II SA/Wa 1878/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Lipiński, Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe - oddala skargę - Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. w sprawie przeniesienia z dniem [...] września 2007 r. [...] E. K. na niższe stanowisko służbowe. W uzasadnieniu organ podniósł, iż Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] marca 2007 r. przeniósł E. K. na niższe stanowisko na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] maja 2007 r. uchylił ją i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia był zwłaszcza brak należytego uzasadnienia niemożliwości przeniesienia strony na stanowisko równorzędne i konieczności przeniesienia na stanowisko niższe. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji ww. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. przeniósł z dniem [...] września 2007 r. stronę na stanowisko starszego inspektora w Sekcji [...], ustalając jednocześnie stosowne składniki uposażenia. Podstawa prawna decyzji - art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej stanowi o możliwości przeniesienia strażaka na niższe stanowisko w razie likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. Zdaniem Komendanta Głównego PSP obszerne uzasadnienie decyzji wydanej w pierwszej instancji wskazuje na faktyczną likwidację stanowiska dotychczas zajmowanego – specjalisty w Wydziale [...] oraz przedstawia rzeczywisty brak możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. Komendant Główny PSP badając sprawę wskazał, że zajmowane przez stronę stanowisko uległo likwidacji. Zestawienie dotychczasowego Regulaminu Organizacyjnego Komendy Wojewódzkiej PSP w K. z nowowprowadzonym Regulaminem Organizacyjnym tej jednostki wskazuje, że ilość stanowisk oficerskich w Wydziale [...] została zmniejszona z 7 do 3 (tylko na stanowiskach kierowniczych). Organ wskazał, że pojęcie reorganizacji jest tu pojęciem umownym, natomiast likwidacja zajmowanego stanowiska jest wyraźnie określona, ale nie zdefiniowana w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Skoro stanowisko było, a teraz go nie ma, oznacza, że zostało zlikwidowane. W regulaminach organizacyjnych komend wojewódzkich PSP, które mają oparcie ustawowe w art. 13a ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, komendant wojewódzki określa ilość i nazwy komórek organizacyjnych oraz ilość i nazwy stanowisk. Komendant Główny PSP podkreślił, że zgodnie z ustawą o Państwowej Straży Pożarnej, to kierowanie i organizacja KW PSP należy do zadań komendanta wojewódzkiego PSP, który prowadzi – w ramach uprawnień ustawowych – politykę kadrową w tej jednostce, mianuje (powołuje) strażaków na stanowiska, przenosi na inne, zawiesza w czynnościach, zwalnia ze służby, itd. Organ stwierdził, że spełnione zostały przesłanki ustawowe przeniesienia na niższe stanowisko, likwidacja zajmowanego stanowiska jest bezsporna, natomiast brak możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne został wystarczająco udowodniony. Poczucie krzywdy jest odczuciem subiektywnym. Strona służbowa podjęła bowiem dostępne obowiązującym prawem działania, aby zminimalizować skutki przedmiotowego przeniesienia, a w tym zachowania gwarancji płacowych - w istocie wszystkie składniki uposażenia skarżącej pozostały bez zmiany. Organ podkreślił, że w sprawie należało ocenić, czy i na ile interes społeczny traktowany jako dobro służby jest ważniejszy od słusznego interesu obywatela zgodnie z art. 7 Kpa. Komendant Główny PSP wykazał, że w tym przypadku interes społeczny, jakim jest zapewnienie sprawnego działania urzędu, przeznaczonego do walki z pożarami i innymi zagrożeniami jest na tyle ważny i znaczący, że wymaga pewnego ograniczenia prawa indywidualnego. Istotne jest to, że ograniczenie to ma swoje podstawy materialne w treści ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W dniu 2 października 2007 r. skargę na powyższą decyzję przez swojego profesjonalnego pełnomocnika złożyła Pani E. K. Skarżąca zarzuciła Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej: naruszenie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z roku 2006 Nr 96, poz. 667 ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na zastosowaniu go w danym stanie faktycznym. Zdaniem skarżącej organy nieprawidłowo przyjęły, iż nastąpiła likwidacja zajmowanego przez nią stanowiska oraz, że doszło do faktycznej reorganizacji Komendy Wojewódzkiej PSP w K.; naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego błędne zastosowanie i nieuchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego PSP w K. przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej; art. 140 kpa w zw. z art. 6-8 kpa oraz art. 10, 75, 77 i 80 kpa poprzez ich niezastosowanie i błędną wykładnię prawa, gdyż organy orzekające w sprawie działały w oparciu o "wytyczne" Komendanta Głównego PSP dotyczące wdrażania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 lipca 2006 r. w sprawie ramowej organizacji komendy wojewódzkiej i powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 143, poz. 1037), które to "wytyczne" nie mają charakteru powszechnie obowiązującego. Skarżąca podkreśliła, że nadal w jej jednostce faktycznie istnieje wydział, w którym zajmowała stanowisko oficerskie, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, aby zostały wypełnione przesłanki z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 5 i 15 grudnia 2007 r. pełnomocnik skarżącej złożył pisma, w których wskazał, iż z zakresu czynności skarżącej wynika, iż mogła być ona mianowana na inne stanowisko oficerskie oraz, iż w tym okresie organ mianował na stanowiska oficerskie inne osoby spoza Komendy Wojewódzkiej PSP w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym kątem skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej do przeniesienia strażaka na niższe stanowisko służbowe niezbędne jest wystąpienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości przeniesienia strażaka na stanowisko równorzędne. W rozpatrywanej sprawie obie te przesłanki wystąpiły. Należy wskazać, że podstawą zmian organizacyjnych w Komendzie Wojewódzkiej PSP w K. było wejście w życie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 lipca 2006 r. w sprawie ramowej organizacji komendy wojewódzkiej i powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej. Jak wynika z treści § 1 ww. rozporządzenia kształtowało ono na nowo organizację już istniejących komend wojewódzkich i powiatowych (miejskich) Państwowej Straży Pożarnej. Nastąpiła, zatem reorganizacja już istniejących jednostek organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej. Poprzez reorganizację należy rozumieć "zorganizowanie, organizowanie czegoś, na nowo, w inny sposób" (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego red. S. Dubisza t. 3 s. 928). Oznacza to, że powstała tu nowa struktura organizacyjna, a stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącą zostało zlikwidowane. W nowo powstałej strukturze Komendant Wojewódzki mógł ustalić w inny niż dotychczas sposób strukturę poszczególnych komórek organizacyjnych. Ustalając strukturę Komendant Wojewódzki mógł kierować się wytycznymi Komendanta Głównego PSP. Wytyczne jednak nie mają tu charakteru prawa powszechnie obowiązującego, ale są czynnością z zakresu administrowania, w tym wypadku określenia zasad tworzenia komórek organizacyjnych w Komendzie Wojewódzkiej PSP. Organ ma prawo w ten sposób kształtować swoją strukturę czy podejmować inne czynności organizacyjne. W innym wypadku organy administracji byłby przesadnie związane przepisami prawa, co uniemożliwiłoby sprawne administrowanie. Wytyczne dotyczyły zatem spraw organizacyjnych i wbrew twierdzeniom skarżącej nie miały wpływu na indywidualne decyzje podjęte w jej sprawie. Także porównanie nowego Regulaminu Organizacyjnego KW PSP z dnia 21 lutego 2007 r. w K. z rozdziałem etatów w Komedzie Wojewódzkiej PSP w K. z dnia 13 czerwca 2006 r. wskazuje, że liczba stanowisk oficerskich w wydziale, w którym pełniła służbę skarżąca została zredukowana z siedmiu do trzech. Spełniona więc została przesłanka likwidacji zajmowanego przez skarżącą stanowiska służbowego. Jak wynika z akt sprawy, została spełniona także druga przesłanka z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, bowiem brak było możliwości przeniesienia skarżacej na inne równorzędne stanowisko. W dacie wydawania decyzji o przeniesieniu skarżącej w Komendzie Wojewódzkiej PSP w K. liczba stanowisk oficerskich była mniejsza niż ilość oficerów pełniących służbę w tej jednostce. Ponieważ stanowiska w korpusie oficerskim są głównie stanowiskami kierowniczymi (porównaj regulamin) to dobór oficerów do pełnienia służby na tych stanowiskach należy do polityki personalnej organu i ten aspekt sprawy nie podlega kontroli Sądu Administracyjnego. A zatem organ mógł według własnego kryterium kształtować dobór kadry oficerskiej na stanowiska w korpusie oficerskim. Organ wyjaśnił tę kwestię w uzasadnieniach decyzji wystarczająco, a uzasadnienie w tym zakresie odpowiada kryteriom z art. 107 § 1 i § 3 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając niniejszą sprawę, nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji i dlatego też, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.