II SA/Łd 781/08

Dnia 27 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 roku sprawy ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz G. M. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. LS W dniu [...] G. M. złożyła do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (w skrócie: ARiMR) w P. wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych wraz z wymaganymi załącznikami. Wnioskodawczyni zadeklarowała do zalesienia następujące działki rolne: A (1,75 ha), B (1,74 ha), C (1,70 ha), D (8,23 ha), E (1,44 ha), F (0,19 ha), G (0,47 ha), H (1,71 ha), I (0,50 ha), J (0,18 ha), K (0,47 ha) oraz L (0,73 ha) położone na działkach ewidencyjnych o nr: 45, 47, 46, 518/3, 131, 124, 128, 126, 130, 125 oraz 129 położonych w województwie [...], powiat [...], gmina Ł., obręb ewid. P.. Do wniosku dołączono oświadczenie producenta rolnego o uzyskanych dochodach z pracy w gospodarstwie rolnym, dokumenty potwierdzające uzyskiwanie dochodów innych niż dochody z rolnictwa, kopię części mapy ewidencji gruntów i budynków, wypis z rejestru gruntów, zaświadczenie potwierdzające, że przeznaczenie działek rolnych do zalesienia nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a także kopię planu zalesienia. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie: K.p.a.) wydał w dniu [...] postanowienie nr [...] o spełnieniu przez G. M. niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych, zaś w dniu [...] wnioskodawczyni złożyła oświadczenie o wykonaniu planu zalesienia wraz z potwierdzającym ten fakt zaświadczeniem wydanym przez Nadleśnictwo P. z siedzibą w Ł. W związku z powyższym na podstawie art. 104 K.p.a. oraz na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), a także na podstawie § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. decyzją nr [...] z dnia [...] przyznał G. M. płatność na zalesienie gruntów rolnych obejmującą wsparcie na zalesienie, premię pielęgnacyjną i premię zalesieniową, co w sumie dało kwotę 120.916,60 złotych. Na tej podstawie beneficjentka złożyła w dniu [...] wniosek o wypłatę powyższej kwoty. W dniu [...] gospodarstwo rolne G. M. zostało wytypowane metodą analizy ryzyka do przeprowadzenia kontroli na miejscu, która odbyła się w dniu [...] W wyniku przeprowadzonej kontroli inspektorzy terenowi stwierdzili zaniżenie o 0,20 ha rzeczywistej powierzchni powierzchni zalesionej - na kompleksie leśnym nr 2 obejmującym działki rolne A, B i C - w stosunku do powierzchni zadeklarowanej. Nadto stwierdzono nieudokumentowanie zakupu sadzonek w ilości podanej w planie zalesienia, zgodnie z którym zakup powinien obejmować 138,47 tysięcy sztuk sadzonek, natomiast wnioskodawczyni przedstawiła faktury na zakup 84 tysięcy sztuk sadzonek. W dniu [...] organ I instancji na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 i art. 163 K.p.a. oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych dla G. M., która oświadczeniem z dnia [...] wyjaśniła, iż część sadzonek, uznanych za nieudokumentowane, wyprodukowała we własnym gospodarstwie rolnym i wykorzystała je do zalesienia. Tego samego dnia wnioskodawczyni złożyła wniosek o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych, podając jako podstawę prawną decyzję nr [...] z [...] wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.. Decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 104 K.p.a. oraz na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), a także na podstawie § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) oraz w oparciu o wynik kontroli z dnia [...] przyznano G. M. płatność z sankcjami na zalesienie gruntów rolnych. Przyznana płatność w kwocie 119.692,60 złotych została ustalona odpowiednio z pomniejszeniem o różnicę 0,20 ha między zadeklarowaną a rzeczywistą powierzchnią zalesienia oraz pomniejszona o sankcję z tytułu braku dowodu zakupu sadzonek w wysokości 50 % kwoty wsparcia na zalesienie (tj. kwotę 42.382,00 złotych), co w sumie dało kwotę 77.310,60 złotych. Na powyższą decyzję G. M. złożyła w dniu [...] odwołanie, które w dniu [...] zostało uzupełnione m. in. o uwierzytelnione kopie wewnętrznych dokumentów stanowiących świadectwa pochodzenia materiału roślinnego oraz inne dokumenty wewnętrzne. Zaskarżonej decyzji zarzucono to, iż została ona wydana w oparciu o nierzetelną kontrolę, którą zdaniem skarżącej należy powtórzyć oraz to, że zarówno kontrolerzy