I FZ 129/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ministra Finansów od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1471/08 w kwestii odrzucenia w nieopłaconej części skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie ze skarg B. B. S.A. z siedzibą w W. na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2008 r. nr [...] nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: I. oddalić zażalenie, II. nakazać zwrot kwoty 100 zł tytułem nadpłaconego wpisu, z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz wnoszącego zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 marca 2009 r., sygn. III SA/Wa 1471/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną – Ministra Finansów, działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w W., Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w P., od wyroku tegoż Sądu z dnia 21 listopada 2008 r., sygn. III SA/Wa 1471/08 w sprawie ze skarg B. B. S.A. z siedzibą w W. na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2008 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług – w części dotyczącej uchylenia interpretacji Nr [...], Nr [...], Nr [...]. W pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że mimo, iż w niniejszej sprawie pełnomocnik strony złożył cztery skargi na cztery interpretacje podatkowe, które następnie zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, to nie powoduje sytuacji w której tworzy się jedna nowa sprawa, bowiem połączenie to ma wyłącznie charakter techniczny. W konsekwencji wpisem należnym – od skargi kasacyjnej, złożonej następnie przez pełnomocnika organu od całości zapadłego w niniejszej sprawie wyroku dnia 21 listopada 2008 r. sygn. III SA/Wa 1471/08, rozstrzygającego w przedmiocie czterech skarg na cztery interpretacje, którym je uchylono – będzie wpis stały w wysokości 400 zł., stosownie do § 3 w zw. § 2 ust. 6 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm., powołane dalej jako "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r."). Sąd podkreślił, iż w terminie do złożenia skargi kasacyjnej tj. do dnia 21 stycznia 2009 r., wskazana powyżej (pełna) kwota wpisu nie została uiszczona, pełnomocnik uiścił jedynie 100 zł, a wezwany do wskazania do której części wyroku odnosi się powyższa kwota stwierdził, iż dotyczy ona całości skargi kasacyjnej. W oparciu o powyższe Sąd uznał, że kwota ta została wpłacona od skargi kasacyjnej od wyroku uchylającego zaskarżoną interpretację indywidualną Ministra Finansów Nr [...]. Z uwagi na okoliczność, że skarga kasacyjna została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), a wpis stały został uiszczony jedynie w części, Sąd wskazał, że zachodzi wymieniona w art. 221 P.p.s.a. przesłanka odrzucenia skargi kasacyjnej w nieopłaconej części tj. w części odnoszącej się do wyroku uchylającego pozostałe trzy interpretację. Na powyższe postanowienie organ reprezentowany przez pełnomocnika złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie w całości. W treści zażalenia podniósł, że dopiero w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z 23 marca 2009 r. Sąd wskazał, że wyrok z 21 listopada 2008 r. został wydany po połączeniu spraw o sygnaturach III SA/Wa 1471/08, III SA/Wa 1472/08, III SA/Wa 1473/08 i III SA/Wa 1474/08 do wspólnego prowadzenia i rozstrzygnięcia. Jednocześnie wskazał, że z powodu barku wiedzy w tym zakresie został uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł od wyroku III SA/Wa 1471/08, który jest w posiadaniu organu. Przy czym, wyraził pogląd, że powyższe koresponduje z treścią art. 173 § 1 P.p.s.a., stanowiącego, że od wyroku przysługuje kasacja, a od niej pobierany jest wpis, co z kolei wynika z art. 230 tej ustawy. Dodatkowo autor zażalenia podniósł, że rozstrzygnięcia w sprawach pozostałych o wspomnianych powyższej sygnaturach nie zapadły, a orzeczenia nie zostały doręczone. W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik strony – B. B. S.A. wniósł o jego oddalenie, jednocześnie w pełni podzielił pogląd zaprezentowany przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. NSA w pełni podziela stanowisko przyjęte za podstawę zaskarżonego postanowienia, a zaprezentowane także w postanowieniu NSA z dnia 26 października 2004 r. sygn. akt II FZ 313/04 (niepublik.) (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyd. II. str. 531, pkt 4 in fine), że połączenie na podstawie art. 111 P.p.s.a. kilku spraw ze skarg do WSA do wspólnego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia nie ma wpływu na wysokość wpisu – w tym wpisu od skargi kasacyjnej, który powinien być wyliczony od każdej sprawy odrębnie. Samo zaś połączenie ma wyłącznie charakter techniczny, i nie prowadzi do traktowania połączonych spraw jako jednej sprawy. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że należny wpis od skargi kasacyjnej zaskarżającej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, w której połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia cztery skargi na cztery interpretacje indywidualne Ministra Finansów, a więc w "innych sprawach" w rozumieniu art. 231 P.p.s.a., miał charakter stały i stosownie do postanowień § 3 w zw. § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., powinien być uiszczony w łącznej wysokości 400 zł. Przy czym z aprobatą odnieść się należy do stanowiska Sądu, który wskazał, iż w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej tj. do dnia 21 stycznia 2009 r. stanowiącym jednocześnie termin do uiszczenia pełnego należnego wpisu, pełnomocnik uiścił jedynie kwotę wpisu w wysokości 100 zł. Zauważyć należy, że kwota uiszczonego wpisu odpowiada wysokości należnego wpisu od skargi kasacyjnej, której przedmiotem byłby wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego w jednej sprawie /skardze/ na interpretację podatkową. Prawidłowa była również ocena Sądu dotycząca odpowiedzi strony na pismo będące wykonaniem zarządzenia z dnia 2 marca 2009 r. Przewodniczącego Wydziału, którym wezwano pełnomocnika organu do wskazania – do której części przedmiotowego wyroku odnosi się kwota uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, pod rygorem potraktowania jej jako wpisu od skargi kasacyjnej od części wyroku – w zakresie uchylającym interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2008 r. Nr [...]. Skoro bowiem pełnomocnik organu wskazał, że zarówno kwota 100 zł wpisu od skargi kasacyjnej oraz sama skarga odnoszą się do całości wyroku, który obejmował wszystkie wymienione w nim a zaskarżone interpretacje, to powyższe nie mogło stanowić o wypełnieniu nałożonego tym zarządzeniem obowiązku, tym samym skutkować musiało zaistnieniem przewidzianej rygorem zarządzenia dyspozycji i przypisaniem kwoty uiszczonego wpisu do wskazanej części wyroku Sądu pierwszej instancji. Zważywszy zaś, że: w tej sprawie od skargi kasacyjnej jako pisma wszczynającego postępowanie w danej instancji powinien być uiszczony wpis stały /art. 231 w zw. z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a./; opłatę sądową, w tym wpis należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie /art. 219 § 1 i 2 P.p.s.a./; oraz że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, to Sąd I instancji ze względu na przepis art. 221 P.p.s.a. zobligowany był odrzucić jako nieopłaconą bez wzywania do uiszczenia opłaty – skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku WSA wniesioną w imieniu organu przez radcę prawnego – w części dotyczącej uchylenia pozostałych trzech interpretacji Ministra Finansów, co zresztą uczynił. W tym zakresie trafny jest przywołany w odpowiedzi podatnika na zażalenie pogląd zaprezentowany przez B. Dautera, że: "Jeżeli skarga dotyczy kilku decyzji pozostających ze sobą w związku umożliwiającym zastosowanie art. 111 § 2 P.p.s.a., to każda sprawa podlega odrębnemu wpisowi stałemu. Jeżeli skargi wnosił adwokat lub radca prawny i uiścił jeden wpis stały, należy go wezwać do przypisania kwoty uiszczonego wpisu do konkretnego pisma (skargi), a pozostałe skargi odrzucić. Jeżeli adwokat nie zastosuje się do wezwania, które ma zakreślony termin i rygor sąd odrzuci wszystkie skargi. Poczyniona uwaga będzie aktualna, jeżeli powyższy stan faktyczny będzie dotyczył zaskarżenia skargą kasacyjną wyroku, w którym sąd połączył te skargi do wspólnego rozpoznania, a także rozstrzygnięcia." Dodatkowo wskazać należy tylko, że połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i wyrokowania z czterech skarg do WSA na interpretacje podatkowe Ministra Finansów nastąpiło zgodnie z przepisem art. 111 § 2 P.p.s.a. postanowieniem na rozprawie w dniu 21 listopada 2008 r., o której strony w tym organ zostały prawidłowo zawiadomione. Na przedmiotowe postanowienie nie służyło zażalenie /art. 111 § 2 w zw. z 194 § 1 P.p.s.a/, zostało ono bez spisywania odrębnej sentencji wpisane do protokołu rozprawy /art. 162 P.p.s.a/, jak również nie istniał obowiązek doręczenia go stronom z urzędu /art. 163 § 1 a contrario/. Ponadto, podkreślić również należy, iż z przedmiotowego wyroku Sądu I instancji – zarówno z sentencji jak i uzasadnienia jednoznacznie wynika, że uchylono skargi na cztery interpretacje Ministra Finansów. Jednocześnie nie sposób pominąć, iż zarówno w skardze kasacyjnej złożonej od tego wyroku przez umocowanego do działania w imieniu organu pełnomocnika, jak również w odpowiedzi na wezwanie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 2 marca 2009 r. wyraźnie wskazuje się na tą okoliczność. W świetle tego, negatywnie należy ocenić, znajdującą wyraz w zażaleniu – próbę sanowania poczynionych przez pełnomocnika organu uchybień należytego opłacenia skargi kasacyjnej podlegającej opłacie stałej, skutkujących jej odrzuceniem w części nieopłaconej – twierdzeniami o niewiedzy odnośnie połączenia spraw oraz o braku doręczenia wyroków dotyczących trzech interpretacji podatkowych. Przy czym – co trzeba jednoznacznie podkreślić – nie mogły mieć one wpływu na zaprezentowaną powyżej ocenę. Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji. Natomiast stosownie do przepisu art. 220 § 3 i 4 w zw. z art. 221 P.p.s.a., który stanowi, iż zażalenie na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej wolne jest od wpisu, na podstawie art. 225 należało orzec jak w punkcie II sentencji.