II SAB/Wa 155/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Bronisław Szydło po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Starosty N. w przedmiocie wniosku z dnia 11 sierpnia 2008 r. w sprawie uznania za osobę bezrobotną postanawia - odrzucić skargę - W dniu 27 sierpnia 2008 r. Z. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty N. w przedmiocie wniosku z dnia 11 sierpnia 2008 r. w sprawie uznania za osobę bezrobotną. W odpowiedzi na skargę Starosta N. wskazał, że we wniosku z dnia 11 sierpnia 2008 r. skarżący nie wskazał okresu, ani daty, od której miałby być uznany za osobę bezrobotną. Organ wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych powyższego wniosku poprzez wskazanie powodów ponownego uznania za osobę bezrobotną, jednakże skarżący braków tych nie uzupełnił. W związku z tym organ wniósł o oddalenie skargi. W dniu 3 listopada 2008 r. Starosta N. w wykonaniu wezwania Sądu złożył do akt sprawy pismo wraz z informacją udzieloną przez [...] Urząd Wojewódzki w W., z której wynika, iż skarżący przed wniesieniem skargi nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i nie wystąpił do organu administracji wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 Kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy. Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi Z. L. jest bezczynność Starosty N. w przedmiocie wniosku z dnia 11 sierpnia 2008 r. w sprawie uznania za osobę bezrobotną. Oznacza to, iż skarżącemu, w przypadku niewydania przez Starostę N. decyzji w ustawowym terminie, przysługiwało zażalenie do Wojewody M. w trybie art. 37 § 1 Kpa. Skoro Z. L. takiego zażalenia nie wniósł, to tym samym nie wyczerpał on środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie, a to z kolei powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.