II OSK 556/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia del. WSA Bogusław Cieśla (spr.) Protokolant Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 924/08 w sprawie ze skargi R. M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną II OSK 556/09 U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 listopada 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 924/08, oddalił skargę R. M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne. Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 77 i 123 kpa wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z przebudową budynku frontowego przy ul. Karmelickiej 9 w Krakowie wykonywanych bez zgody właściwego organu w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, nadto nakazał zabezpieczyć obszar, w którym zostały wykonane roboty budowlane przed dostępem osób trzecich, zawiesić tablicę o zakazie wstępu na teren robót budowlanych. Poza tym organ nałożył na R. M. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia, uzgodnionych z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków dokumentów w postaci: inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wykonywanych robót budowlanych oraz ekspertyzy technicznej co do prawidłowości ich wykonania i zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami sztuki budowlanej i wiedzy technicznej wraz z określeniem ich wpływu na elementy konstrukcyjne i statykę budynku. W uzasadnieniu postanowienia organ l instancji podał, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu w związku z pismem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie z dnia 5 marca 2008 r., informującym o robotach budowlanych prowadzonych na terenie nieruchomości przy ul. Karmelickiej 9 w Krakowie bez uzyskania wymaganych pozwoleń na budowę. W dniu 9 kwietnia 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie przeprowadził kontrolę robót budowlanych we wskazanym budynku, podczas której ustalił, że roboty rozpoczęto na przełomie lipca i sierpnia 2007r. bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej na ich prowadzenie. W budynku frontowym stwierdzono wykonanie robót budowlanych na kondygnacji IV - piętro III, polegających na rozebraniu ścianek działowych, zdjęciu zasypek stropu, demontażu wewnętrznych instalacji, demontażu drewnianego stropu podstrychowego i wykonaniu stropu żelbetowego na dźwigarach stalowych, częściowym zdemontowaniu elementów balustrady klatki schodowej i wykonaniu żelbetowych biegów schodowych wraz z rozbudową stropu podstrychowego o podest szerokości ok. 1,20 m. Jednocześnie w zakresie budynku frontowego i klatki schodowej stwierdzono wykonanie robót związanych z jego nadbudową od poziomu stropu pierwotnie podstrychowego, a obecnie przebudowanego z drewnianego na żelbetowy na elementach stalowych. Organ wskazał, że w zakresie nadbudowy i rozbudowy budynku frontowego wraz z oficynami przy ul. Karmelickiej 9 w Krakowie prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne znak: [...]. Natomiast przedmiotowe postępowanie dotyczyło jedynie robót związanych z przebudową budynku frontowego nr 9 przy ul. Karmelickiej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uznał, że charakter wykonywanych robót budowlanych kwalifikuje je, w myśl art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane - jako przebudowę części obiektu, a w sprawie zastosowanie mają przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlanego. Poza tym organ wskazał, że roboty budowlane prowadzone były bez nadzoru osoby uprawnionej, jak również bez projektu budowlanego czyli w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co wypełnia dyspozycję art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu, żądana inwentaryzacja wykonanych robót oraz stosowna ekspertyza powinny być uzgodnione z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Krakowie. Na marginesie organ wskazał, że Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2008 r. wyraził negatywną opinię co do uzgodnienia przedłożonego mu przez Prezydenta projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "Przebudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalno - usługowego na budynek apartamentowo-hotelowy, na działce 146/1 i części działki 146/2 obr. 60 Śródmieście przy ul. Karmelickiej 9 w Krakowie" wskazując, że kamienica znajduje się w ewidencji konserwatorskiej i przewidziana jest do wpisu do rejestru zabytków. Zażalenia na postanowienie z dnia [...] maja 2008 r. złożyli R. M. oraz T. M., K. M.-W., I. M.-T., B. K. i S. M.. R. M. we wniesionym zażaleniu domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Wskazał, że postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 kwietnia 2008 r., na które powołał się organ l instancji, zostało zaskarżone. Nadto podniósł, że wstrzymanie robót spowoduje pozostawienie budynku bez pokrycia dachowego chroniącego poszczególne kondygnacje przed ujemnymi skutkami warunków atmosferycznych. Wywodził, że przy tak dużej powierzchni odkrytej nie ma technicznej możliwości zabezpieczenia ostatniej kondygnacji budynku i klatki schodowej inaczej aniżeli poprzez wykonanie pokrycia dachowego. W ocenie żalącego się organ naruszył art. 7 kpa, nie biorąc pod uwagę niebezpieczeństwa zniszczenia wnętrza budynku o znacznej wartości artystycznej. Skarżący podnosił, iż mimo, że jako podstawa prawna postanowienia zostały wskazane dwie niezależne przesłanki określone w art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, to druga z nich została uzasadniona przez organ w sposób lakoniczny. Okoliczności braku osoby nadzorującej oraz nie okazanie projektu budowlanego nie stanowią, w ocenie żalącego się, dostatecznego uzasadnienia dla stwierdzenia przesłanki określonej w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Żalący się stwierdził, że organ naruszył przepisy art. 7, 77 i 8 kpa, albowiem w sposób nieprawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające, nie ocenił rzeczywistego stopnia zaawansowania prac budowlanych i ujemnych skutków wstrzymania robót budowlanych. Pozostałe osoby wniosły wspólne zażalenie, kwestionując nałożenie obowiązku uzgodnienia wymienionych w postanowieniu dokumentów z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W uzasadnieniu wskazali, że budynek nie stanowi zabytku i nie został wpisany do rejestru zabytków. Z wykonanych w 2006 r. na ich zlecenie ekspertyz wynikało, że dach i poddasze znajdują się w stanie grożącym katastrofą budowlaną a w dniu 12/13 sierpnia 2007 r. doszło do zalania budynku. W tych okolicznościach wnioskiem z dnia 5 września 2007r. zgłoszony został do Prezydenta Miasta Krakowa zamiar wykonania robót budowlanych w zakresie remontu konstrukcji dachu budynku frontowego i oficyny zgodnie z przedłożonym projektem. W dniu 14 września 2007 r. organ wniósł sprzeciw wobec zgłoszonych prac, argumentując, że konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W ocenie skarżących takie działanie organu, spowodowało konieczność przystąpienia do robót w celu zabezpieczenia obiektu. Natomiast wstrzymanie prac na tym etapie spowoduje niebezpieczeństwo zalania budynku. Podnieśli także, że zbędny był punkt 2 postanowienia (co do zabezpieczenia obiektu), gdyż cały obszar prac budowlanych jest oznakowany i zabezpieczony poprzez zamontowanie rusztowań i siatek ochronnych. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. Małopolski Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 50 ust. 3 ustawy Prawo budowlane orzekł tak samo jak organ l instancji z tym, że w punkcie 3 rozstrzygnięcia usunięty został wymóg uzgodnienia inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej oraz ekspertyzy z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że inwestor realizuje samowolnie roboty budowlane polegające na przebudowie budynku frontowego kamienicy nr 9 przy ul. Karmelickiej w Krakowie oraz jego nadbudowie o dwie kondygnacje, przy czym kwestia nadbudowy jest przedmiotem odrębnego postępowania. Realizowane roboty budowlane zakwalifikować należało, zgodnie z definicją w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, jako "przebudowę", na wykonanie której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i wnioski poczynione przez organ l instancji w przedmiocie spełnienia drugiej przesłanki z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jego zdaniem sposób prowadzenia robót powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Samowolna realizacja robót, bez stosownego projektu budowlanego zawierającego wyliczenia wpływu tych robót na statykę obiektu, jak również brak nadzoru nad robotami stwarzają realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Dalej organ podniósł, że celem uregulowanego w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane trybu naprawczego jest doprowadzenie samowolnie prowadzonych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami, stąd zasadne było nałożenie obowiązku przedłożenia stosownej dokumentacji. Jednakże, zdaniem organu odwoławczego, brak było podstaw do nakazania uzgodnienia inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej przez służby ochrony zabytków, natomiast ekspertyza techniczna, ze względu na położenie kamienicy w obszarze uznanym zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994 r. za pomnik historii (mimo, że aktualnie nie jest wpisana do rejestru zabytków) winna uwzględniać również sformułowane w przepisach o ochronie zabytków wymogi w kwestii sposobu prowadzenia robót budowlanych. Odnosząc się do zarzutu zażalenia organ odwoławczy stwierdził, że protokół kontroli robót budowlanych z dnia 9 kwietnia 2008 r., który został podpisany przez inwestora zawiera zapis o braku jakiegokolwiek zabezpieczenia placu budowy. Stan faktyczny sprawy obligował organy nadzoru budowlanego do wstrzymania robót budowlanych, również ze względu na sposób ich prowadzenia, który może spowodować zagrożenie dla ludzi i mienia. Skargę na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył R. M., domagając się uchylenia postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie - art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy doszło do realizacji hipotezy tej normy; art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez rezygnację z realizacji normy wynikającej z powyższego przepisu; art. 7, art. 8 i art. 11 kpa, art. 10 § 2 kpa, a także art. 107 § 3 kpa przez błędne skonstruowanie uzasadnienia faktycznego i prawnego. W uzasadnieniu skarżący przytoczył argumentację przedstawioną w zażaleniu co do błędnej oceny stanu faktycznego sprawy i zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Naruszenia art. 50 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy skarżący upatrywał w niewystarczającym określeniu koniecznych zabezpieczeń terenu. W ocenie skarżącego, powyższy przepis ma na celu przede wszystkim ochronę samego obiektu i osób w nim pozostających do czasu wydania decyzji z art. 51 ust. 1. Do momentu wydania decyzji