IV SA/Wa 1410/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Agata Krysztofiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa D. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - oddala skargę- Decyzją z [...] czerwca 2008r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Nadleśnictwo D. od decyzji Wójta Gminy N. nr [...] z dnia [...] listopada 2007r., zezwalającej [...] Zarządowi Dróg Wojewódzkich w W. Rejon Drogowy W., jako zarządcy drogi wojewódzkiej nr [...] na usunięcie 2031 drzew i 1800 m2 krzewów, rosnących na działce o nr ew. [...] w S. -pas drogowy ul. [...], na podstawie 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji została doręczona Nadleśnictwu D. jedynie do wiadomości, wynika to wprost z rozdzielnika tej decyzji. Odwołujący się nie jest ani właścicielem ani posiadaczem działki nr ew. [...] stanowiącej zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 4 lipca 2007r. użytek "dr", z której posiadacz tj. [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w W. zamierza dokonać, za stosownym zezwoleniem, usunięcia drzew i krzewów. Nieruchomości będące w zarządzie Nadleśnictwa D., a stanowiące własność Skarbu Państwa sąsiadują jedynie z tą nieruchomością, co wynika z nadesłanych w odpowiedzi na żądanie Kolegium z dnia 29 stycznia 2008r. przez Nadleśnictwo D. wyjaśnień i dokumentów w tym wypisu z rejestru gruntów z dnia 29 listopada 2006r. Odnosząc się do wskazywanych przez Nadleśnictwo przepisów art. 3 i 4 ustawy o lasach, z których Nadleśnictwo wywodzi swój przymiot do bycia stroną postępowania, organ wskazał, iż niewątpliwie Nadleśnictwo na tym terenie jest zarządcą lasów stanowiących własność Skarbu Państwa. Jednakże Nadleśnictwo zdaje się nie zauważać, iż postępowanie nie dotyczy wycinki drzew z terenu będącego lasem lecz z terenu drogi. Zgodnie zaś z wypisem z ewidencji gruntów z dnia 4 lipca 2007r. działka nr [...], zgodnie z klasyfikacją użytku określona jest jako droga -użytek "dr", a nie "Ls" - las. Powyższe oznacza, iż teren przedmiotowej działki nie jest i nie może być lasem, mimo iż z w/w działką stanowiącą drogę, graniczą nieruchomości gruntowe pokryte roślinnością leśną, które zgodnie z wyżej cyt. definicją lasu zawartą w art. 3 ustawy o lasach są lasem (działki znajdujące własność Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa D.). Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż skarżące Nadleśnictwo nie może Sygn. akt. IV SA/Wa 1410/08 skutecznie złożyć odwołania od decyzji Wójta Gminy N. nr [...] z dnia [...] listopada 2007r., bowiem sposób rozstrzygnięcia tej sprawy nie wpłynie bezpośrednio na sferę posiadanych przez Nadleśnictwo D. w chwili obecnej praw i/lub obowiązków. Skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Nadleśnictwo D. z siedzibą w Z. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1 .Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 pkt 1 ustawy o lasach (tekst jednolity Dz. U. tj. z 2005 r. Nr 45, poz. 435) poprzez błędne uznanie, że grunt z którego zezwolono na wycięcie drzew i przylegający do zwartego kompleksu leśnego z którym tworzy jedną funkcjonalną całość nie jest lasem. 2. Naruszenie przepisu art. 1 i art.2 ustawy o lasach poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 83 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody zezwalając [...] Zarządowi Dróg, Rejon drogowy W. na usunięcie drzew i krzewów z gruntu o zwartym kompleksie leśnym i o powierzchni powyżej 0,10 ha, pokrytej drzewostanem leśnym, pomimo, że w odniesieniu do drzewostanu znajdującego się w lasach organy administracji nie wydają decyzji zezwalających na usunięcie drzew, jak to ma miejsce w odniesieniu do drzew i krzewów rosnących na innych nieruchomościach na podstawie art. 83 ustawy o ochronie przyrody, gdyż kompetentnym do wydania decyzji o usunięciu drzew w niniejszym przypadku było Nadleśnictwo D. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż wydając decyzje zezwalające na wycięcie drzew i krzewów z w/w działki organy administracji samorządowej dopuściły się naruszenia art.7 k.p.a., art. 28 k.p.a., uznając, że Nadleśnictwo D. nie jest stroną postępowania, podczas gdy to Nadleśnictwo ma obowiązek reprezentowania interesów Skarbu Państwa na obszarze swojego działania w zakresie ustawowym. Zarówno decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. Wójta Gminy N. zezwalająca na usunięcie 2031 drzew i 1800 m2 krzewów przy drodze wojewódzkiej nr [...], jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008r., umarzająca postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie naruszają prawo materialne w zakresie nie przyznania Nadleśnictwu D. praw strony, co jest pozbawieniem możliwości ochrony jego praw. Skarżący wskazał, iż przepisy ustawy z 28 września 1991 roku, o Sygn. akt. IV SA/Wa 1410/08 lasach mają charakter przepisu "lex specialis", co oznacza, że należy stosować je w pierwszej kolejności przed przepisami ogólnymi, a także zgodnie z ustaloną w nich intencją ustawodawcy. Art.3 pkt 1 ustawy o lasach mówi w sposób jednoznaczny, że lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną- drzewami i krzewami przeznaczony do produkcji leśnej. Zgodnie z tym artykułem "lasem w rozumieniu ustawy jest grunt", a nie działka ewidencyjna, o zwartej powierzchni powyżej 0,10 ha przeznaczony do produkcji leśnej. Oznacza to, że uznanie zarówno przez Wójta Gminy N., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że Nadleśnictwo nie jest właścicielem ani posiadaczem działki nr [...] stanowiącej - zgodnie z rejestrem gruntów drogę, jest absolutnie błędne i obraża przepisy ustawy o lasach. Ustawa ta nie uzależnia pojęcia lasu od klasyfikacji użytku i wielkości działki, gdyż wprowadza pojęcie jak już podnoszono "gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytej drzewami i krzewami". Zarówno Wójt, jak i Kolegium nie kwestionują faktu, że drzewa przeznaczone do wycinki bezpośrednio przylegają do drogi i stanowią kompleks leśny. Naruszając powyższe przepisy dopuszczono się w postępowaniu obrazy art. 83 ustawy o ochronie przyrody poprzez przekroczenie kompetencji Wójta Gminy N., który jako organ administracji w odniesieniu do gruntu kwalifikującego się jako las, nie miał uprawnień do wydania decyzji zezwalającej na usunięcie drzew. Dodatkowo podniesiono, że [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w W., Rejon drogowy W. figuruje w rejestrze gruntów jako posiadacz samoistny. Natomiast brak jest wpisu właściciela gruntu. A więc zgodnie z przepisem art. 83 ustawy o ochronie przyrody jest to niewystarczające, gdyż nie ma zgody właściciela. Potwierdza to tym bardziej tezę skarżącego, że przedmiotowy grunt jest lasem. O słuszności stanowiska Nadleśnictwa D. i potwierdzeniem, że winno być stroną w postępowaniu administracyjnym świadczy toczące się postępowanie administracyjne przed Urzędem Miasta M. w sprawie [...] z którego jednoznacznie wynika, że drzewa rosnące w ciągu drogi uznawane są za tereny leśne, jeśli graniczą z lasem, a co wyklucza wówczas zgodę na ich wycięcie na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Już chociażby te okoliczności faktyczne wskazują na interes prawny Nadleśnictwa D. i potrzebę jego ochrony, który jest konkretny i sprawdzalny obiektywnie. Zaznaczono również, że wycięte drzewa Wójt Gminy N. zezwolił bezprawnie zagospodarować we własnym zakresie [...] Zarządowi Dróg Sygn. akt. IV SA/Wa 1410/08 Wojewódzkich, Rejon drogowy W. W tej sytuacji dowolne uznanie, że Skarb Państwa, Lasy Państwowe, Nadleśnictwo D. nie jest stroną niniejszego postępowania jest naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie . Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., umarzająca w oparciu o art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a. postępowanie odwoławcze, wobec uznania, iż odwołujący się -Nadleśnictwo D. nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a w postępowaniu dotyczącym zezwolenia [...] Zarządowi Dróg Wojewódzkich w W. Rejon Drogowy W., jako zarządcy drogi wojewódzkiej nr [...] na usunięcie 2031 drzew i 1800 m2 krzewów, rosnących na działce o nr ew. [...] w S. -pas drogowy ul. [...], a tym samym nie może skutecznie wnieść odwołania od decyzji wydanej w tej sprawie przez Wójta Gminy N. nr [...] z dnia [...] listopada 2007r.. Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest wyłącznie osoba, której interesu prawnego lub obowiązku Sygn. akt. IV SA/Wa 1410/08 dotyczy postępowanie albo która żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podstawowe znaczenie dla wykładni tego przepisu ma pojęcie interesu prawnego. Czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. O istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu i pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną tegoż podmiotu (wyrok NSA z 2 czerwca 1998 r, IV SA 2164/97-LEX nr 43262). Tak więc warunkiem dopuszczenia danego podmiotu do udziału w postępowaniu administracyjnym jest stwierdzenie, iż ma on interes prawny w sprawie. Innymi słowy pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a. może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku (zob. kom. Kodeks postępowania administracyjnego, Piotr Przybysz, Lexis Nexis, str. 100). Zdarzenia przyszłe nie mogą stanowić o interesie prawnym, a co najwyżej o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony. Cechami interesu prawnego jest bowiem to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Inaczej mówiąc - przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2005r. Sygn. akt II OSK 310/2005) . W sprawie niniejszej, jak słusznie uznał organ odwoławczy taka sytuacja nie zachodzi. Sygn. akt. IV SA/Wa 1410/08 Kwestionowana przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym decyzja wydana została na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U Nr 92, poz. 880 ze zm.), zgodnie z którą, usunięcie drzewa lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Stosownie do treści art. 83 ust. 6 przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do drzew lub krzewów: w lasach; owocowych, z wyłączeniem rosnących na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oraz w granicach parku narodowego lub rezerwatu przyrody -na obszarach nieobjętych ochroną krajobrazową; na plantacjach drzew i krzewów; których wiek nie przekracza 5 lat; usuwanych w związku z funkcjonowaniem ogrodów botanicznych lub zoologicznych; usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu z obszarów położonych między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, z wałów przeciwpowodziowych i terenów w odległości mniejszej niż 3 m od stopy wału; które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów, a także utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych, usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu; stanowiących przeszkody lotnicze, usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą, słusznie organ odwoławczy uznał, iż Nadleśnictwo D., nie jest stroną niniejszego postępowania administracyjnego. Analiza akt sprawy wskazuje, iż skarżący nie jest ani właścicielem ani posiadaczem działki nr ew. [...] stanowiącej zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 4 lipca 2007r. użytek "dr", z której posiadacz tj. [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w W. zamierza dokonać, za stosownym zezwoleniem, usunięcia drzew i krzewów. Nieruchomości będące w zarządzie Nadleśnictwa D., a stanowiące własność Skarbu Państwa sąsiadują jedynie z tą nieruchomością. W ocenie Sądu stroną w postępowaniu, którego przedmiotem jest wyrażenie zgody na wycięcie drzew lub krzewów, jest jedynie właściciel, posiadacz nieruchomość na której Sygn. akt. IV SA/Wa 1410/08 nastąpić ma usunięcie drzew i krzewów. Stroną takiego postępowania nie jest natomiast właściciel nieruchomości sąsiedniej. Przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą nie można także wywieść z art.1 i 2 i 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz.U.tj. z 2005 Nr 45, poz.435 ze zm.). Przepisy te wskazują, iż ustawa o lasach określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową, oraz, że jej przepisy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności (art. 1 i 2) . Z kolei art. 3 zawiera definicję pojęcia las, wskazując, iż przez las rozumie się grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryły roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęły pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. W ocenie skarżącego z przytoczonych powyżej przepisów wynikać ma, iż wycięcie drzew i krzewów z gruntu (dz. Nr [...]) odbywać się ma z nieruchomości o zwartym kompleksie leśnym, o powierzchni powyżej 0,10 ha, a zatem wyrażenie zgody na wycięcie takich drzew nie leży w gestii orzekających w niniejszej sprawie organów. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, iż przewidziane w cytowanym powyżej art. 83 ust. 1-5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ograniczenia usunięcia drzew lub krzewów z terenu nieruchomości, stosownie ust. 6 pkt 1 tego przepisu, nie dotyczą drzew i krzewów w lasach. Oznacza to, rzeczywiście że usuwanie drzewostanu znajdującego się na terenach lasów nie zostało poddane obowiązkowi uzyskiwania decyzji stanowiącej zgodę na jego wycięcie, wydawanej przez organ administracji publicznej wymieniony w art. 83 ust. 1 tej ustawy, a ograniczenia w tym względzie wynikają z przepisów ustawy o lasach. Dla drzew rosnących w lasach nie są wydawane decyzje o zezwoleniu usunięcia Sygn. akt. IV SA/Wa 1410/08 wskazanych, konkretnych okazów drzew, a usuwanie drzew z zasobów leśnych odbywa się na zasadach pozyskiwania drewna. Stosownie do uregulowań