II GSK 240/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie Maria Myślińska (spr.) NSA Rafał Batorowicz Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1686/08 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1686/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym z następującym uzasadnieniem. W dniu [...] sierpnia 2007 r. na ul. G. we W., gdzie dopuszczalny nacisk pojedynczej osi pojazdu wynosił maksymalnie 8,0 t, zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Scania o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...]. Ważenia pojazdu wraz z naczepą dokonano przy pomocy wagi dynamicznej, posiadającej aktualną legalizację Urzędu Miar, nr [...]. Po pomiarze stwierdzono, że nacisk na oś po dokonanej korekcie błędu wynosił 10,67 t. Ustalono, że kontrolowany pojazd przekraczał dopuszczalny w tym miejscu nacisk osi dla pojedynczej osi o 2,67 t. Jednocześnie kierowca nie okazał na żądanie inspektora kontrolującego wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 56 pkt 2 oraz art. 93 ust. 1 z dnia 6 września 2001 r. ustawy o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874 ze zm.), dalej u.t.d., art. 40 c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej u.d.p. oraz art. 104 § 1 k.p.a., nałożył na P. P. karę pieniężną w kwocie 9.300 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania P. P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że przepisy art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. ograniczający sumę kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli do 15.000 złotych w odniesieniu do kontroli drogowej, a także art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 u.t.d., nie miały w niniejszej sprawie zastosowania. W rozpatrywanym przypadku decyzja o nałożeniu kar pieniężnych została wydana w oparciu inne podstawy prawne, tj. art. 13 g) ust. 1 oraz art. 40 c) u.d.p., gdyż tylko te przepisy dają możliwość nakładania kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu. Jednoczesne przywołanie przepisów u.t.d. jako podstawy prawnej decyzji nie było zdaniem organu odwoławczego uchybieniem, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy zwłaszcza, iż z treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji jednoznacznie wynikało jakie konkretnie naruszenia nacisków osi stwierdzono i za jakie naruszenia nałożono kary oraz jaka jest jej podstawa prawna. W zakresie zarzutów naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał na szczególny charakter postępowania przed organami Inspekcji Drogowej i sformalizowany druk decyzji wydawanych przez te organy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na powyższą decyzję na wstępie wskazał, iż ustalenia faktyczne poczynione przez organy, zawarte w protokole kontroli nie zostały zakwestionowane przez kierowcę, który ów protokół podpisał bez zastrzeżeń. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji uznał zarzut wydania decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego za nieuzasadniony, gdyż organy obu instancji w sposób wyczerpujący ustaliły, że naruszenie miało miejsce co wynikało z niekwestionowanego protokołu kontroli, a także z wyjaśnień strony złożonych w trakcie postępowania. W ocenie Sądu pierwszej instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego odniósł się do twierdzeń skarżącego, iż organ pierwszej instancji nie ustosunkował się do wyjaśnień strony dotyczących stwierdzonych naruszeń wskazując, że podnoszone okoliczności nie mogą stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie organ wskazywał, na jakich dowodach oparł się wymierzając przedmiotową karę. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy o drogach publicznych, a nie ustawy o transporcie drogowym Sąd wskazał, iż decyzja o nałożeniu kar została wydana w oparciu o art. 13 g) ust. 1 oraz art. 40 c) u.d.p., zatem wszelka argumentacja skarżącego odnośnie niezastosowania art. 92 a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 u.t.d., a także naruszenia art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. była niezasadna. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący błędnie próbował dowieść, że wysokość kary powinna być zależna od stopnia jego zawinienia zaś powołanie się na fakt niedoświadczenia kierowcy w przewozie kruszywa sypkiego, a także na niedługi staż kierowcy w firmie skarżącego było nietrafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych uznał, iż argumentacja strony skarżącej dotycząca kwestii braku zawinienia nie miała jakiegokolwiek istotnego znaczenia, bowiem unormowania zawarte w cytowanej ustawie o drogach publicznych, powołane w zaskarżonych decyzjach organów obu instancji nie uzależniają nałożenia kary pieniężnej od ustalenia winy przedsiębiorcy. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec przedsiębiorców wykonujących transport drogowy bez dopełnienia stosownych obowiązków, które nakładają na nich przepisy wspólnotowe oraz przepisy u.d.p, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Zatem obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji zaś taka formuła odpowiedzialności powoduje, że w tego typu sytuacjach zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania gdyż podstawową przesłanką odpowiedzialności jest bezprawność czynu rozumiana jako zachowanie sprawcy niezgodne z przepisami prawa. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż ustawa o drogach publicznych nie przewiduje w żadnym ze swoich przepisów możliwości ograniczenia wysokości kary pieniężnej nakładanej na przedsiębiorcę jednorazowo. Powołanie się skarżącego na przepisy ustawy o transporcie drogowym w zakresie zarzutu przekroczenie przez organy wysokości nałożonej kary pieniężnej, wobec faktu, iż przepisy tej ustawy nie miały zastosowania w sprawie, czyniło taki zarzut nietrafnym. W odniesieniu do zarzutu błędnego przywołania postawy prawnej przez organ I instancji, Sąd pierwszej instancji uznał, iż pozostawał on bez wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji przepisy ustawy o transporcie drogowym, powołane jako podstawa prawna decyzji organu I instancji, na co wskazał także organ II instancji, zostały błędnie wskazane lecz nie mogło być to przesłanką obligująca przy istniejącym stanie faktycznym, do stwierdzenia nieważności decyzji lub też do jej uchylenia. Błędne powołanie podstawy prawnej nie spowodowało naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skargą kasacyjną pełnomocnik P. P. – "O." zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.: - art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 cytowanej ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że przepisy te nie odnoszą się do sytuacji, w której znalazł się skarżący; - art. 92 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy poprzez przekroczenie dopuszczalnej sumy kar pieniężnych (15.000 zł.) nałożonych na skarżącego podczas jednej kontroli w wyniku nałożenia na niego także kary pieniężnej w kwocie 8.400 zł (9.300 + 8.400 = 17.700 zł) decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...]; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego zawartych w skardze, a dotyczących m. in. błędnego ustalenia przez organy administracji publicznej stanu faktycznego tej sprawy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, a naruszającymi przepisy: a) art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranych dowodów i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz jej załatwienie w sposób sprzeczny z interesem społecznym i słusznym interesem skarżącego, b) art. 8 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, c) art. 7, 8, 9, 10, 77 i 80 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązków proceduralnych spoczywających na organach administracji w zakresie postępowania dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia zaistnienia zdarzenia będącego przedmiotem nałożonej kary pieniężnej, pomimo tego, że organy nie przeprowadziły pełnego postępowania dowodowego ale ograniczyły się do badania protokołu kontroli, który został sporządzony bez udziału strony, d) art. 107 § 3 i 139 K.p.a. poprzez niedostateczne i niewyczerpujące odniesienie się w zaskarżonej decyzji do zarzutów i wyjaśnień skarżącego do protokołu kontroli, a także niedostateczne uzasadnienie faktyczne decyzji w zakresie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 5.400 zł, albowiem z uzasadnień decyzji organów pierwszej i drugiej instancji nie wiadomo za jakie czyny (data, dane pojazdu i kierowcy) została ona nałożona. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, iż organ ograniczył się do badania protokołu kontroli, który dokumentował "rzekome" przekroczenia skarżącego, tymczasem Sąd pierwszej instancji pominął fakt, że strona nie brała udziału przy sporządzaniu tego protokołu. Nie była wówczas obecna i nie miała nawet świadomości jego sporządzania, co więcej organ nie poinformował strony o jego sporządzeniu. Skoro strona nie miała możliwości udziału w czynności kontrolnej to organ nie powinien był ograniczyć się tylko do badania protokołu. Kasator podkreślił, iż strona kwestionowała cały czas sposób ustalenia faktów bowiem nie zostały przeprowadzone żadne inne dowody w tym zakresie. Powyższe w ocenie autora skargi kasacyjnej stanowiło naruszenie zasady zaufania do organów administracji, zasady przekonywania, zasady czynnego udziału strony, a także zasady działania na podstawie przepisów prawa. W ocenie autora skargi kasacyjnej konsekwencją przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny stanowiło naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej podniósł również, że Sąd pierwszej instancji zaaprobował wadliwe ustalenia faktyczne organów administracji bez jakiegokolwiek badania, czy rzeczywiście znajdują one uzasadnienie w dowodach zebranych zgodnie z przepisami procesowymi. Kasator nie zgodził się z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż nieprawidłowe wskazanie przez organ pierwszej instancji podstawy prawnej decyzji nie dyskwalifikuje jej i nie powoduje wykluczenia z obrotu prawnego. W ocenie autora skargi kasacyjnej utrzymanie tak błędnej decyzji w mocy jest niedopuszczalne, albowiem decyzje organów obu instancji uchybiają przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 107 § 1, nie zawierając prawidłowo wskazanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Powołane w decyzji organu pierwszej instancji przepisy nie określały, zdaniem autora skargi kasacyjnej żadnych konkretnych kwot nałożonej na skarżącego kary pieniężnej, a przywołany przez organ odwoławczy przepis art. 13 g) ust. 1 – 3 u.d.p. powinien znaleźć się także w decyzji organu pierwszej instancji. Oznacza to, iż uzupełnienie jakiego dokonał organ odwoławczy było niedopuszczalne w związku z czym, wobec zakazu reformationis in peius organ II instancji powinien uchylić zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. Zdaniem autora skargi kasacyjnej wbrew poglądowi Sądu pierwszej instancji oraz organu odwoławczego powyższego uchybienia nie konwaliduje fakt wskazania w uzasadnieniu decyzji właściwych podstaw prawnych nałożenia określonych kar pieniężnych, jak bowiem wynika z treści art. 107 § 1 K.p.a. powołanie podstawy prawnej powinno być zawarte w decyzji a nie dopiero w uzasadnieniu. Ponadto autor skargi kasacyjnej podtrzymał zarzut wadliwego uzasadnienia w zakresie nałożenia kary w kwocie 5.400 zł i podkreślił, że organ pierwszej instancji w ogóle nie wskazał jakiego zdarzenia dotyczy wymieniona kara, tzn. jakiego pojazdu, przez kogo kierowanego jakiej i kiedy przeprowadzonej kontroli, numeru legalizacji użytej wagi dynamicznej. Autor skargi kasacyjnej nie zgodził się z poglądem Sądu pierwszej instancji, iż w sprawie nie miały zastosowania przepisy art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, gdyż kary przewidziane w ustawie o drogach publicznych i transporcie drogowym nie mają na celu wyłącznie represji lecz służyć mają przede wszystkim wymuszeniu na podmiotach wykonujących transport drogowy zachowań przewidzianych tą ustawą oraz innymi przepisami wskazanymi w art. 92 ust. 1 tego aktu, a także obowiązującymi przepisami wiążącymi państwa członkowskie Unii Europejskiej. Wobec zaś faktu, iż skarżący przedsięwziął środki aby podobnym sytuacjom jak w niniejszej sprawie zapobiec karanie go tak surową karą jest bezcelowe i nieuzasadnione, a przy tym szczególnie dotkliwe – pozostaje bowiem w rażącej dysproporcji do wysokości dochodów osiąganych przez niego z tytułu wykonywania transportu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny stosowanie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, o której mowa w § 2 cytowanego przepisu, a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skarżący oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi pierwszej instancji wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i pkt 2 p.p.s.a. w związku z przytoczonymi przepisami K.p.a. Powyższy przepis w § 1 pkt 1 lit. c) stanowi, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyli ją w części lub w całości jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania jeśli naruszenia to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Punkt 2 cytowanego przepisu stanowi zaś, iż Sąd stwierdzi nieważność decyzji jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub określone w innych przepisach. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia wskazanego przepisu w oddaleniu skargi w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż postępowanie administracyjne toczące się w sprawie nałożenia kary za przejazd pojazdem nienormatywnym obarczone było wadami uniemożliwiającymi prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, a które to naruszenia zostały przez Sąd pierwszej instancji zaaprobowane. W ocenie autora skargi kasacyjnej wykazane wady postępowania polegały między innymi na dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego, który został zebrany w sposób sprzeczny z wymaganiami procedury, oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie o protokół kontroli sporządzony bez udziału strony, niewystarczające uzasadnienie podstawy prawnej w zakresie nałożonej kary oraz rozpoznania sprawy w sposób podważający zaufanie obywatela do organów państwa i nie wzięcia pod uwagę przy załatwianiu sprawy słusznego interesu strony, tj. skarżącego. Sąd pierwszej instancji w treści uzasadnienia zajął stanowisko, w którym uznał za niezasadny zarzut niedokładnego czy też niewystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wskazując w tym zakresie na niekwestionowany protokół kontroli oraz wyjaśnienia samej strony składane w toku postępowania administracyjnego. Uznał również, iż organy inspekcji transportu drogowego w sposób wyczerpujący zbadały wszelkie okoliczności faktyczne, przeprowadziły niezbędne dowody zmierzające do ustalenia stany faktycznego, dokonały wszechstronnej i pełnej oceny materiału dowodowego zaś wydając decyzję organy obu instancji uzasadniły je zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Z powyższym stanowiskiem należy się zgodzić bowiem jak wynika z treści decyzji organu zarówno pierwszej jak i drugiej instancji organy te ustaliły stan faktyczny sprawy w oparciu o przeprowadzoną kontrolę i ważenie kontrolowanego pojazdu co znalazło odzwierciedlenie w protokole kontroli. Protokół ten podpisany został bez zastrzeżeń przez kierującego pojazdem pracownika firmy "O.". Umocowanie do sporządzenia protokołu kontroli wynika z art. 74 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że z przeprowadzenia czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli doręczając jego odpis kontrolowanemu. Protokół podpisuje inspektor i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia (ust. 2) do protokołu kontroli, może także odmówić jego podpisania (ust.3). Protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a., a zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dlatego podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. Dlatego też zarówno organy orzekające jak i Sąd pierwszej instancji miały pełne podstawy do oparcia się na protokole kontroli drogowej z dnia 9 sierpnia 2007 r. Organ wziął również pod uwagę wyjaśnienia strony skarżącej zawarte w piśmie z dnia 23 sierpnia 2007 r., w których przyznaje ona, że w istocie doszło do przekroczenia dopuszczalnych nacisków na oś kontrolowanego pojazdu co wynikało z pomyłki kierowcy i jego niewielkiego doświadczenia w transportowaniu kruszywa. Ponadto decyzje organów obu instancji, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, zawierają informacje dotyczące przeprowadzonej kontroli, niezbędne do identyfikacji czasu i miejsca jej przeprowadzenia oraz przedmiotu, tj. rodzaju pojazdu i jego numeru rejestracyjnego oraz informacji dotyczących sposobu przeprowadzonej kontroli, tj. warzenia jakimi rodzajami wag z uwzględnieniem ich parametrów i wskazaniem na ich legalizację. Również treść obu decyzji wskazuje, iż organy uzasadniły swoje stanowisko w sposób jaki przewidziany został w art. 107 § 3 K.p.a. wymagający wskazania faktów uznanych przez organ za udowodnione, dowodów na których oparł decyzję oraz wskazania podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe oznacza, iż brak było naruszeń przepisów postępowania w toku postępowania administracyjnego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest bezzasadny gdyż nie wystąpiły okoliczności przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał również, iż decyzje organów obu instancji wydane zostały w oparciu o prawidłową podstawę prawną, tj. w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych zaś wskazanie przez organ pierwszej instancji również przepisów ustawy o transporcie drogowym pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. W tym zakresie wskazać należy na stanowisko organu odwoławczego, jako stanowisko prawidłowe, iż powołanie w decyzji z dnia 17 grudnia 2007 r. art. 56 pkt 2 i art. 93 ust. 1 u.t.d. odnoszących się do kompetencji inspektora w zakresie nakładania kar pieniężnych było za daleko idące jednak pozostające bez wpływu na prawidłowość samej decyzji organu pierwszej instancji, w której karę nałożono w oparciu o przepisy ustawy o drogach publicznych. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, iż wystąpiła przesłanka nieważności postępowania administracyjnego, o której mowa w 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a tym samym brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co czyni zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie również niezasadnym. Odnosząc się do drugiego z zarzutów sformułowanego w zakresie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. także uznać go należy za niezasadny. Przepis powyższy określa wymogi jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, na które to skład się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten określa również, iż w przypadku uwzględnienia skargi gdy sprawa ma być ponownie rozpoznana przez organ administracji uzasadnienie powinno zawierać również wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko wtedy gdy uzasadnienie sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Jedynie taka wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako dotyczący braku lub niedostatecznego rozwinięcia elementów uzasadnienia przewidzianych w tym przepisie, nie może być skutecznym narzędziem służącym podważeniu stanu faktycznego ustalonego przez organy, a zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu. Sposób sformułowania przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz jego uzasadnienia w swej istocie zmierza do podważenia ustalonego w zaskarżonym wyroku stanu faktycznego sprawy. Wobec powyższego wywodu oraz faktu, iż zaskarżony wyrok zawiera wszystkie z elementów wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a., zarzut powyższy nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Rozpatrując zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., dotyczące naruszenia art. 92a ust. 4, art. 93 ust. 7 i art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) wskazać na wstępie należy, iż jakkolwiek w decyzji organu administracji publicznej pierwszej instancji powołano art. 56 pkt 2 i art. 93 ust. 1 cytowanej ustawy, to podstawą nałożenia na skarżącego kary był przepis art. 40 c) ustawy o drogach publicznych. Również organ odwoławczy jako podstawę prawną swojej decyzji wskazał na przepisy ustawy o drogach publicznych, a to jej art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g) ust 1 i 1a), ust 2 oraz art. 40 c). Zauważyć przy tym należy, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu swojej decyzji podkreślił, iż tylko te przepisy dają możliwość nakładania kar pieniężnych za przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu, zaś powołane w decyzji organu pierwszej instancji przepisy ustawy o transporcie drogowym odnoszą się do kompetencji inspektorów transportu drogowego wykonujących swe ustawowe uprawnienia i nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę na decyzję organu odwoławczego w zakresie zarzutów niezastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym podzielił stanowisko organu i wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy o drogach publicznych nie zaś wskazywane przez stronę skarżącą przepisy ustawy o transporcie drogowym. To stanowisko zasługuje na aprobatę. Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy jakim jest nałożenie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym w rozumieniu art. 4 pkt 25 u.d.p. stanowiącego, iż pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespól, pojazdów, którego nacisk na osi z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych dla danej drogi (...) związany z przekroczeniem dopuszczalnych parametrów pojazdu wskazać należy, iż stosownie do art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 40c ust. 1 tej ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2 stanowiącym, że wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy. Wskazany załącznik stanowi integralną część ustawy i wraz z nią jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Z powołanego załącznika wynika, że za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t wysokość kar wynosi: - pkt 6 dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków na osi: --lit. b) powyżej 23,3 t do 24,8 t – 5.400 zł -pkt 7 dla pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego o nacisku osi: --lit. d) powyżej 9,0 t do 9,5 t – 1.200 zł; --lit e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo – 900 zł. Powyższe oznacza, iż zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej poprzez ich niezastosowanie nie jest trafny w ustalonym, a nie podważonym skutecznie stanie faktycznym sprawy zaś skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.