konieczne było również zabezpieczenie substancji budynku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę nie dopatrzył się naruszeń prawa i w całości zaaprobował argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Sąd wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) zgodnie z którym w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Każda z wymienionych w przepisie przesłanek stanowi samodzielną podstawę wstrzymania prowadzonych robót budowlanych. Ponadto w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych, wobec treści art. 50 ust. 2 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest podać przyczynę ich wstrzymania oraz ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń. Charakter prac wykonanych w budynku odpowiadał definicji przebudowy z art. 3 pkt 7 a Prawa budowlanego. Stan faktyczny ustalony przez organy nie był kwestionowany i miał odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy, w szczególności w protokole oględzin z dnia 9.04.2008r. i z dnia 5.06.2008r wraz z dołączoną do nich dokumentacją fotograficzną. Sąd wskazał, że wprawdzie uzasadnienie postanowienia w części dotyczącej podstawy wstrzymania wymienionej w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego było lakoniczne, to jednak uznać należało, iż przedmiotowe roboty prowadzone są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Sąd zwrócił uwagę, że inwestor bez zastrzeżeń podpisał protokół kontroli z dnia 9 kwietnia 2008 r., w którym zapisano, że brak jest tablicy informacyjnej, ogrodzenia, oświetlenia, dozoru, zabezpieczenia p.poż, nadzoru inwestorskiego, kierownika budowy, nadzoru autorskiego, dziennika budowy oraz, że inwestor nie przedstawił projektu budowlanego. Powyższe uzasadniało wniosek, iż sposób prowadzenia robót stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Oceniając zarzut skarżącego, iż wstrzymanie prac budowlanych skutkuje wystawieniem zabytkowego wnętrza na szkodliwe oddziaływanie warunków atmosferycznych, Sąd podkreślił, że wobec treści art. 50 ust.1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego był nie tylko uprawniony, ale ustawowo zobligowany do wydania przedmiotowego postanowienia. Gdy roboty są prowadzone w warunkach objętych hipotezą art. 50 ust.1 Prawa budowlanego, właściwy organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wstrzymania tych robót. Wynikający z przepisu art. 50 ust.2 pkt 2 obowiązek ustalenia w postanowieniu o wstrzymaniu wymagań dotyczących niezbędnych zabezpieczeń, został przez organ wykonany przez nakazanie inwestorowi zabezpieczenia obszaru, w którym zostały wykonane roboty budowlane przed dostępem osób trzecich oraz nakazanie zawieszenia tablicy o zakazie wstępu na teren robót budowlanych. Skoro przyczyną wydania postanowienia o wstrzymaniu było wykonywanie robót budowlanych bez pozwolenia na budowę, to oczywistym było, że "niezbędnym zabezpieczeniem" nie mogło być nakazanie inwestorowi wykonania pokrycia dachowego budynku, gdyż wymagałoby to uzyskania pozwolenia na budowę. Wysuwane przez skarżącego argumenty, iż z uwagi na stopień zaawansowania prac konieczne było położenie pokrycia dachowego, miały na celu zdaniem Sądu, jedynie przerzucenie odpowiedzialności za podjęte bezprawne działania na organ administracji publicznej. Poza tym Sąd wskazał na fakt równoległego prowadzenia postępowania w przedmiocie nadbudowy budynku i wydania w dniu 19 czerwca 2008 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzji nakazującej rozbiórkę części obiektu budowlanego do stanu sprzed budowy i rozbudowy, która uniemożliwiała orzeczenie innego zabezpieczenia niż określonego w punkcie drugim zaskarżonego postanowienia. Za niezasadny Sąd ocenił także zarzut skargi dotyczący naruszenia art.10 kpa. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2008 r. wniósł R. M., zarzucając: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane polegającą na zawężeniu pojęcia "niezbędnych zabezpieczeń" ograniczającym je wyłącznie do zabezpieczenia placu budowy, - naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt a i pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pozostawienie w obrocie prawnym postanowienia, pomimo istnienia przesłanek do jego uchylenia, - naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez oddalenie skargi, pomimo istnienia przesłanek do jej uwzględnienia. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu. W ocenie strony skarżącej Sąd Wojewódzki dokonał niewłaściwej wykładni art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Uznał bowiem, iż niezbędne zabezpieczenia mogą dotyczyć tylko form zabezpieczenia dóbr osób trzecich, przed zagrożeniami wynikającymi z rozpoczętych a wstrzymanych robót budowlanych. Tymczasem w przypadku tego obiektu zarówno w interesie społecznym jak i słusznym interesie obywatela było ustalenie w postanowieniu wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego takich zabezpieczeń, które umożliwią zachowanie obiektu w stanie niepogorszonym. Pozostawienie cennego obiektu budowlanego bez żadnego przykrycia dachowego zwłaszcza na okres jesienno-zimowy oznaczało narażenie go na działanie opadów atmosferycznych. Skarżący argumentował, że przyjęcie błędnej wykładni art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane spowodowało, że w obrocie prawnym pozostawiono wadliwe rozstrzygnięcie administracyjne, które na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinno zostać uchylone. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył tenże przepis postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaistniała zatem przesłanka uzasadniająca uwzględnienie skargi kasacyjnej w oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Poza tym w ocenie autora skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wadliwie powołał się na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2008r. nakazującą rozbiórkę części obiektu do stanu sprzed budowy i rozbudowy, która w ocenie sądu uniemożliwia orzeczenie innego zabezpieczenia niż określone w punkcie drugim zaskarżonego postanowienia, bowiem decyzja ta była niedostateczna i została w sposób prawem przewidziany zaskarżona. Nadto zdaniem strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie odniósł się do podniesionego zarzutu naruszenia prawa administracyjnego procesowego przez brak uwzględnienia interesu społecznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Oceniając ją w granicach zakreślonych w art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej cytowana jako p.p.s.a.) i stwierdzając brak przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 powołanej ustawy, Sąd Naczelny za chybiony uznał zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa procesowego nie można podzielić jej twierdzeń, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku dopuścił się naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak podniesiono w judykaturze, użycie w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. słowa "wpływ", należy rozumieć w ten sposób, że pomiędzy wydanym orzeczeniem a błędem postępowania musi zachodzić związek przyczynowy. W kontekście tego zarzutu przypomnieć trzeba, że artykuły 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz 151 p.p.s.a. wskazują jedynie przesłanki, formę i treść jaką przybiera orzeczenie sądu pierwszej instancji po merytorycznym rozpoznaniu skargi. Przepisy te łączą określony sposób rozstrzygnięcia sprawy ze stosowaniem norm prawa materialnego lub przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Mają znaczenie przy wyjaśnianiu podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. W tym kontekście podkreślić należy, iż strona wnosząca skargę kasacyjną nie zakwestionowała ustaleń faktycznych dokonanych przez organ i uznanych przez Sąd za prawidłowe. W szczególności skarżący nie kwestionował, że inwestor realizował roboty budowlane w budynku frontowym kamienicy nr 9 przy ul. Karmelickiej w Krakowie, które zakwalifikować należało, zgodnie z definicją art. 3 pkt 7a ustawy Prawa budowlanego, jako "przebudowę", na wykonanie której wymagane było wcześniejsze uzyskanie pozwolenia na budowę. Dlatego organ nadzoru budowlanego miał prawne podstawy do tego aby wdrożyć procedurę uregulowaną w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, której celem jest doprowadzenie samowolnie prowadzonych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami, w pierwszej kolejności zasadnie wstrzymał prowadzone roboty oraz nałożył obowiązek przedłożenia stosownej dokumentacji. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Sąd Wojewódzki słusznie stwierdził, że każda z przesłanek wymienionych w art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego stanowiła samodzielną podstawę do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. Słusznie Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy obligował organy nadzoru budowlanego do wstrzymania robót budowlanych, również ze względu na sposób ich prowadzenia, który mógł spowodować zagrożenie dla ludzi i mienia. Jednocześnie zasadnie stwierdził, że choć uzasadnienie przez organ przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego było lakoniczne, to jednak nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do szczególnie akcentowanego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego niewłaściwej wykładni art. 50 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, uznał go za całkowicie chybiony. Prawidłowo bowiem Sąd I instancji wywiódł, że art. 50 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, który przewiduje konieczność ustalenia niezbędnych zabezpieczeń, nie może w tym przypadku prowadzić do nakazania inwestorowi wykonania pokrycia dachowego, gdyż rozstrzygnięcie takie nie należy do zakresu objętego dyspozycją art. 50 Prawa budowlanego, a nadto do takiego zakresu prac konieczne jest wcześniejsze uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy podzielić argumentację Sądu, że niezgodne z prawem postępowanie inwestora, nie mogło być gratyfikowane nakazem wykonania zadaszenia obiektu, przede wszystkim dlatego, że treść rozstrzygnięcia tej sprawy wynikała z przepisów prawa materialnego. Natomiast zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela nie mogła powodować naruszenia tego prawa . Poza tym, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki wszechstronnie ocenił i odniósł się również do podnoszonych zarzutów naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Nie miał natomiast znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, fakt ubocznego powołania się na równoległe prowadzone postępowanie w sprawie nadbudowy budynku oraz wydaną w dniu 19 czerwca 2008 r. nieostateczną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie Powiat Grodzki nakazującą rozbiórkę części obiektu budowlanego do stanu sprzed budowy i rozbudowy. Dlatego skarga kasacyjna była nieuzasadniona, a Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.