II FZ 410/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA (del.) Sławomir Presnarowicz, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Op 303/08 odmawiające wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 kwietnia 2009 r., akt I SA/Op 303/08 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 3 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie. II FZ 410/11 U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zwany dalej WSA, po rozpoznaniu sprawy z wniosku A. S., dalej również jako: skarżący, na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 roku, sygn. akt I SA/Op 303/08, odmówił dokonania wykładni powyższego postanowienia - o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 3 lipca 2008 r., nr [...] po w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2006 r. Podstawą prawną powyższego orzeczenia WSA był art. art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ), określanej dalej, jako p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynikało, że postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2009 r., WSA umorzył postępowanie w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 3 lipca 2008 r. nr [...]. Przesłanką umorzenia postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym była bezprzedmiotowość postępowania, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wskazana bezprzedmiotowość postępowania zaistniała w wyniku wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzji z dnia 10 lutego 2009 r., nr [...] stwierdzającej nieważność zaskarżonej przez A. S. do WSA - decyzji z dnia 3 lipca 2008 r. Przedmiotowe postanowienie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu 5 maja 2009 r., wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowienie to uprawomocniło się 9 czerwca 2009 r. Wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 11 lutego 2011 r. oraz w piśmie z dnia 29 marca 2011 r., A. S. wniósł o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 22 kwietnia 2009 r. wydanego w niniejszej sprawie. W treści pism z dnia 11 lutego 2011 r. wskazał, iż domaga się wykładni prawnej, w jakim celu zostało wydane postanowienie umarzające postępowanie i kto ma przestrzegać postanowienia. Skarżący poniósł, iż organy podatkowe dalej prowadzą postępowanie podatkowe w sprawie jego należności podatkowych za 2006 rok. Oznacza to, w ocenie A. S., iż organy nie zrozumiały postanowienia z dnia 22 kwietnia 2009 r. wydanego przez WSA w Opolu. Nadto wnosił o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wyrokowi wydanemu w dniu 24 kwietnia 2009 r. Natomiast w piśmie wniesionym w dniu 29 marca 2011 r., domagał się stwierdzenia naruszenia przez SKO w O. obowiązującego prawa. W uzasadnieniu powołanego na wstępie postanowienia z dnia 5 kwietnia 2011 r., WSA zauważał, że w przedmiotowej sprawie postanowienie jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jaki i jego uzasadnienia i zgodnie z dokonanymi wyżej rozważaniami nie wymaga wykładni. WSA przecież precyzyjnie ( jasno) wskazał, jakie postępowanie umorzył i jakie były tego podstawy. W tym miejscu WSA podkreślał także, iż rozstrzygnięcie to zostało uwzględnione przez strony postępowania, ponieważ żadna ze stron nie wniosła o poddanie go kontroli w trybie skargi kasacyjnej. Natomiast z treści złożonych pism wynika w ocenie WSA, iż strona domaga się wyjaśnień, a nawet konkretnych czynności, co do dalszego prowadzenia postępowania podatkowego. Wnioski takie, zdaniem WSA, nie mogą jednak uzyskać pozytywnego rozstrzygnięcia w formie postanowienia dokonującego wykładni postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego, ponieważ nie są one pochodnymi skomplikowanego lub niejasnego uzasadnienia lub sentencji wskazywanego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, WSA postanowił odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości, co do treści postanowienia na podstawie art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie, Pan A. S. złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podtrzymując uprzednio złożony wniosek, wnosząc o jego ponowne rozpatrzenie. W uzasadnieniu między innymi wskazywał, że wniosek był składany z powodu niewykonania postanowienia z dnia 22 kwietnia 2009 r., przez SKO O. i Wójta Gminy L. Z treści otrzymanego postanowienia z dnia 5 kwietnia 2011 r. wynika, stwierdza Pan A. S., że SKO O. otrzymało stwierdzenie jego prawomocności. Pomimo zakończenia spornej sprawy, SKO O. w dniu 3 lipca 2009 r., w imieniu Wójta Gminy L. ustalając drugi podatek, taki sam na 2006 r., który unieważniło w wydanej decyzji w dniu 10 lutego 2009 r., nie przestrzegając wydanego postanowienia sądowego. Dowody są w posiadaniu WSA w Opolu. Pan A. S. oświadczył, że podtrzymuje treść wniesionego wniosku i oczekuje ponownego jego rozpatrzenia. Wnosił o: (1) o dostarczenie mu kserokopii stwierdzenia uprawomocnienia się postanowienia z dnia 22.04.2009 r., którego nie otrzymał; (2) dostarczenie mu ksera wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. o ustalenie łącznego zobowiązania podatkowego dla mnie na 2006 r.; (3) o zwrot pobranych zawyżonych opłat przez WSA za wpisowe, które były niezgodne z art. 227 p.p.s.a. Odpowiadając na wyjaśnienie, że żąda stwierdzenia naruszenia prawa przez SKO O., Pan A. S. wskazuje na dowód w postaci decyzji SKO O. z dnia 3 lipca 2009 r. - do czego SKO O. nie posiada uprawnień z art. 253 § 3, 253a § 1 § 3 ordynacji podatkowej i przyjęcie ponowne przez sąd sprawy do rozpatrzenia, która była zakończona, nie przestrzegając powagi rzeczy osądzonej art. 155 § 1. Ponadto Pan A. S. informował, że wniosek złożył o wykładnię prawną do postanowienia z 22.04.2009 r., która jest niezbędna do zrozumienia przez SKO O. i organu l instancji, ponieważ drugi podatek za 2006 r. nie został zwrócony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, jakiegokolwiek przepisu prawa. Podtrzymał jedynie uprzednio złożony wniosek, o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 22 kwietnia 2009 r., wnosząc o jego ponowne rozpatrzenie. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny jedynie przypomina, że stosownie do treści art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że nie jest możliwe w postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie mieści się również w ramach wykładni, o której mowa w komentowanym przepisie, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art.158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Zatem słusznie zauważa WSA, że uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania orzeczenia. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem, nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (zob. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08). W rozpatrywanej sprawie postanowienie WSA w przedmiocie umorzenia postępowania jest w pełni zrozumiałe, komunikatywne (czytelne) w swojej sentencji, jaki i jego uzasadnieniu. Dlatego nie ulega wątpliwości, że nie wymagało ono dodatkowej wykładni. WSA bardzo precyzyjnie określił, jakie postępowanie umorzył, podając podstawy i motywy takiego orzeczenia. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd WSA, że wszystko wskazuje na to, że w niniejszej sprawie Pan A. S. domaga się uzyskania takiego rozstrzygnięcia sądowego (o charakterze uniwersalnym), którym mógłby posługiwać się także w innych (podobnych) postępowaniach. Skarżący nie może jednak uzyskać takiego orzeczenia sądowego w drodze wykładni wydanego postanowienia. Rozpoznając wniosek o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 22 kwietnia 2009 r. o umorzeniu postępowania sądowego, WSA nie mógł stwierdzić naruszenia prawa przez organy podatkowe, ponieważ przedmiotem niniejszej sprawy jest wydanie lub odmowa wydania postanowienia w przedmiocie wykładni uprzednio wydanego postanowienia. Ustosunkowując się do wniosków zawartych w pkt 1,2,3, wnoszonego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do ich rozważania. W tym zakresie, właściwy jest bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ).