie swoich twierdzeń. Brak jest jakichkolwiek dowodów na okoliczność, że uniemożliwiono jej wgląd w część tekstową projektu planu, czy też w prognozę skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze, bądź też, że pozbawiono ją możliwości uzyskania kopii, wypisów i wyrysów. Dodać trzeba, iż gdyby skarżąca wyraziła potrzebę uzyskania wypisu lub wyrysu z wyłożonego projektu, to Rada miałaby obowiązek ustosunkowania się do tego żądania. W gestii organu nie leży jednak uświadamianie zainteresowanym podmiotom ich potrzeb. Niezasadny jest także zarzut dotyczący przygotowania projektu planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania z 1999 roku. Okoliczność, iż przystąpiono do opracowania nowego studium nie stwarza bowiem po stronie Rady obowiązku zaniechania prac nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o studium istniejące. Brak jest jakichkolwiek prawnych podstaw, aby wymagać od organu gminy wstrzymania procedury planistycznej do czasu uchwalenia nowego studium. Nadto należy wyjaśnić, iż powołanie się w zaskarżonej uchwale na Studium Sygn. akt IV SA/Wa 994/08 uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. uzasadnione było obowiązkiem odniesienia się przez organ do zarzutu E. N., który był przedmiotem rozpatrzenia. Wbrew stanowisku skarżącej Sąd nie stwierdził też, aby w uchwale z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] organ powołał się na nieprzyjęte jeszcze stosowną uchwałą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących konsekwencji poszerzenia ulicy [...] należy wskazać, iż podczas procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brane są pod uwagę interesy całej społeczności gminnej. Wszelkie zmiany w zagospodarowaniu przestrzennym mają różnorodny wpływ na wartość nieruchomości. Postanowienia planu niejednokrotnie mogą powodować pogorszenie warunków życia części mieszkańców. Mogą także powodować obniżenie wartości ich nieruchomości. Zaistnienie takiej okoliczności nie przesądza jednak o tym, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza prawo. W ocenie Sądu poszerzenie drogi jest działaniem racjonalnym. Służy polepszeniu komfortu poruszania się ulicą i bezpieczeństwu ruchu drogowego. Dla wygody i bezpieczeństwa użytkowników drogi, winna mieć ona takie parametry, które zapewnią prawidłowe rozmieszczenie elementów drogi oraz infrastruktury. Tego rodzaju ustalenie planu nie jest uzależnione od zgody skarżącej i nie może być wyłączone w imię ochrony jej indywidualnego interesu prawnego. Mając na względzie okoliczność, że w związku z planowanym poszerzeniem ulicy [...] działka skarżącej ulegnie zmniejszeniu należy wskazać, iż chociaż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie rodzi po stronie przyszłego inwestora prawa do terenu objętego planowanym przedsięwzięciem, a kwestia ustalenia istnienia prawa do nieruchomości leży w gestii organu administracji archtektowniczno-budowalnej prowadzącego postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, to stosownie do treści art. 109 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) gminie przysługuje prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży m.in. nieruchomości położonej na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne. Z kolei zgodnie z art. 113 ust. 1 w zw. z art. 112 ust. 1 tej samej ustawy nieruchomość, przeznaczona w planie miejscowym na cele publiczne może być wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Decyzja o wywłaszczeniu powinna zawierać między innymi ustalenie wysokości odszkodowania (art. 119 ust. 1 pkt 7 powoływanej ustawy). Należy w tym miejscu Sygn. akt IV SA/Wa 994/08 wyjaśnić, że prawo własności, choć stanowi najszerszą formę korzystania z rzeczy, nie daje jednakże właścicielowi pełni władzy nad rzeczą. Jak już sygnalizowano we wstępnej części rozważań Sądu, granice prawa własności wyznacza całokształt obowiązującego ustawodawstwa. Prawo własności jest więc konstrukcją prawa cywilnego, ale granice jego treści w sposób istotny kształtują również przepisy prawa administracyjnego. Przykładowo wskazać należy regulacje: prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska, prawa ochrony przyrody, prawa wodnego, prawa geologicznego i górniczego, prawa ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz oczywiście prawa planowania przestrzennego. W uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały organ prawidłowo wskazał także na treść art. 36 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako podstawę ewentualnych roszczeń skarżącej w związku z wynikającym ze zmiany planu miejscowego ograniczeniem możliwości korzystania z nieruchomości