II GSK 379/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie Stanisław Gronowski NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Maciej Nawrocki po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej ze skargi kasacyjnej S. K. S. M. Spółki z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1611/08 w sprawie ze skargi S. K. S. M. Spółki z o.o. w S. na decyzje Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. - po rozpoznaniu sprawy ze skarg S. K. S. M. spółki z o.o. z siedzibą w S. na decyzje Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008r. nr [...] oraz [...] w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kruszywa naturalnego - oddalił skargi. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] grudnia 2005 r. Wojewoda P. decyzją nr [...] - z uwagi na uiszczenie opłaty eksploatacyjnej po terminie oraz w kwocie niższej od należnej - określił opłatę eksploatacyjną dla S. K. S. M. sp. z o.o. z/s w S. za wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "S.-K." - obszar S. B w III kwartale 2005 r. w wysokości 93 295,50 złotych. Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Marszałek Województwa P. (który przejął kompetencje wojewody na mocy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej; Dz .U. Nr 175, poz. 1462) - z uwagi na uiszczenie opłaty eksploatacyjnej po terminie - określił opłatę eksploatacyjną dla S. K. S. M. sp. z o.o. za wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "S.-K." - obszar S. B w IV kwartale 2005 r. w wysokości 129 662,50 złotych. Po otrzymaniu 18 kwietnia 2006 r. od spółki części tekstowej operatu ewidencyjnego zmian zasobów złoża za 2005 r. Marszałek Województwa postanowieniami z dnia [...] maja 2007 r. wznowił z urzędu postępowania w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi: z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz [...] marca 2006 r. Jako przyczynę wznowienia wskazano ujawnienie nowych okoliczności i dowodów w sprawie, wyjaśniając, że porównanie wielkości wydobycia określonego w ww. operacie z danymi zawartymi w kwartalnych informacjach przesłanych do organu koncesyjnego wykazuje różnice w wydobyciu kruszywa za 2005 r. W dniu [...] lutego 2008 r. Marszałek Województwa P. wydał decyzję, w której uchylił decyzję Wojewody P. z [...] grudnia 2005 r. i na podstawie nowych danych określił opłatę eksploatacyjną za kopalinę wydobytą w III kwartale 2005 r. w kwocie 240 571,0 zł. Decyzją zaś z dnia [...] lutego 2008 r. Marszałek Województwa P. uchylił decyzję z [...] marca 2006 r. określił opłatę eksploatacyjną za kopalinę wydobytą w IV kwartale 2005 r. w kwocie 334 347,00 zł. Pismami z 4 marca 2008 r. S. K. S. M. sp. z o.o. (zwana dalej spółką lub skarżącą) złożyła odwołania do Ministra Środowiska od ww. decyzji Marszałka Województwa P. Podniosła, że do obliczenia opłaty eksploatacyjnej nie można przyjmować całego wydobytego w tym okresie urobku, który zawiera obok kopaliny użytecznej (żwiru) utwory (tu: piasek) zubożające ją z punktu widzenia technologii i ekonomiki przeróbki kopaliny. Minister Środowiska decyzjami nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Powołując art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 228, poz. 1947 ze zm.; dalej: p.g.g.), stwierdził, że przewidzianą nim opłatę wnosi się za kopalinę udokumentowaną w dokumentacji geologicznej złoża, wykazaną w projekcie zagospodarowania złoża, jako przewidzianą do wydobycia i określoną w decyzji koncesyjnej. Złoże "S.-K." zostało udokumentowane jako złoże kruszywa naturalnego, którego kopalinę stanowi piasek ze żwirem, żwir z piaskiem i żwir. Skoro do złoża zaliczono przewarstwienia piasku, to zgodnie z dokumentacją geologiczną stanowi on kopalinę podlegającą opłacie eksploatacyjnej. Na decyzje Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2008 r. S. K. S. M. sp. z o.o. pismami z dnia 24 czerwca 2008 r. złożyły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wnosząc o ich uchylenie w całości. W uzasadnieniu skarg spółka kwestionowała przyjętą z operatu ewidencyjnego zasobów złoża wielkość wydobycia kopaliny, jako podstawą do określenia opłaty eksploatacyjnej. Twierdziła, że piasek wydobyty ze złoża "S.