I OZ 140/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o zwrocie poniesionych kosztów postępowania w kwocie 9.756,00 zł. zawarte w punkcie drugim wyroku z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1205/08 w sprawie ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem pojazdu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1205/08, w pkt 1 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] wydane w przedmiocie odmowy przyznania zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem pojazdu. W punkcie drugim tego wyroku, Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 9.756,00 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie zażaleniem z dnia 29 grudnia 2008 r. wniósł o zmianę punktu 2 wyroku, domagając się jego uchylenia i zmiany poprzez zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie na rzecz [...] Sp. z o.o. w K. kwoty 357,00 zł., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu organ zarzucił naruszenie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) zamiast § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, naruszenie § 14 ust. 2 pkt 1 lit a zamiast § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 13, poz. 1349) oraz naruszenia art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. w sprawie postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako P.p.s.a.) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie dlaczego Sąd przyjął, że przedmiotem sporu jest należność pieniężna. Sąd nie opisał sposobu obliczenia kosztów postępowania obciążających Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, dokonał wadliwych ustaleń faktycznych i nie podał pełnej, prawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Jak wynika z treści art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Należy zauważyć, że przepis ten ma zastosowanie także do motywów rozstrzygnięcia o kosztach postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W sprawie niniejszej Sąd I instancji wydając postanowienie o kosztach postępowania jedynie lakoniczne odniósł się do podstawy prawnej zasądzenia kosztów. Przywołał w uzasadnieniu wyroku wyłącznie art. 200 P.p.s.a., pomijając jakąkolwiek argumentację przemawiającą za zasądzeniem kosztów w przyjętej wysokości. Wskazany art. 200 P.p.s.a. jedynie ogólnie określa, że w razie uwzględnienia skargi stronie przysługuje zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, natomiast nie rozstrzyga samodzielnie o sposobie ustalenia wysokości tych kosztów, ani nie stanowi podstawy dla arbitralnej decyzji sądu co do wysokości zasądzonych kosztów. W związku z powyższym, należy zauważyć, że w uzasadnieniu Sądu I instancji brak jest wskazania, na podstawie jakich konkretnie przepisów orzekał o kosztach zasądzonych na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., a brak uzasadnienia co do składników tych kosztów oraz brak szczegółowej podstawy prawnej uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.