III SA/Po 506/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie Protokolant po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2008 r. przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. – K. na decyzję Wójta Gminy z dnia [ ... ]r. Nr [ ... ] w przedmiocie ustalenia numeru porządkowego nieruchomości postanawia odrzucić skargę /-/B. Sokołowska Pismem z dnia 19 czerwca 2008 r. W. J. wniosła o nadanie numeru porządkowego dla nieruchomości – działki nr [ ... ] położonej w S. przy ul. L. (sektor I). Zastępca Kierownika Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Gminy pismem z dnia 15 lipca 2008 r. zawiadomił z urzędu – na podstawie art. 47 a ust. 2 i 47 b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. Nr 100 z 2000 r., poz. 1086 ze zm.) – P., że dla nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym 107/1 przy ul. L. w S. nadano numer porządkowy 2, wobec czego podano aktualny adres działki: [ ... ] P. pismem z dnia 5 sierpnia 2008 r. adresowanym do Urzędu Gminy stwierdził, iż numer został nadany nieprawidłowo z urzędu, albowiem sporna działka leży na terenie rolnym i nie jest przeznaczona pod zabudowę. Numer taki można wprawdzie nadać na wniosek użytkownika danego terenu, jednakże P. jako podmiot uprawniony nie ma zamiaru występować z taką inicjatywą wobec działek zlokalizowanych na terenie Gminy. Pismem nr [ ... ] określonym jako "rozstrzygnięcie na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" Wójt Gminy uwzględnił żądanie P. i anulował zawiadomienie o nadaniu numeru porządkowego z dnia 15 lipca 2008 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż powyższe pismo Zarządu winno być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zostało ono rozpatrzone przez organ mimo wniesienia go po terminie, gdyż uwzględniono brak prawidłowego pouczenia o tym rodzaju środka zaskarżenia. Odnosząc się do kwestii merytorycznych organ wskazał, iż Ogródki Działkowe stanowią tereny zielone w rozumieniu art. 3 ustawy z 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169 z 2005 r., poz. 1419), wyłączone z możliwości zaspokajania potrzeb mieszkaniowych i prowadzenia działalności gospodarczej. Sporna działka jest poza tym położona na obszarze oznaczonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr [ ... ] symbolem UT.7, oznaczającym tereny ogródków działkowych. Organ pouczył adresatów "rozstrzygnięcia" (P. i W. J.) o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – w terminie 30 dni od daty otrzymania pisma. Pismem z dnia 7 października 2008 r. skargę na powyższy akt Wójta Gminy wniosła bezpośrednio do tutejszego Sądu W. J.. Została ona przesłana do organu administracji, jako podmiotu właściwego do przyjęcia wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje : Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 października 2004 r. w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości (Dz. Nr 243 z 2004 r., poz. 2432) organ administracji może oznaczyć daną nieruchomość numerem porządkowym z urzędu, zawiadamiając o tym fakcie pisemnie właściciela działki ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków. W przypadku dokonania oznaczenia nieruchomości na wniosek właściciela lub osoby faktycznie władającej nieruchomością o fakcie oznaczenia zawiadamia się pisemnie wnioskodawcę (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Nie ulega wątpliwości, iż samo nadanie oznaczenia danej nieruchomości jest czynnością materialno – techniczną. Z kolei odmowa nadania numeru porządkowego nieruchomości zgodnie z żądaniem strony, bądź też odmowa zmiany numeru porządkowego na numer żądany przez stronę może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądowym podkreśla się przy tym, iż wydanie przez organ pisma zawierającego rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji administracyjnej musi być w istocie uznane za wydanie decyzji administracyjnej. Jest tak nawet w sytuacji, gdy takie pismo nie zachowuje wprawdzie w pełni wszystkich wymagań formalnych przewidzianych w art. 107 § 1 kpa, ale jednocześnie zawiera przynajmniej minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania aktu do kategorii decyzji (takich jak oznaczenie organu, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie i podpis) – zob. m. in. wyrok WSA w Warszawie z 12 czerwca 2007 r. IV S.A./Wa 708/07, LEX nr 340001; postanowienie NSA z 27 lipca 1999 r., I SA 1509/98 oraz wyrok NSA z 15 marca 2001 r., V S.A. 2938/99. W ocenie Sądu kwestionowane rozstrzygniecie Wójta Gminy zawarte w piśmie nr [ ... ] winno być faktycznie zakwalifikowane do kategorii decyzji administracyjnych, gdyż rozstrzyga ono odmownie żądanie strony ( W. J. ) odnośnie nadania jej działce numeru porządkowego, zawarte we wniosku zgłoszonym przez nią w piśmie z 19 czerwca 2008 r. Rozstrzygnięcie to zawiera ponadto wskazanie organu administracji, adresata i podpis upoważnionej osoby – Wójta Gminy. Skoro powyższe rozstrzygnięcie należało uznać za decyzję administracyjną to w pouczeniu organ winien wskazać prawidłowy tryb zaskarżenia tego aktu do organu administracyjnego II instancji, zgodnie z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 kpa. Dopiero bowiem skuteczne wyczerpanie przez stronę środka zaskarżenia w postaci odwołania dawałoby podstawę do zaskarżenia decyzji do wojewódzkiego sądu administracyjnego – zgodnie z przepisem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Niewyczerpanie przez stronę tego obligatoryjnego trybu zaskarżenia decyzji administracyjnej I instancji skutkuje natomiast koniecznością odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej – na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia. Organ winien wobec tego doręczyć stronom kwestionowane rozstrzygnięcie ponownie z prawidłowym pouczeniem o możliwości zaskarżenia decyzji do właściwego organu II instancji. Na marginesie wskazać należy, iż gdyby nawet uznać, iż trybem właściwym do wniesienia skargi był przepis art. 52 § 3 powyższej ustawy (jak sugeruje strona skarżąca i sam organ), to zauważyć trzeba fakt niedochowania przez W. J. ustawowego 30 dniowego terminu do wniesienia skargi licząc od dnia otrzymania rozstrzygnięcia Wójta Gminy (wskazanego w art. 53 § 2 ustawy). Z akt sprawy wynika bowiem, iż kwestionowane rozstrzygniecie Wójta doręczono skarżącej w dniu 5 września 2008 r. (k. 14 akt adm.), a skargę wniesiono do Sądu w dniu 8 października 2008 r., czyli po przekroczeniu wymaganego terminu. Została ona przekazana do Wójta Gminy jako organu właściwego do jej przyjęcia w dniu 15 października 2008 r. (k. – 5 akt sądowych). W tym stanie rzeczy Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie cytowanego już wcześniej przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/B. Sokołowska KS d