-K." jest odpadem, nie kopaliną, a opłata eksploatacyjna winna być naliczana tylko za wydobycie takiej kopaliny ze złoża, która jest następnie wykorzystana przez przedsiębiorcę do swojej działalności gospodarczej, tzn. do produkcji kruszyw uszlachetnionych dla potrzeb budownictwa. Spółka zarzuciła również zaskarżonej decyzji wadliwe uzasadnienie, niepoparte - jej zdaniem - żadnymi przepisami prawa oraz niechroniące interesów strony. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. - oddalając skargi - wskazał, że ustawa - Prawo geologiczne i górnicze nie precyzuje definicji "kopaliny", ale znaczenie tego terminu można wyjaśnić z definicji złoża, zawartej art. 6 pkt 1 p.g.g., zgodnie z którym "złożem kopaliny jest takie naturalne nagromadzenie minerałów i skał oraz innych substancji stałych, gazowych i ciekłych, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą". W oparciu o powyższe Sąd I instancji wywiódł, że przy określaniu opłaty eksploatacyjnej nie można wybiórczo traktować udokumentowanej kopaliny, z uwagi na to, że w chwili obecnej przedsiębiorca nie osiąga z jej sprzedaży zysku. Zdaniem WSA z punku widzenia przepisów Prawa geologicznego i górniczego na występowanie złoża określonej kopaliny wskazuje przede wszystkim treść dokumentacji geologicznej złoża. Dokumentację geologiczną złoża kopaliny "S.-K." sporządzono na podstawie obowiązującego w tym czasie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać dokumentacje geologiczne złóż kopalin (Dz. U. Nr 153, poz. 1778). W dodatku nr 4 w kategorii C1+B do dokumentacji geologicznej złoża "S.-K.", w tabeli pt: "Zestawienie zasobów geologicznych złoża "S.-K." obszar S. B, obliczonych według stanu na dzień 31 grudnia 1999 r." jednoznacznie określono rodzaj kopaliny jako kruszywo naturalne i jakość kopaliny jako piasek ze żwirem. Zatem kopalinę użyteczną w tym złożu stanowi kruszywo naturalne: piaski, piaski ze żwirem i żwiry. Podniesiono, że sama skarżąca we wniosku o udzielenie koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego z przedmiotowego złoża obszar S. B z grudnia 2002 r. określiła kopalinę w tym złożu jako "piasek ze żwirem, żwir z piaskiem i żwir". Określenie kruszywo naturalne jest pojęciem szerokim, mieszczącym w sobie wszystkie frakcje piasków i żwirów. Załącznik do cyt. wyżej ustawy, określający dolne i górne granice stawek opłat eksploatacyjnych, jak również rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie stawek opłat eksploatacyjnych, nie ustalają zamkniętego katalogu kopalin podlegających opłacie eksploatacyjnej, pokazują jedynie stawki ustalone dla poszczególnych grup kopalin. W przyrodzie występuje wiele odmian i rodzajów piasków i żwirów, ogólnie nazywanych kruszywem naturalnym. Dlatego dla całej tej grupy, dla potrzeb ustalania opłat eksploatacyjnych, określono jedną stawkę w poz. 28 "piaski i żwiry". Sąd wskazał nadto, że projekt zagospodarowania złoża "S.-K." mówi o przewidywanych stratach w zasobach przemysłowych, nie należy jednak mylić pojęcia strat eksploatacyjnych ze stratami przeróbczymi. Straty eksploatacyjne są to straty powstałe podczas procesów wydobywania kopaliny ze złoża na skutek zastosowania określonego systemu eksploatacji i nie są ujmowane do wyliczenia ilości wydobytej kopaliny w celu ustalenia opłaty eksploatacyjnej. Straty przeróbcze natomiast to straty powstałe w wyniku procesu technologicznego przeróbki kopaliny i ich wielkość nie ma nic wspólnego z wydobyciem kopaliny ze złoża. WSA podniósł też, że stosownie do art. 84 ust. 1 p.g.g., przedsiębiorca wydobywający kopalinę ze złoża uiszcza opłatę eksploatacyjną za wydobytą kopalinę, bez względu na to, czy zostanie ona wykorzystana i w jaki sposób to nastąpi. Opłatę eksploatacyjną uiszcza się za kopalinę udokumentowaną w dokumentacji geologicznej złoża, wykazaną w projekcie zagospodarowania złoża jako przewidzianą do wydobycia i określoną w decyzji koncesyjnej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Sąd I instancji uznał, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, zmierzając do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Powyższy wyrok S. K. S. M. Sp. z o.o w S. zaskarżyły skargą kasacyjną w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego t.j: a) art. 6 pkt 1 oraz art. 84 ust. 1 i 2 p.g.g. poprzez błędną wykładnię, a zatem mylne zrozumienie przez WSA normy prawnej wypływającej z przytoczonych przepisów prawa materialnego i w konsekwencji dokonanie błędnej subsumcji stanu faktycznego pod przytoczone normy prawne. Błąd WSA polega zarówno na błędnej wykładni, jak też niewłaściwym zastosowaniu przywołanego art. 6 pkt 1 p.g.g., polegającym na utożsamieniu zdefiniowanego tam pojęcia "złoże kopaliny" z pojęciem "kopaliny", a w konsekwencji z błędnym zastosowaniem normy wyrażonej w art. 84 ust. 1 p.g.g., dotyczącej obliczenia opłaty eksploatacyjnej z tytułu "kopaliny wydobytej" ze złoża, co skutkowało nieuchyleniem przez Sąd decyzji Ministra Środowiska utrzymującej w mocy decyzje Marszałka Województwa P. określające opłatę eksploatacyjną za III i IV kwartał 2005 r. w kwocie łącznej 574.918,00 zł, 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji, gdy decyzje Ministra Środowiska zostały wydane z naruszeniem: 1) art. 7 oraz art. 77 § 1, § 2 i § 3 k.p.a., uzasadniającym ich uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, polegające na niepodjęciu przez organy wszystkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz nierozpatrzeniu całego materiału, czego konsekwencją jest wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, 2) art. 8 oraz art. 6 k.p.a. polegającym na nieuchyleniu decyzji Marszałka Województwa P. z dn. [...] i [...] lutego 2008 r. określających wysokość opłaty eksploatacyjnej, mimo iż decyzje te wydane zostały z rażącym naruszeniem zasady zaufania do organów państwa i zasady praworządności; b) art. 134 §1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie skargi w granicach sprawy, ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jedynie do oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze; c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i niewyczerpujące uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze skarżąca spółka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka wskazała, że nie podziela dokonanej przez WSA wykładni art. 6 pkt 1 i art. 84 ust. 1 i 2 p.g.g. Według skarżącej w art. 84 p.g.g. ustawodawca wskazał, że opłata naliczana jest nie od "złoża kopaliny", lecz od "kopaliny wydobytej". W potocznym rozumieniu "kopalina wydobyta" to kopalina, którą zgodnie z wykładnią celowościową i gramatyczną Prawa górniczego i geologicznego, uznać trzeba za: użyteczną i wydobytą (trwale usuniętą). Gdyby "racjonalny ustawodawca" chciał powiązać obowiązek naliczenia opłaty eksploatacyjnej od urobku lub całości udokumentowanych zasobów złoża, niezależnie od tego czy złoże to w całości czy jedynie w części wykorzystywane jest przez wydobywającego do celów gospodarczych, niewątpliwie znalazłoby to odzwierciedlenie w treści przepisów. Spółka podniosła, że dokonana w sprawie wykładnia art. 6 p.g.g. jest sprzeczna z wykładnią gramatyczną i celowościową tego przepisu jak również z innymi przepisami ustawy (art. 15 ust. 1 pkt 2, art. 84 ust. 1) i stanowi ingerencję w zasadę naliczania opłaty z tytułu wydobycia kopaliny użytecznej - w tej sprawie w postaci żwiru. Powołując słownikowe definicje kopaliny spółka twierdziła, że kopalina jest określonym, pojedynczym minerałem lub innym surowcem składającym się na możliwe wieloskładnikowe złoże kopaliny. Wskazała, iż nie jest możliwe wydobywanie "czystego" żwiru ze złoża stanowiącego mieszaninę piasków i żwiru, a ustawodawca przewidział obowiązek naliczania i odprowadzenia opłaty wyłącznie od wydobytej kopaliny użytecznej, stanowiącej przedmiot obrotu wydobywającego. Reasumując skarżąca stwierdziła, że "kopaliną wydobytą" jest całość kopaliny odłączonej od złoża, która może przynieść korzyść gospodarczą, a więc o kopalinie wydobytej można mówić w kontekście jej dalszego przeznaczenia. Takiego kryterium nie spełnia piasek, pozostający w złożu, który jest odpadem. Odwołując się do art. 20 ust. 1 p.g.g. spółka podniosła, że nie jest możliwe w koncesji określenie wyłącznie części złoża (kopaliny użytecznej), gdyż ze względów technologicznych złoże eksploatowane musi być w całości. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art.art. 7, 77 § 1 i 2, 8 i 6 k.p.a. podniesiono, że WSA zignorował dokumentację geologiczną złoża, projekt jego zagospodarowania, plan ruchu zakładu - z których wynika, że kopalinę wydobytą może stanowić żwir i piasek, współwystępujący ze żwirem, uzyskiwany w wyniku przeróbki żwiru, w ilości tam określonej. Pozostały piasek - który winien pozostać i pozostaje w wyrobisku - stanowi faktyczny odpad. Według spółki operat ewidencyjny dotyczący zasobów złoża stanowi wyczerpującą informację o danym złożu, nie daje jednak odpowiedzi na pytanie czy dana część złoża stanowi dla przedsiębiorcy kopalinę użyteczną. Operat ustala ilość wydobytego urobku (piasku ze żwirem). Celem ustalenia czy dane dotyczące wydobycia są prawidłowe należało przesłuchać świadków, posiadających wiedzę na tę okoliczność. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargi na decyzje określające opłaty eksploatacyjne, o obowiązku uiszczenia których przez przedsiębiorcę wydobywającego kopalinę ze złoża stanowi art. 84 § 1 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze. Zgodnie z tym przepisem "Przedsiębiorca wydobywający kopalinę ze złoża uiszcza opłatę eksploatacyjną za wydobytą kopalinę". Dodać należy, iż wg ust. 2 ww. artykułu opłatę tę ustala się jako iloczyn stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny i ilości kopaliny wydobytej w okresie rozliczeniowym. W świetle powyższego, mając na uwadze podstawy skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), istota rozpoznawanej sprawy wymaga zdefiniowania pojęcia "wydobytej kopaliny", ilość której jest elementem ustalenia wysokości należnej opłaty eksploatacyjnej. W ustawie - Prawo geologiczne i górnicze - prawodawca wprost zdefiniował jedynie pojęcie "złoża kopaliny". I tak, według art. 6 pkt 1 p.g.g., w rozumieniu tej ustawy "złożem kopaliny jest takie naturalne nagromadzenie minerałów i skał oraz innych substancji stałych, gazowych i ciekłych, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą". W ocenie NSA zacytowany art. 6 pkt 1 p.g.g. zawiera w sobie definicję kopaliny. Treść tego przepisu pozwala bowiem wywieść, że kopalina to minerały i skały oraz inne substancje stałe, gazowe lub ciekłe - naturalne nagromadzenie których, stanowiąc złoże kopaliny, czyni ich wydobycie korzystnym gospodarczo. Sięganie po słownikowe definicje "kopaliny" - jak czyni to strona w skardze kasacyjnej - nie jest uzasadnione. Interpretując pojęcie "wydobytej kopaliny" - w rozumieniu powołanego na wstępie rozważań art. 84 ust. 1 p.g.g. - należy z kolei mieć na względzie, że przepis ten adresowany jest do przedsiębiorców wydobywających kopalinę ze złoża - działalność gospodarcza w którym to zakresie wymaga koncesji. Art. 15 ust. 1 pkt 2 p.g.g. stanowi bowiem wprost, że koncesji wymaga działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż. Tym samym poza zainteresowaniem ustawy – Prawo geologiczne i górnicze pozostaje wydobywanie kopalin, naturalne nagromadzenie których nie tworzy złoża i wydobywanie których nie może przynieść korzyści gospodarczej. Ponadto zwrócenia uwagi wymaga, że przepis art. 84 p.g.g. zawarty został w Dziale IV ustawy, regulującym "Wynagrodzenia za ustanowienie użytkowania górniczego", co wskazuje, że odnosi się on do posiadaczy koncesji. Oba podane względy powalają na stwierdzenie, że obowiązek uiszczania opłat eksploatacyjnych za wydobytą kopalinę spoczywa na przedsiębiorcach, którym udzielono prawem przewidzianej koncesji i którzy wydobywają kopalinę ze złoża zgodnie tą koncesją. Tym samym opłatę eksploatacyjną ustala się w oparciu o ilość wydobytej kopaliny, złoże której objęto koncesją. Skład orzekający NSA przychyla się w tym zakresie do poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt II GSK 359/05. Dla określenia zatem wydobytej kopaliny, podlegającej omawianej opłacie eksploatacyjnej, o której mowa w art. 84 ust. 1 p.g.g., istotnie znaczenie ma treść udzielonej koncesji. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wniosek o udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin powinien określać m.in. złoże kopaliny lub jego część, która ma być przedmiotem wydobycia. Stosownie zaś do art. 25 ust. 1 p.g.g. koncesja na wydobywanie kopalin powinna określać m.in. zasoby złoża kopaliny możliwe do wydobycia, a także minimalny stopień ich wykorzystania. W ocenie NSA trafnie zatem WSA przyjął, że opłata eksploatacyjna dotyczy zatem tak określonej kopaliny, wydobytej ze złoża kopaliny. Wobec powyższego - wbrew wywodom skargi kasacyjnej - Sądowi I instancji nie można skutecznie zarzucić dokonania błędnej wykładni art.6 pkt 1 oraz art. 84 ust. 1 i 2 p.g.g. W rozpoznawanej sprawie poza sporem według dokumentacji geologicznej złoża "S.-K." kopaliną użyteczną w tym złożu jest piasek ze żwirem. Nie jest też kwestionowane, że spółka z o.o. S. K. S. M. we wniosku o udzielanie koncesji określiła kopalinę ze złoża "S.-K." jako "piasek ze żwirem, żwir z piaskiem, żwir". Złoże takiej kopaliny wskazano też w udzielonej spółce - zgodnie z jej wnioskiem - koncesji. W tym stanie rzeczy ustalenie, że wydobywaną ze złoża kopaliną jest żwir z piaskiem znajduje oparcie w dowodach sprawy. Bez znaczenie jest przy tym, czy tak określona kopalina ze złoża - z założenia mogąca hipotetycznie przynieść korzyść gospodarczą (art. 6 pkt 1 p.g.g.) - faktycznie korzyść taką spółce przyniosła. Zbędne było zatem ustalania czy część złoża, w postaci piasku, faktycznie stanowi dla przedsiębiorcy kopalinę użyteczną i jakie było rzeczywiste przeznaczenie przez spółkę wydobytego pisku. W świetle tego, co zostało wyżej powiedziane, trafnie przyjęto, że wydobyty żwir z piaskiem nie jest urobkiem, w którym tylko żwir stanowi kopalinę użyteczną zaś piasek jest odpadem. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, przeprowadzenie dowodu z projektu zagospodarowania złoża i plan ruchu zakładu - dla ustalenia, że piasek współwystępujący ze żwirem, uzyskiwany w wyniku przeróbki żwiru wracał do wyrobiska - nie było dla wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia istotne. Dane zawarte w kwartalnych informacjach, przesyłanych przez spółkę do organu koncesyjnego, wykazujące ilość wydobytego żwiru, jak i zeznania świadków na powyższe okoliczności nie mogły więc stanowić podstawy do ustalenia ilości wydobytej ze złoża kopaliny. Zasadnie oparto się w tym zakresie na części tekstowej operatu ewidencyjnego zmian zasobów złoża. W konsekwencji WSA trafnie uznał, że w postępowaniu administracyjnym organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, w oparciu o który dokonały prawidłowych ustaleń. Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) i 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 -3 oraz art. 6 i 8 k.p.a. nie znajduje zatem usprawiedliwienia. Dokonane w sprawie ustalenia stanu faktycznego, przyjęte przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji, wskazują zaś, że art. 6 pkt 1 oraz art. 84 ust. 1 i 2 p.g.g. 84 ust. 1 p.p.g. zastosowano w sprawie prawidłowo. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku świadczy o tym, że Sąd I instancji - wbrew zarzutowi naruszenia przez ten Sąd art. 134 § 1 p.p.s.a. - dokonał pełnej weryfikacji legalności kontrolowanej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a przyjąć natomiast należy, że przepis ten może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej tylko gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów i przez to nie pozwala stronie na skuteczne wdanie się w spór oraz uniemożliwia dokonanie kontroli przez sąd kasacyjny. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Fakt, że strona nie zgadza się z motywami rozstrzygnięcia a argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu nie jest - w jej ocenie - przekonująca, nie stanowi o naruszeniu ww. przepisu. Z tych wszystkich względów podstawy, na których oparto rozpoznawaną skargę kasacyjną, nie usprawiedliwiają zawartego w niej wniosku o uchylenia zaskarżonego wyroku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.