VI SA/Wa 1284/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2008 r. spraw ze skarg C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz C. Sp. z o.o. z siedzibą w U. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach oddala skargi Minister Finansów decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] wydaną po przeprowadzeniu przetargu na prowadzenie salonu gier na automatach w W. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Minister Finansów w dniu [...] października 2007 r. ogłosił przetarg nr [...] na prowadzenie jednego salonu gier na automatach w W. Zawiadomienie o przetargu zamieszczone zostało na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Ministerstwa Finansów. W powyższym zawiadomieniu określona została m.in. wymagana treść ofert, jak też kryteria brane pod uwagę przy ich ocenianiu. W terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o przetargu, zostały złożone oferty: B. Sp. z o.o. z siedzibą w K., C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., C. Sp. z o.o. z siedzibą w U., C. Sp. z o.o. z siedzibą we W., E. Sp. z o.o. z siedzibą w O., Z. S.A. z siedzibą w W., P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Powołana przez Ministra Finansów komisja przetargowa, przeprowadziła przedmiotowy przetarg na posiedzeniu w dniu [...] października 2007 r. oceniając oferty w zakresie ich zgodności z kryteriami wymienionymi w pkt 9 zawiadomienia o przetargu nr [...] z dnia [...] października 2007 r., takimi jak: spełnienie warunków określonych w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, ocena zgodności z obowiązującymi przepisami prowadzonej dotychczas działalności (o ile podmiot ją prowadzi) na podstawie udzielonego zezwolenia w zakresie gier na automatach, przewidywana wysokość przychodów z gier i podstawy opodatkowania, z uwzględnieniem liczby automatów, liczby zatrudnionych, terminu rozpoczęcia działalności, lokalizacji salonu gier, treść opinii rady gminy o lokalizacji salonu gier na automatach, program (przedsięwzięcia organizacyjne i procedury) zabezpieczający salon gier przed wykorzystaniem go do wprowadzenia do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł. Po analizie przedmiotowych ofert w oparciu o powyższe kryteria, komisja przetargowa uznała, iż P. Sp. z o.o. przedstawiła najkorzystniejszą z nich. Zadeklarowała najwyższe przychody z gier oraz podstawę opodatkowania podatkiem od gier możliwe do zrealizowania, przy maksymalnej liczbie eksploatowanych automatów w ilości 70 sztuk oraz szacunkowej, dużej liczbie zatrudnionych 30 osób. Zaproponowała także korzystną lokalizację i krótki, trzymiesięczny termin rozpoczęcia działalności. Z uwagi na powyższe, komisja przetargowa, po przeprowadzeniu głosowania wybrała jednogłośnie jako najkorzystniejszą ofertę P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Biorąc pod uwagę ustalenia komisji przetargowej zawarte w protokole z posiedzenia komisji, Minister Finansów decyzją z [...] stycznia 2008 r. odmówił udzielenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W.: B. Sp. z o.o. z siedzibą w K., C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., C. Sp. z o.o. z siedzibą w U., C. Sp. z o.o. z siedzibą we W., E. Sp. z o.o. z siedzibą w O., Z. S.A. z siedzibą w W. oraz udzielić zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W. P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Jednocześnie w toku postępowania wpłynęło pismo C. Sp. z o.o. z siedzibą w U., które zawierało zastrzeżenia przetargowe. Organ odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji i stwierdził, że zarzuty stawiane przez ww. podmiot nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Jednocześnie organ wyjaśnił, że komisja przetargowa nie wybrała najkorzystniejszej oferty w oparciu o jedno kryterium, ale o wyborze określonej oferty zadecydował całokształt prezentowanych danych zawartych w ofertach przetargowych w oparciu o wskazane w zawiadomieniu o przetargu kryteria. Następnie do Ministra Finansów zostały złożone przez C. Sp. z o.o., C. Sp. z o.o. i C. Sp. z o.o. wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonym przez C. Sp. z o.o. strona zarzuciła decyzji Ministra Finansów rażące naruszenie przepisów prawa, a w szczególności: 1. art. 3, art. 24 ust. 3 i 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, 2. § 26 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, 3. oraz art. 7 i art. 8 k.p.a. Zdaniem strony, komisja przetargowa dokonała wyboru oferty w oparciu o nieprzejrzyste i nieobiektywne kryteria. Minister Finansów nie podporządkował się bezwzględnemu ustawowemu nakazowi określonemu w art. 24 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych i nie unieważnił przetargu, a przeciwnie wydał decyzję opartą o te same wadliwe przesłanki co wynik przetargu. Tym samym, zdaniem strony w sposób rażący zostały naruszone ww. przepisy regulujące działalność podmiotów na rynku gier i zakładów wzajemnych, a ponadto zostały naruszone generalne zasady postępowania administracyjnego, tj. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasada dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego. Jednocześnie we wniosku tym podniesiono również, że przedstawione w uzasadnieniu decyzji dane dotyczące przychodów z gier oraz podstaw opodatkowania poszczególnych spółek prowadzących salony gier na automatach w W. pozostają w wyraźnej sprzeczności z ustaleniami komisji uznającymi wszystkie deklaracje przychodów i podstaw opodatkowania zawarte w ofertach spółek za realne i możliwe do osiągnięcia. Ponadto w ocenie C. Sp. z o.o., oferta P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. nie spełniała art. 32 ust. 1 pkt 16 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Z kolei we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonym przez C. Sp. z o.o., zarzucono decyzji Ministra Finansów rażące naruszenie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, polegające na nieobiektywnym rozpatrzeniu przedstawionych ofert. Przedstawione przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wyliczenia dotyczą salonów znajdujących się w centrum W. i nie mogą być brane pod uwagę do analizy lokalizacji salonu gier znajdującego się w mniej atrakcyjnej części W. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonym przez C. Sp. z o.o. strona wnosi o powtórzenie postępowania przetargowego z uwagi na to, iż oferta która wygrała przetarg, zawiera błędy, które winny skutkować jej odrzuceniem. Minister Finansów ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał na przebieg postępowania przetargowego oraz na obowiązujące przepisy i zasady przetargu. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zawartych we wnioskach o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Finansów wskazał, że w zawiadomieniu o przetargu zostały ustalone zarówno kryteria oceny ofert jak też sposób wyboru najkorzystniejszej oferty. W ocenie organu, są to kryteria obiektywne i nie dyskryminujące żadnego uczestnika przetargu. Przy wyborze najkorzystniejszej oferty, komisja przetargowa kieruje się wypełnieniem przez podmioty biorące udział w przetargu wszystkich pięciu kryteriów określonych w zawiadomieniu o przetargu. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów zawartych we wnioskach o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Finansów stwierdził, że oceniając realność deklarowanych przez wszystkie spółki przychodów i podstawy opodatkowania podatkiem od gier organ brał pod uwagę zestawienia przychodów z gier poszczególnych spółek w salonach gier na automatach, sporządzanych kwartalnie przez Departament Służby Celnej, na podstawie okresowych sprawozdań finansowych, składanych przez spółki działające na rynku gier, w oparciu o zezwolenia Ministra Finansów. Komisja przetargowa uznała, iż zarówno przychody z gier jak i podstawa opodatkowania podatkiem od gier deklarowane przez wszystkie spółki, przy stałej tendencji wzrostowej obserwowanej na rynku gier na automatach oraz z uwzględnieniem planowanej maksymalnej liczby automatów eksploatowanych w salonach są realne i możliwe do osiągnięcia w salonach gier w W. w proponowanych lokalizacjach. Odnosząc się do zarzutu strony, iż ww. deklaracje przedstawione w ofercie P. Sp. z o.o. nie zostały porównane do wyników osiąganych w salonie gier tej firmy znajdującym się w prawobrzeżnej części tylko do wyników najlepszych salonów zlokalizowanych w lewobrzeżnej części miasta, organ stwierdził, że sam fakt, iż lokal przeznaczony na przedmiotowy salon gier na automatach znajduje się w prawobrzeżnej części W. w żadnym wypadku nie stanowi sam w sobie uzasadnienia dla negatywnej oceny oferty spółki. Należy podkreślić, iż przedmiotowy salon gier ma być zlokalizowany w budynku usytuowanym przy jednej z głównych arterii komunikacyjnych miasta, w miejscu łatwo dostępnym i posiadającym własny parking. Wskazać też należy, iż lokal ten usytuowany jest w gęsto zaludnionej części miasta [...] porównywalnej z dzielnicą [...]. Również ten fakt pozwala zakładać, iż salon ten będzie generować wysokie przychody z gier oraz podstawę opodatkowania podatkiem od gier. Wobec powyższego, w ocenie organu nie można uznać za uzasadniony zarzut zawarty we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, iż dokonana przez organ w ramach swobodnego uznania ocena zadeklarowanych przez P. Sp. z o.o. przychodów z gier oraz podstawy opodatkowania podatkiem od gier za realne do osiągnięcia, stanowi w jakimkolwiek stopniu rażące naruszenie prawa. Decyzja Ministra Finansów nie nosi również cech dowolności, zaś podjęte rozstrzygnięcie oparte było na dokładnych ustaleniach stanu faktycznego i zastosowaniu do niego właściwego stanu prawnego. Za nieuzasadniony organ uznał również zarzut sugerujący, iż oferta przetargowa P. Sp. z o.o. obarczona jest brakiem formalnym polegającym na niedołączeniu do niej dokumentów, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 16 ppkt a) ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Na poparcie stanowiska, organ wskazał na brzmienie przywołanego przepisu. W ocenie organu określa on w sposób przykładowy dokumenty potwierdzające legalność źródeł pochodzenia kapitału, zaś rolą organu jest ocena przedłożonych dokumentów w świetle zasady swobodnej oceny dowodów. Powyższe, w ocenie organu świadczy o tym, że oferta P. Sp. z o.o. nie zawierała braków formalnych we wskazanym przez C. Sp. z o.o. zakresie. Ponadto w toku ponownego rozpoznawania sprawy, organ stwierdził, że wszystkie dokumenty finansowe dotyczące T. Sp. z o.o. (udziałowca P. Sp. z o.o.) tj.: bilans aktywa, bilans pasywa, rachunek zysków i strat, które dołączone zostały do oferty, zostały podpisane w dacie 19 stycznia 2007 r. przez Zarząd Spółki oraz przez osobę, która prowadzi księgi rachunkowe. Kserokopie powyższych dokumentów zostały natomiast poświadczone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego. Wobec powyższego, w świetle przedstawionych faktów, zarzuty w tym zakresie organ uznał za bezpodstawne. Na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2008 r. zostały złożone dwie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze C. Sp. z o.o. wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 2 i 7 Konstytucji RP, 2. art. 3, 24 ust. 3, 4 i 5, art. 32 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, 3. § 26 i 28 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, 4. art. 7, 8 i 9 k.p.a. W uzasadnieniu skargi C. Sp. z o.o. podniosło, podobnie jak na etapie postępowania administracyjnego, zarzut odnoszący się do P. Sp. z o.o., w zakresie niewłaściwego udokumentowania legalności źródeł pochodzenia kapitału. W ocenie C. Sp. z o.o., złożenie na poparcie tej okoliczności przez P. Sp. z o.o. różnych decyzji Ministra Finansów, nie odpowiada dyspozycji ustawy o grach i zakładach wzajemnych, to jest art. 32 ust. 1 pkt 16 a). Tym samym, oferta P. Sp. z o.o. powinna zostać w toku postępowania administracyjnego odrzucona. W ocenie C. Sp. z o.o., dokonany przez Ministra Finansów wybór najkorzystniejszej oferty nie był dokonany w oparciu o obiektywne przesłanki. C. Sp. z o.o. wskazało bowiem, że przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dane przychodów z gier oraz podstaw opodatkowania oparte na sprawozdaniach finansowych poszczególnych spółek prowadzących salony gier na automatach w W. pozostają w wyraźnej sprzeczności z ustaleniami komisji uznającymi wszystkie deklaracje przychodów i podstaw opodatkowania zawarte w złożonych ofertach za realne i możliwe do osiągnięcia. W ocenie bowiem ww. podmiotu, z uwagi na brak możliwości weryfikacji przedstawionych danych, komisja przetargowa powinna wnikliwie je ocenić. Za nieprawidłowe spółka ta uznała pomijanie przez organ przy wyborze najkorzystniejszej oferty wyników finansowych salonu gier należącego do podmiotu, który wygrywa przetarg. Jednocześnie C. Sp. z o.o. wskazała, że Minister Finansów nie udostępnił jej w toku postępowania administracyjnego wszystkich dokumentów zgromadzonych w sprawie. Spółka wskazała bowiem, że Przewodniczący Komisji Przetargowej przekazując protokół z przetargu powołał się w jego treści na nieznaną stronie decyzję Ministra Finansów nr [...]. Jak wynika z wyjaśnień organu, decyzja ta została uchylona jeszcze przed wydaniem zezwolenia na prowadzenie salonu gier w niniejszej sprawie. Ponadto, spółka wskazała, że w toku postępowania Minister Finansów naruszył art. 24 ust. 4 i 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, bowiem wbrew nakazowi nie zaakceptował wyniku przetargu i nie ocenił czy nie zostały w przetargu rażąco naruszone przepisy prawa. Na niniejszą decyzję Ministra Finansów została również złożona skarga przez C. Sp. z o.o., w której zarzucono naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że P. Sp. z o.o. przedstawiła najkorzystniejszą ofertę na podstawie bezkrytycznie przyjętych prognoz przychodów brutto oraz podstawy opodatkowania, których wiarygodność była znikoma z uwagi na dane posiadane przez organ zebrane w zestawieniach kwartalnych. Wiele do życzenia przedstawia również sama analiza zebranych danych, która wskazuje na pominięcie szeregu informacji, które mogłyby wpłynąć na zmianę ostatecznego stanowiska Ministra Finansów w tej sprawie. Tym samym zaskarżona decyzja posiada znamiona dowolności i wobec powyższego w ocenie skarżącej winna być uchylona. W odpowiedzi na skargi, Minister Finansów wniósł o oddalenie skarg C. Sp. z o.o. i C. Sp. z o.o. i w pełni podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego P. Sp. z o.o. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. Skargi analizowane stosownie do wymienionych kryteriów podlegają oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Finansów oraz poprzedzająca ją decyzja tegoż organu z dnia [...] stycznia 2008 r. nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 1998 r., Nr 102, poz. 650 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 948 ze zm.). I tak, stosownie do przepisów art. 24 powoływanej ustawy o grach i zakładach wzajemnych zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych zakładów wzajemnych lub gier na automatach udziela poza wyjątkami przewidzianymi w ustawie, Minister właściwy do spraw finansów publicznych. Postępowanie administracyjne w tym zakresie charakteryzuje się pewną specyfiką. W sytuacji bowiem, gdy o jedno zezwolenie ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający określone w ustawie warunki, wspomniany minister ogłasza i przeprowadza przetarg, którego szczegółowe warunki przeprowadzenia zostały uregulowane we wspomnianym wyżej rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r., wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 24 ust. 3 i innych ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W orzecznictwie NSA (patrz wyrok z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. II GSK 396/05) podkreśla się, że "postępowanie o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych lub gier na automatach jest administracyjnym postępowaniem jurysdykcyjnym a organem administracji publicznej właściwym do merytorycznego rozpoznania i załatwienia sprawy w tym zakresie jest Minister Finansów. To jurysdykcyjne postępowanie administracyjne jest, zgodne z przywoływanym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jedynie poprzedzone postępowaniem kwalifikacyjnym mającym na celu przede wszystkim ustalenie czy wszystkie wnioski (oferty) spełniają jasne i obiektywne warunki formalne oraz ustalenie, która z ofert jest, zdaniem komisji, najlepsza, chyba, że w ocenie tej komisji dobrych ofert w ogóle nie ma". Decyzja, wydana na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych ma charakter decyzji uznaniowej. Oznacza to w myśl dotychczasowego orzecznictwa i doktryny, że Sąd I instancji ma ograniczony zakres kontroli, która sprowadza się do sprawdzenia dochowania przez organ reguł proceduralnych przy wydawaniu decyzji oraz rzecz jasna wydanie decyzji uznaniowej nie oznacza wydania decyzji dowolnej. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że podniesiony w skardze C. Sp. z o.o. zarzut naruszenia przez organ art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącej Minister Finansów podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy wyborze najkorzystniejszej oferty organ kierował się wypełnieniem przez podmioty, biorące udział w przetargu, wszystkich pięciu kryteriów, określonych w pkt 9 zawiadomienia o przetargu. Kryteria te były już poddawane ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku ze skargami uczestników postępowań przetargowych i Sąd nie doszukał się uchybień w ich ustalaniu (patrz powoływane przez organ wyroki WSA: z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 50/04 i z dnia 4 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2374/05). Sąd w niniejszym składzie podziela zajęte w tych wyrokach stanowisko, iż przyjęte przez organ kryteria oceny są prawidłowe oraz, że określone zostały w sposób umożliwiający kontrolę sądową. Przechodząc zaś bezpośrednio do zarzutów skarżącej C. Sp. z o.o. należy podnieść, iż oferta P. Sp. z o.o. została opracowana zgodnie z wytycznymi zawartymi w zawiadomieniu o przetargu. W swojej ofercie spółka ta przedstawiła sposób w jaki wyliczone zostały podane w ofercie kwoty planowanych przychodów i przewidywanej podstawy opodatkowania podatkiem od gier. Poza tym w piśmie z dnia 26 marca 2008 r., złożonym przez nią w toku postępowania administracyjnego strona zawarła założenia, na jakich oparła prognozę przychodów zadeklarowanych w ofercie przetargowej. Prognozę tę spółka oparła na wynikach z salonów gier prowadzonych od wielu lat przez stronę. W latach 2003-2006 średnioroczny przyrost przychodów w tych salonach mieścił się w przedziale od 29 do 37 %. Natomiast przyrost przychodów w 2007 r. w porównaniu do 2006 r. wyniósł aż 41%. Tak więc przyjęty w ofercie wzrost przychodów w kolejnych latach zezwolenia nie przekroczył 30%, tak więc Minister Finansów miał podstawy do uznania prognozy przedstawionej przez spółkę za realistyczną, tymbardziej, że pozostałe spółki, biorące udział w przetargu uwzględniały w swoich ofertach porównywalnie wysokie dochody z gier i podstawę opodatkowania. Poza tym Minister Finansów miał do dyspozycji zestawienia przychodów z gier poszczególnych spółek w salonach gier na automatach, sporządzanych kwartalnie przez Departament Służby Celnej na podstawie okresowych sprawozdań finansowych, składanych przez spółki działające na rynku gier w oparciu o zezwolenie Ministra Finansów. Mając powyższe dane i porównując je z przedstawioną prognozą Minister Finansów nie miał podstaw do kwestionowania, że spółka nie uzyska deklarowanych wielkości. Poza tym organ uwzględnił także proponowaną lokalizację salonu. Oferta, złożona przez P. Sp. z o.o. dotyczy budynku usytuowanego przy jednej z głównych arterii komunikacyjnych W. tj. [...], posiadającego własny parking i znajdującego się w pobliżu osiedla mieszkaniowego [...]. Lokal ma powierzchnię 350 m2 i ma być w nim zainstalowanych 70 automatów. Ze względu na wszystkie powyższe okoliczności możliwe jest osiągnięcie deklarowanych w ofercie spółki przychodów i podstawy opodatkowania. Według oceny Sądu lokalizacja, wielkość nowego obiektu zaproponowana przez P. Sp. z o.o. pozwala na odniesienie prognozowanych przez nią w ofercie przychodów do tych, które uzyskują lokale w lewobrzeżnej W. Nieuzasadnionym byłoby ograniczyć się do porównania z przychodami lokalu, znajdującego się przy ul. [...], albowiem w salonie tym, mającym powierzchnię ok. 64 m2 zamontowanych jest jedynie 24-25 sztuk automatów, a więc siłą rzeczy osiągane przez ten salon przychody są znacznie mniejsze. W tym stanie rzeczy, Sąd nie podzielił zarzutu, podniesionego w skardze C. Sp. z o.o., iż zaskarżona decyzja została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego tj. że jest decyzją dowolną. Z powyższych względów nie zasługuje również na uwzględnienie skarga złożona przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w U. W uzupełnieniu dotychczasowych rozważań należy podnieść, że chybiony jest zarzut tej spółki, iż oferta przetargowa złożona przez P. Sp. z o.o. dotknięta jest brakiem formalnym polegającym na niedołączeniu do niej dokumentów, o których mowa jest w art. 32 ust. 1 pkt 16 a) ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Sąd podzielił argumentację organu, iż wykładnia powyższego przepisu wskazuje na to, że wykazanie legalności źródeł pochodzenia kapitału nie musi być bezwzględnie tylko wykazane poprzez złożenie zaświadczenia z urzędu skarbowego, albowiem przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu wymaganych dokumentów. Skoro P. Sp. z o.o. złożyła dwie prawomocne decyzje Ministra Finansów z [...] sierpnia 2006 r. i [...]grudnia 2006 r., przed wydaniem których badana była legalność źródeł pochodzenia kapitału tej spółki, a od wydania których stan ten nie uległ zmianie, Minister Finansów mógł poprzestać na owych decyzjach. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 24 ust. 4, 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych należy podnieść, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2008 r. podpisana została przez zastępcę Dyrektora Departamentu Służby Celnej, który posiada uprawnienia do działania w imieniu Ministra Finansów w zakresie czynności związanych z przetargiem i udzieleniem zezwoleń. Tak więc ważne są czynności tej samej osoby zarówno w toku przetargu, jak i co do wydania decyzji w I instancji, skoro działała ona w granicach udzielonego upoważnienia. Odnośnie uwag stron dotyczących decyzji Ministra Finansów nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie określenia trybu postępowania przy przekazywaniu przez komisję przetargową protokołu z przeprowadzonego przetargu w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie kasyna lub salonu gier na automatach i uchylającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2008 r. i ich braku w aktach sprawy należy wskazać, że zgodnie z wyjaśnieniem organu decyzje te jako akty regulujące wewnętrzny tryb postępowania nie musiały być dołączone do akt sprawy konkretnego przetargu. Niemniej jednak przedmiotowe decyzje na żądanie strony zostały jej udostępnione. Decyzja z dnia [...] listopada 2007 r., podpisana z upoważnienia Ministra Finansów przez Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów pana M. B. nadzorującego w owym czasie realizację zadań wynikających z ustawy o grach i zakładach wzajemnych regulowała wewnętrzny tryb postępowania związany z protokołem z przeprowadzonego przetargu i nie miała umocowania w przepisach ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Jej uchylenie decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. podpisaną z upoważnienia Ministra Finansów przez Podsekretarza Stanu pana J. D. było związane z nowym podziałem kompetencji w Kierownictwie Ministra Finansów i objęciem przez niego nadzoru nad realizacją zadań wynikających z ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Nie miało to związku z konkretnym przetargiem na prowadzenie salonu gier w W. Odnośnie terminów, przewidzianych w procedurze przetargowej jak i do wydania decyzji w sprawie zezwolenia należy stwierdzić, że terminy przewidziane w § 22 rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów zostały zachowane, jeśli za termin zakończenia przetargu przyjmiemy termin przekazania protokołu z przeprowadzonego przetargu. Przy takim założeniu zachodzą wątpliwości co do zachowania terminu z § 28 ust. 2 rozporządzenia. Jednakże, zdaniem Sądu, są to terminy instrukcyjne do dokonania poszczególnych czynności i wydania decyzji i niezachowanie terminu nie powoduje nieważności decyzji. Odnosząc się zaś do naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 7, 8, 9 k.p.a. należy stwierdzić, że nie znajdują potwierdzenia w okolicznościach niniejszej sprawy, albowiem Minister Finansów działał w niniejszej sprawie na podstawie przepisów prawa. Z tych wszystkich względów uznając zarzuty obu skarg za nieuzasadnione, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.