jak i organ I instancji nie wzięli pod uwagę jej wyjaśnień, co do pochodzenia części sadzonek. W dniu [...] powyższe odwołanie zostało uwzględnione przez Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR, który na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., art. 3b oraz art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264 ze zm.), art. 5 ust. 1a oraz ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), § 3 ust. 1 i ust. 2, § 6 ust. 4, § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielenia pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) decyzją nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.. Organ II instancji stwierdził bowiem, że powyższa decyzja została wydana z pominięciem analizy art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.04.141.18). Zgodnie z powołanym przepisem organ I instancji powinien umożliwić rolnikowi wykazanie, iż nie jest on winny nieprawidłowości wskazanych w złożonym przez siebie wniosku. Po drugie organ II instancji dopatrzył się naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. przez wydanie wadliwej decyzji pod względem formalnym. Ponadto organ I instancji został zobowiązany do ponownego rozpatrzenia materiału dowodowego zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a. W dniu [...] G. M. złożyła pismo wraz z załączonym dokumentem wewnętrznym dotyczącym wyceny wykorzystanych do zalesienia sadzonek według cen ich wytworzenia. Decyzją nr [...] z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. na podstawie art. 104 K.p.a. oraz na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), a także § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielenia pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) oraz na podstawie § 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr, 114, poz. 786 ze zm.) uchylił w całości własną decyzję nr [...] z dnia [...] w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych oraz orzekł o przyznaniu G. M. płatności w kwocie 119.692,60 złotych pomniejszonej o kwotę sankcji 42.382,00 złotych, co w sumie wyniosło kwotę 77.310,60 złotych. Od powyższej decyzji odwołanie złożył w dniu [...] pełnomocnik G. M., jej mąż L. M.. W dniu [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją o nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., art. 3b oraz art. 5a ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 264 ze zm.), art. 5 ust. 1a oraz ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), § 3 ust. 1 i ust. 2, § 6 ust. 4, § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielenia pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.. Tym razem organ II instancji wskazał, iż w uchylonej decyzji nie została powołana podstawa prawna wznowienia postępowania administracyjnego oraz podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Nadto organ odwoławczy uznał, iż postępowanie administracyjne powinno być jeszcze raz przeprowadzone z uwagi na konieczność ponownej oceny całokształtu materiału dowodowego przez organ I instancji. W dniu [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. na podstawie art. 151 § 2 pkt 2 K.p.a. oraz na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz na podstawie § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) i § 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr, 114, poz. 786 ze zm.), a także w oparciu o wynik kontroli z dnia [...] wydał decyzję nr [...] o uchyleniu w całości własnej decyzji nr [...] z dnia [...] oraz przyznał G. M. płatność w kwocie 119.692,60 złotych, która została pomniejszona o sankcję z tytułu braku dowodu zakupu sadzonek w wysokości 50 % kwoty wsparcia na zalesienie (tj. kwotę 42.382,00 złotych), co w sumie dało kwotę 77.310,60 złotych. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że różnica między kwotą 120.916,60 złotych, określoną w decyzji z dnia [...], a kwotą 77.310,60 złotych wynika z niespełnienia przez wnioskodawczynię wszystkich warunków wymaganych przepisami. Zdaniem organu przyznana kwota uwzględnia różnicę 0,20 ha między powierzchnią zadeklarowaną a rzeczywistą powierzchnią zalesienia, co potwierdziła kontrola na miejscu przeprowadzona w dniu [...]. Ponadto w wyniku kontroli ustalono, iż zgodnie z planem zalesienia zakup sadzonek powinien obejmować 138,47 tysięcy sztuk sadzonek, a wnioskodawczyni przedstawiła faktury na zakup 84 tysięcy sztuk sadzonek, co było powodem zastosowania sankcji wsparcia na zalesienie. Złożone przez skarżącą w toku postępowania wyjaśnienia, co do pochodzenia części sadzonek, nie przekonały organu, według którego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 07 czerwca 2001 r. o leśnym materiale rozmnożeniowym (Dz.U. Nr 73, poz. 761) produkcja i obrót leśnym materiałem rozmnożeniowym mogą być dokonane wyłącznie przez dostawców zarejestrowanych w Rejestrze Dostawców prowadzonym w imieniu Ministra Środowiska przez Dyrektora Biura Nasiennictwa Leśnego. G. M. nie legitymowała się wpisem do tego rejestru, a przedstawione przez nią świadectwa pochodzenia leśnego materiału roślinnego nie są zgodne z wzorami świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego, określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wzorów świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego (Dz.U. Nr 86, poz. 803). Poza tym wnioskodawczyni nie spełniła też wymagań wymienionych w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 116, poz. 1222), dlatego organ nie uwzględnił dokumentów wewnętrznych gospodarstwa rolnego G. M., potwierdzających zakup sadzonek oraz ich pochodzenie. Ponadto organ przyjął, że w związku z art. 70 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia dla rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) przepisów rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 nie stosuje się do wsparcia środków dotyczących leśnictwa, innych niż zalesianie gruntów rolnych. Nadto organ wskazał na art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. według, którego każdy beneficjent, który złożył fałszywą deklarację, powstałą z wyniku poważnego zaniedbania, zostaje wykluczony ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich w ramach odpowiednich rozdziałów rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, na dany rok kalendarzowy. W dniu [...] wpłynęło do Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR, za pośrednictwem organu I instancji, odwołanie L. M. - pełnomocnika G. M., który wniósł o uchylenie w całości decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. nr [...] z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono to, iż jest to już trzecia decyzja w tej sprawie i po raz kolejny nie odbiega rozstrzygnięciem od poprzednio uchylonych. Ponadto zastosowana sankcja kwoty wsparcia na zalesienie nie wynika z podstawy prawnej decyzji organu I instancji, a zdaniem odwołującej się całkowita powierzchnia deklarowana do zalesienia wynosi 19,11 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli wyniosła 19,36 ha, co wskazuje na brak zaniżenia faktycznie zalesionej powierzchni. W przekonaniu G. M. nie jest wymagane jakiekolwiek zezwolenie na produkcję leśnego materiału rozmnożeniowego na własne potrzeby, załączone dowody wewnętrzne miały udokumentować przemieszczenie sadzonek z miejsca uprawy do miejsca nasadzeń i nie stanowiły ich wyceny. Wskazano także, iż rolnicy nie są zobowiązani do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, gdyż podlegają oni podatkowi rolnemu i leśnemu i nie mają obowiązku prowadzenia jakiejkolwiek dokumentacji podatkowej. Poza tym pełnomocnik odwołującej się wskazał na art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., mówiący że jeżeli rolnik złoży poprawny wniosek pod względem faktycznym, lub gdy może wykazać, że jest niewinny nieprawidłowości, to obniżki i wyłączenia nie mają zastosowania. Jego zdaniem wniosek złożony został poprawnie pod względem faktycznym i merytorycznym i nie ma żadnych uchybień od strony wnioskodawcy . Decyzją nr [...] z dnia [...] organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 K.p.a., art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE z 2004 r., nr L 141 z 30 kwietnia 2004 r., str. 18-58, ze zm.), art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz na podstawie § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) i § 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr, 114, poz. 786 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] o uchyleniu w całości decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. nr [...] z dnia [...] oraz przyznaniu G. M. płatność z sankcjami na zalesianie gruntów rolnych. W uzasadnieniu powyższej decyzji Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR poparł stanowisko organu I instancji podkreślając jednocześnie, iż sadzonka przeznaczona na cele leśne musi mieć udowodnione stosownym świadectwem pochodzenie z materiału rozmnożeniowego wyprodukowanego z leśnego materiału podstawowego. Niedopuszczalne jest także, zdaniem organu, uwzględnienie przedłożonych przez wnioskodawczynię dowodów wewnętrznych przemieszczenia sadzonek z miejsca uprawy do miejsca nasadzeń, gdyż takich czynności nie dopuszczają przepisy prawa. Odnośnie zarzutów dotyczących zgodności powierzchni zadeklarowanej do zalesienia i powierzchni faktycznie zalesionej organ powołał się na wynik kontroli z dnia 18 sierpnia 2006 r. i w związku z powyższym nie budzi wątpliwości sposób obliczenia przyznanych płatności. Zdaniem organu II instancji w sprawie nie ma także zastosowania art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., gdyż z tego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku winy w złożeniu błędnego wniosku pod względem faktycznym, spoczywa na rolniku, natomiast G. M. w świetle zgromadzonego materiału dowodowego braku swej winy nie wykazała, a ponadto w dniu składania wniosku powinna mieć świadomość i wiedzę na temat zasad przyznawania płatności, o czym stanowi sekcja XII przedmiotowego wniosku. Na poparcie tego argumentu organ powołał się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 marca 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1174/05). W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podtrzymała swoje wcześniejsze zarzuty i stwierdziła, że argumenty organu II instancji przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR przywołał treść uzasadnienia swojej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty podległy uwzględnieniu. Na wstępie należy podkreślić, iż na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności m. in. poprzez badanie zaskarżonych aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem. Sąd orzeka w granicach danej sprawy, jednakże nie jest związany zarzutami skargi, wnioskami w niej zawartymi jak również podaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na jego wynik. U podstaw postępowania administracyjnego leży bowiem zasada prawdy materialnej, która została określona w art. 7 K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organy administracji mają obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a następnie do jej załatwienia. Wiąże się to z obowiązkiem zebrania i rozpatrzenia, w sposób wyczerpujący, materiału dowodowego, o czym stanowi art. 77 § 1 K.p.a., gdyż wyłącznie na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego można ustalić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Naruszenie przepisów postępowania może natomiast doprowadzić do nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co miało miejsce w omawianej sprawie. Sąd uznał, że zarzut skarżącej dotyczący niewłaściwego sposobu obliczenia rzeczywistej powierzchni zalesionych przez nią działek rolnych A, B i C znajdujących się w kompleksie leśnym nr 2 jest słuszny. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego przeprowadzona w dniu [...] kontrola na miejscu wykazała zaniżenie o 0,20 ha powierzchni rzeczywistej zalesionych działek o podanym wyżej oznaczeniu w stosunku do powierzchni zadeklarowanej, wynikającej z planu zalesienia z dnia [...]. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić, w jaki sposób określono powierzchnię kontrolowanych działek rolnych. Pomiar został przeprowadzony metodą GPS (Global Positioning System), lecz pomimo tego, że zgodnie z Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U.UE.L Nr 141, poz. 18, ze zm.), państwa członkowskie mogą korzystać z systemów teledetekcji oraz technik globalnego systemu nawigacji satelitarnej, nie oznacza to, że można stosować jakiekolwiek urządzenia bez weryfikacji prawidłowości ich działania. Urządzenia GPS są przeznaczone do określania pozycji w terenie i za pomocą odpowiedniego oprogramowania mogą służyć do obliczania odległości. Trzeba jednak pamiętać, że każde urządzenie pomiarowe posiada określony margines błędu. W przypadku urządzeń GPS margines ten będzie zależał nie tylko od modelu urządzenia, zastosowanego oprogramowania czy wbudowanej anteny, ale również od warunków atmosferycznych oraz przeszkód blokujących lub zakłócających przepływ sygnału z satelity do urządzenia. Chociaż według obowiązującego w dacie kontroli rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 30 marca 2005 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 653), będącym wykonaniem art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.), urządzenia GPS nie podlegają obowiązkowi legalizacji. Nie oznacza to jednak, że nie ma obowiązku weryfikacji prawidłowości dokonanego pomiaru. Każdy bowiem przyrząd pomiarowy powinien odpowiadać określonym standardom i dawać gwarancję prawidłowości działania. Obowiązek poddania ocenie zgodności wyrobów wprowadzanych do obrotu z wymaganiami określonymi w przepisach szczególnych wynika z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2087 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 2 powołanej ustawy pozytywny wynik oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami dokonywanej przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą stanowi podstawę do wydania producentowi lub jego upoważnionemu przedstawicielowi certyfikatu zgodności. Dlatego aby wyeliminować możliwość kwestionowania wyników pomiarów, przyrząd pomiarowy powinien być wyposażony w przynajmniej certyfikat zgodności. W akt administracyjnych sprawy wynika, że określenie w powierzchni działek ewidencyjnych przeprowadzono według wytycznych zawartych w "instrukcji stanowiskowej dla inspektorów terenowych realizujących kontrole na miejscu z tytułu zalesienia gruntów rolnych – Czerwiec 2006 r.". Do czynności pomiarowych zastosowano odbiorniki GPS Trimble GeoExplorer obsługujące oprogramowanie C-GEO. Kontrola została wykonana przez inspektorów, którzy zostali odpowiednio przeszkoleni z zakresu obsługi GPS i dokonywania pomiaru powierzchni techniką GPS i którzy mieli dwuletnie doświadczenie w tym zakresie. W aktach sprawy nie znajdują się jednak żadne certyfikaty, czy atesty świadczące o weryfikacji prawidłowości pomiarów wyżej wymienionych urządzeń GPS przez notyfikowaną jednostkę certyfikującą. Dlatego zdaniem sądu przyznanie metodzie GPS cech dowodu niepodważalnego stanowi naruszenie art. 80 K.p.a., a co się z tym wiąże budzi uzasadnione wątpliwości co do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Z protokołu przeprowadzonej w dniu [...] kontroli w gospodarstwie G. M. nie wynika ponadto, czy kontrolerzy przy obliczaniu powierzchni działek A, B i C wzięli pod uwagę tolerancję pomiaru, która jest określona przy uwzględnieniu 1,5 - metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej. Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może jednak przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha (art. 30 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U.UE.L Nr 141, poz. 18, ze zm.). Na podstawie planu można jedynie stwierdzić, że powierzchnia kompleksu leśnego nr 2, zgodnie z planem zalesienia i oświadczeniem o jego wykonaniu, powinna wynosić 5,19 ha, a faktycznie wynosi 4,99 ha tj. o 0,20 ha mniej. Protokół jednak określa powierzchnię dla całego kompleksu leśnego oznaczonego nr 2, a nie dla poszczególnych działek. Nie wiadomo zatem, czy zaniżenie powierzchni rzeczywistej w stosunku do zadeklarowanej odnosi się do wszystkich działek w danym kompleksie leśnym, czy tylko do niektórych. Nie można zatem na tej podstawie wykluczyć, że różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią rzeczywistą mieści się w podanej tolerancji. Zdaniem Sądu organy administracji powinny także zbadać, czy w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 51 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U.UE.L Nr 141, poz. 18, ze zm.), który określa zasady zmniejszenia płatności w przypadku przekroczenia powierzchni wnioskowanej. Zgodnie z powołanym przepisem, jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru. Obszar do zalesienia zadeklarowany przez skarżącą wynosi 19, 11 ha, natomiast po przeprowadzonej kontroli na miejscu [...] stwierdzono, iż faktycznie obszar zalesiony wynosi o 0,20 ha. Co prawda, kontrola wykazała, że zaniżenie powierzchni zalesienia dotyczy tylko kompleksu leśnego nr 2 obejmującego działki A, B i D, to zasady zmniejszenia płatności w przypadku przekroczenia powierzchni wnioskowanej wynikające z art. 51 rozporządzenia należy stosować do całej powierzchni określonej we wniosku, obejmującej wszystkie 4 kompleksy leśne. W przeciwnym wypadku należałoby składać oddzielne wnioski dla poszczególnych kompleksów leśnych. Z tego wynika, że gdyby kontrola była przeprowadzona zgodnie z przedstawionymi powyżej uwagami, to i tak skarżąca zmieściłaby się w ustalonym w rozporządzeniu minimalnym progu niezgodności, gdyż 0,20 ha stanowi nieco ponad 1% całego obszaru przeznaczonego na zalesienie, czyli 19,11 ha. Gdyby organ wziął pod uwagę powołany art. 51 rozporządzenia, wówczas nie miałby podstawy do pomniejszenia przyznanej płatności o różnicę 0,20 ha między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią faktycznie zalesioną. Jednakże z uwagi na fakt, iż Sąd uznał ustalenie rzeczywistej powierzchni zalesienia za niewiarygodne, to rozważania dotyczące niezastosowania przez organy art. 51 rozporządzenia mają znaczenie czysto hipotetyczne. Dlatego, zdaniem Sądu zarzutem, który należy uwzględnić, jest brak przeprowadzenia ponownej kontroli na miejscu, przede wszystkim ze względu na przedstawione powyżej wątpliwości dotyczące pomiaru powierzchni zalesionych działek techniką GPS. Skarżący twierdzili, że pomiary nie zostały przeprowadzone rzetelnie i domagali się w toku postępowania administracyjnego ich powtórzenia. Organy jednak zignorowały te żądania naruszając tym samym art. 78 § 1 K.p.a. W tym miejscu należy podkreślić, że wznawiając postępowanie na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. organy powinny od nowa przeprowadzić postępowanie, zwłaszcza w celu wyjaśnienia spornych kwestii, ponieważ celem postępowania wznowieniowego jest po pierwsze zbadanie, czy występują przesłanki określone w art. 145 § 1 K.p.a., a w wypadku ich wystąpienia organ rozstrzyga sprawę co do istoty - "organ na tym etapie nie jest zatem związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego, dokonanymi podczas wcześniejszego postępowania, niemniej winien się odnieść do tego materiału dowodowego i na nowo go ocenić" (Komentarz do art.151 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II.). Podobne stanowisko zaprezentował organ II instancji w decyzji nr 439/07 z dnia 15 października 2007 r., którą uchylił decyzję organu I instancji nr 0088-2007-001657 z dnia 14 sierpnia 2007 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przeprowadzona kontrola, na którą powołują się organy, odbyła się w dniu [...]. Obowiązywała wtedy pierwsza ostateczna decyzja o przyznaniu płatności. Postępowanie w niniejszej sprawie wznowiono dopiero [...] przy czym organy nie wstrzymały wykonania ostatecznej decyzji w trybie art. 152 § 1 K.p.a., a w kolejnych decyzjach powoływano się tylko na wyniki kontroli z dnia [...]. Taki sposób postępowania stanowi nie tylko naruszenie art. 7 K.p.a., ale również art. 12 § 1, wedle którego organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Natomiast w przedmiotowej sprawie od momentu złożenia oświadczenia o wykonaniu przez skarżącą zalesienia zgodnie z planem do zakończenia postępowania minęły prawie trzy lata. Sąd nie uwzględnił jednak zarzutu skarżącej co do o zastosowaniu sankcji w postaci zmniejszenia kwoty wsparcia na zalesienie. W przedmiotowej sprawie organy administracji przyznały G. M. płatność na zalesianie gruntów rolnych pomniejszoną o 50 % kwoty wsparcia na zalesienie. Powyższą sankcję organy zastosowały na podstawie § 12 i § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 marca 2006 r. (Dz.U. Nr 181, poz. 1929 ze zm.) w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Powołane rozporządzenie zastosowano na podstawie § 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 114, poz. 786 ze zm.) w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.). Zgodnie z powołanymi przepisami § 12 i § 13 rozporządzenia, jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że producent rolny nie posiada dowodów zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych działek rolnych, wówczas wsparcie na zalesienie podlega zmniejszeniu zgodnie z załącznikiem Nr 5 do powołanego rozporządzenia. Według tego załącznika, przy zaistnieniu określonego wyżej uchybienia, kwota wsparcia na zalesienie zostaje pomniejszona o 50 %. W niniejszej sprawie plan zalesieniowy przewidywał zakup 138,47 tysięcy sztuk sadzonek, natomiast skarżąca przedstawiła faktury na zakup 84 tysięcy sztuk sadzonek. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżąca wyjaśniła, iż pozostała ilość sadzonek pochodzi z jej gospodarstwa rolnego. Na poparcie swoich wyjaśnień skarżąca okazała wewnętrzne dokumenty, które miały świadczyć o przemieszczeniu sadzonek z miejsca uprawy do miejsca nasadzeń. W związku z tym, że § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 marca 2006 r. (Dz.U. Nr 181, poz. 1929 ze zm.) wyraźnie mówi o dowodach zakupu, to zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo powołały się na przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o leśnym materiale rozmnożeniowym (Dz.U. Nr 73, poz. 761 ze zm.), która określa szczegółowe warunki jakie powinien spełniać leśny materiał podstawowy, wyprodukowany z niego materiał rozmnożeniowy, a także sposób wprowadzenia go do obrotu. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy przedmiotem obrotu może być wyłącznie leśny materiał rozmnożeniowy, który został pozyskany przez jego producenta z leśnego materiału podstawowego zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Leśnego Materiału Podstawowego i zostało dla niego wydane świadectwo pochodzenia określającego nazwę leśnego materiału rozmnożeniowego, jego rodzaj, kategorię, przeznaczenie i sposób wyprodukowania, a także dane dotyczące leśnego materiału podstawowego, z którego został pozyskany. Wzory świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego zostały natomiast określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wzorów świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego (Dz.U. Nr 86, poz. 803). Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że zalesienia nie można dokonać z jakichkolwiek sadzonek, lecz tylko takich, które mają odpowiednie świadectwa pochodzenia. Wiąże się to oczywiście z obowiązkiem ich zakupu od odpowiednich, zarejestrowanych dostawców. Koszty te zwracane są natomiast w postaci płatności. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedstawiła wymaganych dokumentów zgodnych z obowiązującymi wzorami oraz świadczących o pochodzeniu jej sadzonek od uprawnionego podmiotu, dlatego nałożenie na skarżącą sankcji w postaci zmniejszenia o 50 % kwoty wsparcia na zalesienie jest zdaniem Sądu zasadne. Warto nadmienić, że organy prawidłowo zastosowały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 marca 2006 r. (Dz.U. Nr 181, poz. 1929 ze zm.) obowiązujące w dniu wydania decyzji. Skarżąca sugerowała, że przepisy rozporządzenia zmieniły się na jej niekorzyść w toku postępowania administracyjnego i dlatego powinny mieć zastosowanie przepisy przed ich zmianą. Takie zarzuty są jednak są bez znaczenia dla zastosowanych sankcji, albowiem zmianie uległa jedynie treść załącznika Nr 5 do rozporządzenia, który szczegółowo określa rozmiar sankcji, natomiast podstawą do ich zastosowania jest § 13 w związku z § 12 rozporządzenia, których treść nie uległa zmianie. Sąd nie podzielił także stanowiska skarżącej o zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 68 ust. 1 powołanego już wcześniej Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., na podstawie którego obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1 tytule IV rozporządzenia, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Skoro skarżąca wystąpiła o przyznanie jej płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych, to powinna się ona zapoznać z przepisami regulującymi zasady przyznawania płatności. Powołany art. 68 ust.1 rozporządzenia należy rozumieć, jak każdy wyjątek, w sposób zawężający. Muszą zatem istnieć obiektywne przesłanki, zwalniające rolnika z winy popełnienia nieprawidłowości. W zaistniałym stanie faktycznym skarżąca po pierwsze nie wykazała braku swojej winy w nieprawidłowościach, których się dopuściła, a po drugie zdaniem Sądu nie zaistniały żadne obiektywne przesłanki, które przemawiałyby za zastosowaniem wyjątków w stosunku do skarżącej. Jeżeli skarżąca miała jakieś wątpliwości co do treści przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie albo co do poprawności swojego wniosku, to powinna zwrócić się do organów przyznających płatności o wyjaśnienie problemu. Skoro jednak skarżąca nie sygnalizowała organom swoich wątpliwości i podpisała wniosek o przyznanie płatności na zalesienie, to jest związana oświadczeniami w nim zawartymi, w tym oświadczeniem o znajomości zasad przyznawania wnioskowanych płatności. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt 1 sentencji. Na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania zasądzonych w wyroku orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. J.M.