II OSK 1705/08

II OSK 1705 / 08 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 349/08 w zakresie odrzucenia skargi A. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. J. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdził, że pismem z dnia [...] A. J. , reprezentowany przez adwokata, wystąpił ze skargą na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Pełnomocnik strony skarżącej nie uiścił wpisu stałego od skargi, wskazując jednocześnie, że z pouczenia zawartego w w.w. decyzji wynikało, iż wpis określi Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z uwagi na brak uiszczenia należnej stałej opłaty skarga A. J. podlegała odrzuceniu stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł A. J. opierając ją na zarzucie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 112 k.p.a. w zw. z art. 116 k.p.a. wskutek przyjęcia, że "błędne pouczenie strony co do wniesienia skargi może szkodzić stronie, która zastosowała się do pouczenia". Zdaniem strony stanowisko Sądu byłoby słuszne gdyby nie fakt, że w decyzji objętej skargą, doręczonej pełnomocnikowi skarżącego zawarte zostało pouczenie, że skargę na tę decyzję należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz że od skargi pobierany jest wpis, którego wysokość określi WSA. Strona nadmieniła też że pomimo, iż pełnomocnikowi skarżącego znane są przepisy dotyczące obowiązków związanych z uiszczeniem opłat przez adwokatów i radców prawnych, to zastosowała się on jednak do w.w. pouczenia, gdyż charakter sporu nie był zupełnie jasny i w związku z tym ustalenie wysokości opłaty mogło być utrudnione. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wbrew wywodom przedstawionym we wniesionej skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie uchybił dyspozycji przepisów art. 112 i art. 116 k.p.a, ani także wskazanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 126 k.p.a. Przy czym tych dwóch ostatnich przepisów nie sposób powiązać ze sprawą w jakikolwiek sposób. Przepisy powołane w skardze kasacyjnej odnoszą się do postępowania przed organami administracji i w ogóle nie znajdują zastosowania w procedurze sądowoadministracyjnej. Podstawą orzekania w omawianej kwestii procesowej stanowił art. 221 p.p.s.a. i jedynie taki zarzut wskazany w skardze można by oceniać z punktu widzenia merytorycznej zasadności. Trafnie oczywiście zauważył autor kasacji, że ujemne skutki błędnego pouczenia strony o trybie i sposobie zaskarżenia rozstrzygnięć, czy to administracyjnych - jak stanowi art. 116 k.p.a. czy też sądowych - co wynika z piśmiennictwa jak i orzecznictwa sądów administracyjnych nie mogą obciążać strony. Taka sytuacja jednak, na gruncie przedmiotowej sprawy, nie zaistniała albowiem do skarżącego nie skierowano wadliwego pouczenia. Zauważyć trzeba, że autor kasacji, będący profesjonalnym pełnomocnikiem takie samo pouczenie odnosi do siebie ze strony organu, jak i do strony, która tym pełnomocnikiem nie jest. Ten brak rozróżnienia jest wadliwy z punktu widzenia dyspozycji art. 221 p.p.s.a., która to norma adresowana wprost jest do adwokatów i radców prawnych. Podstawę do oparcia zaskarżonego postanowienia na przepisie art. 221 p.p.s.a. stanowiło nieuiszczenie przez pełnomocnika upoważnionego do reprezentacji strony skarżącej opłaty stałej jaką jest wpis od skargi. Kształt regulacji prawnej w tym względzie wyklucza wzywanie strony reprezentowanej przez pełnomocnika do uiszczenia stałej opłaty należnej od pisma tej opłacie podlegającego np. skargi i narzuca stosowanie art. 221 p.p.s.a. Dlatego też przytoczone przez stronę w uzasadnieniu wniesionej kasacji okoliczności pozostają bez wpływu dla oceny trafności rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżonego postanowienia. Biorąc pod uwagę powyższe względy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.