zawartych w art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach podstawą do pozyskiwania drewna jest plan urządzenia lasu z tym, że dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha niestanowiących własności Skarbu Państwa zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów (art. 19 ust. 3 ustawy), przy czym w tym ostatnim przypadku drewno pozyskane z lasu cechuje starosta, który właścicielowi lasu wystawia stosowny dokument ( art. 14a tej ustawy). W odniesieniu do drzewostanu znajdującego się w lasach organy administracji nie wydają decyzji zezwalających na usunięcie drzew, jak ma to miejsce w odniesieniu do drzew i krzewów rosnących na innych nieruchomościach na podstawie wymienionego na wstępie art. 83 ustawy o ochronie przyrody. Organy administracji publicznej wskazane w ustawie o lasach nie mają kompetencji do wydawania decyzji o usunięciu drzew, a wycinanie drzewostanu polegające na pozyskiwaniu drewna odbywa się na podstawie planów urządzania lasów bądź decyzji starosty określającej zadania z zakresu gospodarki leśnej. W ocenie zatem Sądu spór między skarżącym a organami sprowadza się de facto do rozbieżności stanowisk co do tego, czy teren, z którego zainteresowany pragnie wyciąć drzewa, jest lasem czy też nie. Orzekające w sprawie organy przyjęły zaś w ocenie Sądu słusznie, iż nieruchomość objęta wnioskiem nie jest lasem. Z poczynionych w sprawie ustaleń, wynika bowiem, iż postępowanie nie dotyczy wycinki drzew z terenu będącego lasem lecz z terenu drogi. Zgodnie bowiem z wypisem z ewidencji gruntów z dnia 4 lipca 2007r. działka nr [...], zgodnie z klasyfikacją użytku określona jest jako droga (użytek "dr") a nie "Ls" - las. Powyższe oznacza, iż teren przedmiotowej działki nie jest i nie może być lasem, mimo iż z w/w działką stanowiącą drogę, graniczą nieruchomości gruntowe pokryte roślinnością leśną, które zgodnie z wyżej cyt. definicją lasu zawartą w art. 3 ustawy o lasach są lasem (działki znajdujące własność Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa D.). Okoliczność bezpośredniego sąsiedztwa lasu z działką stanowiącą drogę wojewódzką, oraz fakt, iż drzewa i krzewy mające stanowić przedmiot wycinki, leżą także w sąsiedztwie gruntów leśnych, nie przesądza jednak jeszcze, iż drzewa te wchodzą w skład lasu. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z art. 20 ustawy o lasach Sygn. akt. IV SA/Wa 1410/08 w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzania lasu i uproszczonych planów urządzania lasu, dotyczące granic i powierzchni lasu. Okoliczność zatem, iż działka nr [...] w ewidencji figuruje w całości jako droga, a nie np. w części jako las wskazuje, iż nieruchomość ta posiada inne niż wywodzone przez skarżącego przeznaczenie. Podnieść przy tym należy, iż zgodnie z cytowanym art. 3 ustawy o lasach, aby dany grunt można było uznać za las, nie wystarczy jedynie wywiedzenie, iż posiada on odpowiednią powierzchnię i jest pokryty roślinnością leśną, ale musi to być także grunt posiadający odpowiednie przeznaczenie np. do produkcji leśnej. Tymczasem roślinność znajdującą się przy drodze, należy traktować jako zieleń przydrożną w rozumieniu art. 4 pkt. 22 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U t.j. z 2007 Nr 19, poz. 115 ze zm.), czyli roślinność umieszczoną w pasie drogi mającą na celu w szczególności ochronę użytkowników drogi przed oślepianiem przez pojazdy nadjeżdżające z kierunku przeciwnego, ochronę drogi przed zawiewaniem i zaśnieżaniem, ochronę przyległego terenu przed nadmiernym hałasem, zanieczyszczaniem powietrza, wody i gleby. Roślinność ta nie może być zatem uznana za las, pomimo tego, że z nim bezpośrednio sąsiaduje. Ma ona bowiem inne przeznaczenie. Na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie może mieć wpływu także, podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność wskazanych przez organ I instancji, zasad zagospodarowania drewna pochodzącego z wycinki. Kwestia ta w żaden sposób nie wpływa na interes prawny skarżącego, wskazywać może jedynie na posiadanie przez niego interesu faktycznego, jako podmiotu zainteresowanego bezpośrednio zagospodarowaniem tego drewna. Winna być ona zatem rozstrzygnięta zgodnie z prawem pomiędzy zainteresowanymi podmiotami. Podnieść również należy, iż kwestia uznania skarżącego za stronę w innym postępowaniu administracyjnym, jakie toczy się w związku z rozbudową drogi wojewódzkiej nr [...], nie może stanowić podstawy do uznania go za stronę w niniejszym postępowaniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji.