II SAB/Gl 33/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niezałatwienia w terminie zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji w zakresie robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. G. G. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z zażaleniem na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w sprawie robót budowlanych. Postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium przekazało według właściwości powyższe zażalenie Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. Pismem z dnia [...] r. G. G. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z zażaleniem na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niezałatwienia w terminie wskazanego na wstępie zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji, zaś w dniu [...] r. wniósł w tym zakresie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 a tego przepisu. Oznacza to, iż bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i polegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy rozważyć wymaga, czy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., w związku z zażaleniem złożonym w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej w skrócie k.p.a., na bezczynność organu pierwszej instancji, jest uprawniony do podjęcia aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o jakim jest mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 a ustawy. Jak wskazuje regulacja zawarta w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie skutkuje uruchomieniem działania nadzorczego organu wyższego stopnia. W razie uznania zasadności zażalenia organ ten wyznacza organowi niższego stopnia dodatkowy termin załatwienia sprawy, zarządza wyjaśnienie przyczyn zwłoki oraz w razie potrzeby zarządza podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Kodeks nie normuje natomiast sytuacji, w której organ uznaje zażalenie za nieuzasadnione, w szczególności brak jest wskazania w przepisach, w jakiej formie wówczas organ ten rozstrzyga. Jednakże zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze utrwalił się pogląd, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie (por. [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, t. I, s. 490). Postanowienie to wydane jest w toku postępowania administracyjnego, nie rozstrzyga ono o istocie sprawy, ani nie kończy postępowania. Nie przysługuje od niego także zażalenie brak jest bowiem szczególnych unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego wskazujących na możliwość zaskarżenia tego postanowienia, a jak wynika z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w ustawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznać należy, iż skarga G. G. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niezałatwienia w terminie zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji w zakresie robót budowlanych nie jest objęta zakresem regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy. Jest wobec tego niedopuszczalna i na tej podstawie podlega odrzuceniu w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Na marginesie należy podkreślić, iż Sąd dostrzegł okoliczność, że skarżący przy wnoszeniu skargi zachował tryb wskazany w pouczeniu postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Pouczenie to było jednak błędne, gdyż wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego, niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia w zakresie rozpoznania zażalenia, warunkuje możliwość wniesienia skargi do sądu, jednakże wyłącznie na bezczynność organu niższego stopnia (w niniejszej sprawie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.). Ewentualnie w skardze na bezczynność tego organu strona skarżąca może podważać stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a.