II SA/Rz 750/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Komendanta Wojewódzkiego Policji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2008r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii "B" - postanawia - odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. znak: [...] Starosta – działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) - na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, skierował M. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii "B" w terminie do dnia 31 marca 2008r. Z kolei decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając z urzędu, stwierdziło nieważność cytowanej na wstępie decyzji Starosty. Rozstrzygnięcie SKO z dnia [...] sierpnia 2008r. zakwestionował w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Komendant Wojewódzki Policji, wnosząc o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Bardzo istotną w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest kwestia legitymacji do złożenia skargi inicjującej to postępowanie. Postępowanie sądowoadministracyjne zostaje bowiem wszczęte z dniem złożenia skargi przez uprawniony podmiot. Regulację prawną w tym przedmiocie zawiera art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu uprawnionym do wystąpienia ze skargą jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powyższego wynika, iż legitymację do złożenia skargi oparto, co do zasady, na kryterium interesu prawnego. Oznacza to, że skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności organu administracji publicznej, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, a nawet – jak się również przyjmuje – na normach procesowych czy ustrojowych (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., II OSK 2019/06, LEX nr 325285). Interes prawny we wniesieniu skargi winien być przy tym rozumiany jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków autora skargi a zaskarżonym aktem, który powinien być doprowadzony do stanu zgodności z porządkiem prawnym. Wspomniany interes prawny musi być zatem interesem indywidualnym strony postępowania, innymi słowy, musi dotyczyć jej bezpośrednio. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż skarga Komendanta Wojewódzkiego Policji podlega odrzuceniu jako wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej w tej sprawie. Podstawę materialnoprawną decyzji Starosty stanowi art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, wedle którego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Wprawdzie cytowany przepis stanowi, iż starosta wydaje decyzję na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, jednak błędnym byłoby twierdzenie w tym przypadku, iż wszczęcie przedmiotowego postępowania następuje na wniosek w rozumieniu art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. Y. z 22000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej w dalszej części jako k.p.a. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy wszczynane więc jest z urzędu. Komendant wojewódzki Policji nie ma w takim postępowaniu statusu uczestnika na prawach strony, natomiast złożony przez niego wniosek obliguje starostę do wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu. Stanowisko takie zostało wyrażone w doktrynie, zaś Sąd w niniejszym składzie podziela je (Ryszard A. Stefański, Komentarz do art.114 ustawy Prawo o ruchu drogowym [w:] R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, LEX, 2008, wyd. III., Łaszczyca Grzegorz, Martysz Czesław, Matan Andrzej, Komentarz do art. 61 k.p.a. [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II.). Tym samym należy stwierdzić, iż Komendant Wojewódzki Policji nie miał przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym tak przez Starostę, jak też przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Nie jest również – w ocenie Sądu – legitymowany do wystąpienia ze skargą do tut. Sądu na decyzję tego ostatniego organu z dnia [...] sierpnia 2008r. W tym miejscu warto podkreślić, iż Komendant Wojewódzki Policji występując z wnioskiem, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym działa w ramach przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś w granicach własnego interesu prawnego. Stosownie bowiem do art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym w zw. z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego to bowiem komendant wojewódzki Policji, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych, prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Z tej przyczyny ustawa wyposażyła go w kompetencję do złożenia wniosku przewidzianego w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Wypełnia on w ten sposób określone w art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43 poz. 277) zadania Policji. Nie występuje więc wówczas jako nosiciel interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. czy też art. 50 § 1 P.p.s.a. Z wyłożonych wyżej względów uznać należy, iż strona skarżąca nie posiada legitymacji skargowej w sprawie, co skutkuje z kolei odrzuceniem jej skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a..