skarżącej lub jej części w dotychczasowy sposób, bądź też z obniżeniem wartości jej nieruchomości. W związku z tym postawiony w skardze zarzut nieodniesienia się przez Radę do kwestii rekompensaty z tytułu obniżenia wartości działki, także należy uznać za niezasadny. Odnosząc się do kwestii braku zasadności poszerzenia ulicy [...] należy z kolei zauważyć, iż w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały organ w szczegółowy i wyczerpujący sposób odniósł się do tej kwestii. Sąd podziela stanowisko Rady, odsyłając do przedstawionej powyżej argumentacji w zakresie racjonalności planu poszerzenia drogi oraz ewentualnego braku zgody skarżącej na takie ustalenie. Trzeba podkreślić, że przewidziane w projekcie planu poszerzenie ulicy [...] odpowiada wymaganiom określonym w § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), który dla drogi klasy L (lokalnej) o przekroju jednojezdniowym przewiduje szerokość ulicy w liniach rozgraniczających nie mniejszą niż 12 m. W § 7 ust. 2 dopuszcza się wprawdzie przyjęcie mniejszych szerokości ulic, jednakże musi to być uzasadnione trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem. Z akt nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziły takie okoliczności. Należy w tym miejscu zauważyć, iż w skardze z dnia 12 maja 2008 r. E. N. podkreśla, iż nie kwestionuje zasad klasyfikowania dróg, tylko nie godzi na poszerzenie spornej ulicy, niezależnie od tego, czy brak możliwości poszerzenia miałby się wiązać ze zmianą klasyfikacji drogi. Sygn. akt IV SA/Wa 994/08 Sugestie E. N. dotyczące możliwości przebudowy ulicy [...] należy zakwalifikować jedynie jako dowolne dywagacje. Podkreślić też trzeba, iż rolą Sądu nie jest wskazywanie konkretnych rozwiązań planu, a jedynie ocena legalności zaskarżonej uchwały. Nie można też czynić organowi zarzutu z powodu jedynie orientacyjnego wskazania powierzchni działki skarżącej, która jest przeznaczona w projekcie planu pod poszerzenie ulicy [...] oraz przybliżonego wskazania odległości krawędzi zewnętrznej jezdni i linii rozgraniczającej drogi od budynku mieszkalnego. Rolą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest 09°le wskazanie przeznaczenia terenu. Szczegółowe rozwiązania techniczne i usytuowanie poszczególnych obiektów ustalane są w projekcie budowlanym. Twierdzenie skarżącej, iż projekt planu jest nieprecyzyjny nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Precyzyjne wyliczenie powierzchni działki przeznaczonej do wykupu i zajęcia pod drogę będzie możliwe dopiero na etapie zatwierdzenia decyzji podziałowej. Mając na uwadze treść uzasadnienia do zaskarżonej uchwały Sąd stwierdza także, iż w części dotyczącej pozostawienia drzew znajdujących się obecnie na działce skarżącej, które w projekcie planu znajdują się na części tej nieruchomości przeznaczonej pod poszerzenie ulicy [...], zarzut E. N., złożony w dniu 24 września 2008 r. został uwzględniony. Zdaniem Sądu twierdzenie skarżącej, iż Gmina z nieznanych powodów idzie "na rękę" właścicielom nowych terenów nie uszczuplając tych terenów na wyznaczenie tam dróg, jest zarzutem niemerytorycznym. Racjonalne odniesienie się do tego rodzaju twierdzenia jest niemożliwe. Zarzut naruszenia ładu przestrzennego stanowi subiektywną ocenę skarżącej. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do formułowania tego rodzaju poglądów. Nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia twierdzenie skarżącej jakoby realizacja założeń kwestionowanego przez nią projektu zamiany planu miejscowego miała naruszać ład przestrzenny poprzez "wciśnięcie" szerokiej arterii komunikacyjnej w teren zabudowany w taki sposób, że budynki mieszkalne znacznie przybliżą się do ulicy. Należy zgodzić się z organem, iż celem poszerzenia ulicy [...] jest ułatwienie komunikacji na terenie S. północno-zachodniego oraz poprawienie warunków urbanizowania S. Mając na względzie wpisane do protokołu rozprawy w dniu 19 listopada 2008 r. oświadczenie E. N., że nie posiada nieruchomości przy kwestionowanym w skardze rondzie należy stwierdzić, iż okoliczności dotyczące ewentualnego Sygn. akt IV SA/Wa 994/08 przeciążenia tego ronda nadmiernym ruchem samochodowym mogą być odnoszone wyłącznie do interesu faktycznego skarżącej i nie stanowią podstawy zgłoszenia zarzutu do projektu planu. Zdaniem Sądu, Rada Miejska K. prawidłowo przeanalizowała zarzut E. N. z dnia 21 września 2007 r. i należycie odniosła się do niego w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały. Przysługujące organowi kompetencje do kształtowania ładu przestrzennego w ocenie Sądu nie zostały naruszone. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.