VI SA/Wa 1642/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę Zaskarżonym do tutejszego Sądu postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia W. W. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, bojowej oraz sportowej. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, bojowej oraz sportowej w związku z uzyskaną przez organ informacją o prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym przed Sądem Rejonowym w P. o czyny z art. 157 § 1 k.k. oraz art. 190 § 1 k.k. Pismem z 200 marca 2008 r. pełnomocnik strony wniósł o zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego, gdyż wprawdzie przeciwko stronie zostało wszczęte postępowanie karne, jednakże materiały zebrane w toku tego postępowania nie uzasadniają obawy użycia przez W. W. broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wymienionym na wstępie niniejszego uzasadnienia postanowieniem z [...] kwietnia 2008 r. Komendant Policji, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego podnosząc, iż w sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania zarówno na podstawie art. 97 § 1 k.p.a. jak i na mocy art. 98 § 1 k.p.a. Negując stanowisko organu, zawarte w uzasadnieniu ww. postanowienia skarżący, działając za pośrednictwem swojego pełnomocnika adw. R. S., wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji. Zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 97 § 1 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię, a także naruszenie art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (uobia), oraz art. 7, 12 k.p.a. Komendant Główny Policji nie podzielił argumentów zażalenia i postanowieniem z [...] czerwca 2008 r., Nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowane postanowienie Komendanta Policji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji uznając za słuszne twierdzenie, iż w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, zarówno na mocy art. 98 § 1 k.p.a., bowiem postępowanie zostało wszczęte z urzędu. Jak również z uwagi na fakt, iż w sprawie nie występuje tzw. zagadnienie prejudycjalne o którym mowa art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ podkreślił, iż ustawa o broni i amunicji, będąca aktem materialnoprawnym w zakresie pozwoleń na broń, w żadnym ze swoich przepisów nie uzależnia rozstrzygnięcia spraw dotyczących broni od samoistnej przesłanki karalności lub niekaralności osoby ubiegającej się o prawo posiadania broni lub je posiadającej. Zdaniem organu odwoławczego, waloru zagadnienia wstępnego nie ma kwestia rozstrzygnięcia sprawy karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu. Okoliczność czy osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób została skazana za przestępstwo czy tez dopiero toczy się przeciwko niej postępowanie karne nie należy do ustaleń prawnych, a faktycznych danej sprawy administracyjnej. Dlatego też wskazane przez pełnomocnika skarżącego okoliczności, nie stanowią przeszkody do kontynuacji postępowania administracyjnego, a tym samym brak jest podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji. W skardze zarzucono organowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 15 ust.1 pkt 6 uobia, art. 6 EKPCz, art. 42 Konstytucji RP, art. 7, 12 k.p.a. W uzasadnieniu ponowiono argumenty podniesione w toku postępowania administracyjnego. Przede wszystkim zaakcentowano zarzut naruszenia zasady domniemania niewinności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez W. W. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego zostało wydane z naruszeniem prawa. W myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dlatego też istota problemu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do wyjaśnienia czy w postępowaniach dotyczących cofnięcia pozwolenia na broń a prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) kwestią prejudycjalną jest podnoszone przez skarżącego rozstrzygnięcie postępowania karnego w sprawie [...], toczące się przed Sądem Rejonowym w P. Udzielając odpowiedzi negatywnej na postawione wyżej pytanie należy wskazać, że na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery istotne elementy: 1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu 3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji 4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Należy przy tym podkreślić, że ostatni z wymienionych elementów, w istocie najważniejszy, jest najbardziej sporny. Powyższe wynika z tego, że formułując wymóg istnienia zależności, kodeks nie określa jej charakteru. W ocenie Sądu, przepis art. 97 k.p.a. wymaga zależności bezpośredniej ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 1999 r. IV SA 7444/97 niepubl.). Jak wspomniano, kodeks postępowania administracyjnego nie określa wyraźnie podstaw prawnych zależności. Judykatura przyjmuje, że przesądza o niej treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej i w nich nakazuje ich poszukiwać (patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 22 października 1991 r., SA/Wr 936/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz.90 oraz 22 grudnia 1993 r. SA/Wr 1160/93, ONSA 1995 nr 1, poz. 21). Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (vide. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II - komentarz do art. 97 k.p. a). W świetle przedstawionych rozważań nie można zaakceptować poglądu, iż w postępowaniu dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, rozstrzygnięcie sądu karnego, co do popełnienia przestępstwa przez osobę legitymującą się tym pozwoleniem stanowiło będzie kwestię prejudycjalną, gdyż - jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym - nie jest obojętne dla celów porządku i bezpieczeństwa publicznego, czy broń będzie w posiadaniu osób, które dają gwarancję, iż nie użyją jej sprzecznie z tymi celami, czy też osób, które naruszyły porządek prawny w taki stopniu, że stwarzają obawę użycia broni w tym celu (vide: wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1999 r., III SA 5142/98). Zaakcentowania również wymaga, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń, w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób, wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, jak słusznie zauważył organ, nie uzależnia rozstrzygnięcia sprawy od samoistnej przesłanki karalności lub niekaralności osoby ubiegającej się o prawo posiadania broni lub je posiadającej, ale jako przesłankę cofnięcia pozwolenia wskazuje okoliczności istnienia uzasadnionej obawy, iż osoba posiadająca broń może ją użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Sądu, przyjęcie wystąpienia tej przesłanki winno być poprzedzone i uzasadnione wykładnią pojęcia "obawy" na gruncie regulacji ustawowej oraz oceną stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu okoliczności, że w stosunku do osoby legitymującej się pozwoleniem na broń toczy się postępowanie karne, co do popełnienia przez nią przestępstwa. Poczynione w tym zakresie przez organ ustalenia nie dotyczą kwestii prawnych, a faktycznych postępowania administracyjnego i w związku z tym nie powinny być utożsamiane z zagadnieniem wstępnym w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu, brak ostatecznego rozstrzygnięcia sądu karnego, co podniósł pełnomocnik skarżącego zarówno w zażaleniu, jak i w skierowanej do Sądu skardze nie uniemożliwia rozpoznania sprawy administracyjnej, gdyż nawet w przypadku wyroku uniewinniającego, nie można a"priori wykluczyć istnienia obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Fakt że okoliczność, która warunkowała rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej uległa zmianie po ostatecznym rozstrzygnięciu tej sprawy, może jedynie stanowić podstawę do wzruszenia rozstrzygnięcia administracyjnego w trybie nadzwyczajnym. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organy Policji dokonały właściwej interpretacji pojęcia zagadnienia wstępnego i w konsekwencji słusznie uznały, iż przedstawione przez stronę okoliczności nie stanowią zagadnienia prejudycjalnego, lecz element stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał również brak możliwości zawieszenia przedmiotowego postępowania na wniosek strony w oparciu o przepis art. 98 § 1 k.p.a. Jak słusznie bowiem zauważono, powyższy przepis ma zastosowanie jedynie w wypadku żądania zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie postępowanie toczy się z urzędu. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził również innych uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, gdyż nie miała usprawiedliwionych podstaw.