IV SA/Wa 1391/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Miasta W. Dzielnica [...] na rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla P. w W. - oddala skargę - Pismem z dnia 28 maja 2008 r., działając z umocowania Prezydenta W., Burmistrz Dzielnicy [...] W., na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy o administracji rządowej w województwie, wezwał Sejmik Województwa [...] do usunięcia naruszenia interesu prawnego poprzez uchylenie rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania P. w W. Uzasadniając wezwanie Burmistrz podniósł, iż powołane rozporządzenie narusza interes prawny miasta W. (dzielnicy [...]) poprzez uniemożliwienie realizacji jednego z podstawowych zadań dzielnicy w zakresie utrzymania placówek oświaty i wychowania, określonego w art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy. Zauważył, że stosownie do § 5 pkt 2 kwestionowanego rozporządzenia w istniejących budynkach należy zastosować zabezpieczenia zapewniające właściwy klimat akustyczny w pomieszczeniach poprzez zwiększenie izolacyjności ścian zewnętrznych, okien i drzwi w ścianach zewnętrznych, dachów i stropodachów zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach. Wywiódł, iż w obszarze ograniczonego użytkowania wyznaczonego rozporządzeniem znajdują się placówki oświatowe (przedszkola i szkoły) zbudowane w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, zgodnie z obowiązującym wtedy prawem budowlanym. Ich dostosowanie do wymogów prawa budowlanego wiąże się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów. Burmistrz wskazał też, że w ostatnich latach w dzielnicy [...] powstało wiele domów wielorodzinnych, co powoduje wzrost ilości mieszkańców, w tym dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Mając na względzie wynikający z Konstytucji RP i ustawy o systemie oświaty obowiązek zapewnienia dzieciom miejsc w przedszkolach i szkołach podstawowych, a także ograniczoną ilość posiadanych nieruchomości, władze Dzielnicy - jeszcze przed wydaniem rozporządzenia z dnia [...] sierpnia 2007 r. - postanowiły przystąpić do procedury rozbudowy istniejących placówek. Powołując się na wyjaśnienie Wydziału Środowiska i Rolnictwa [...] Urzędu Wojewódzkiego, Burmistrz zauważył, iż rozbudowa budynku zgodnie z przepisami prawa budowlanego jest budową wymagającą pozwolenia na budowę. W ocenie Burmistrza, zgodnie z rozporządzeniem, które w § 5 pkt 1 stanowi, że w nowoprojektowanych budynkach należy zapewnić izolacyjność ścian zewnętrznych, okien i drzwi w ścianach zewnętrznych, dachów i stropodachów - zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi Sygn. akt IV SA/Wa 1391/08 izolacyjności akustycznej przegród, rozbudowa istniejącego budynku szkolnego czy przedszkolnego w granicach obszaru ograniczonego użytkowania, nie jest możliwa. Wnoszący o usunięcie naruszenia prawa stwierdził ponadto, iż wydając kwestionowane rozporządzenie Wojewoda [...] nie uwzględnił interesów wszystkich stron, a tym samym naruszył podstawowe prawa obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, w tym prawo do kształcenia i wychowania, poprzez uniemożliwienie prowadzenia prac inwestycyjnych w budynkach oświatowych, które gwarantowały dostęp do "realizacji prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju" (art. 1 ust. 1 ustawy o systemie oświaty). Uchwałą z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] Sejmik Województwa [...] uznał za bezzasadne wezwanie Burmistrza Dzielnicy [...] miasta W. do uchylenia rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wywiódł, że przegląd ekologiczny P. w W. wykonany w 2005 r. wykazał, że oddziaływanie akustyczne P. znacznie wykracza poza teren, do którego zarządca posiada tytuł prawny. Wnioski z przeglądu jednoznacznie wskazują, że podjęte przez P. działania i zastosowane rozwiązania organizacyjne i techniczne, ograniczające oddziaływanie akustyczne lotniska, nie spowodowały dotrzymania standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnego średniego, długotrwałego poziomu dźwięku zarówno w porze dziennej jak i nocnej oraz ekspozycyjnych poziomów dźwięku od pojedynczych operacji lotniczych (w porze nocnej). Oddziaływanie akustyczne lotniska na środowisko nadal znacznie wykracza poza teren, do którego P. posiada tytuł prawny. Wynika to głównie ze specyfiki hałasu lotniczego, gdzie źródła hałasu oddziałują na tereny położone wokół lotniska z różnych wysokości, bez możliwości ich wyciszenia lub osłonięcia. Z tego względu niezbędne było utworzenie dla lotniska obszaru ograniczonego użytkowania. Dalej, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, które w tabeli 2 załącznika określa różne wartości dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla różnego sposobu zagospodarowania terenu (dla zabudowy mieszkaniowej wyższe niż dla terenów szpitali, domów opieki społecznej i zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży), organ wskazał, Sygn. akt IV SA/Wa 1391/08 iż w obszarze ograniczonego użytkowania wprowadzonego przedmiotowym rozporządzeniem wyróżniono dodatkową strefę ograniczeń dla zabudowy mieszkaniowej - nazwaną strefą M. Oznacza to, że zasięg ograniczeń dla zabudowy mieszkaniowej jest mniejszy niż dla obiektów szczególnie chronionych pod względem akustycznym, jak szpitale, szkoły, przedszkola. Stosując przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia wprowadzono odpowiednie ograniczenia dotyczące szpitali, domów opieki, szkół i przedszkoli na całym obszarze ograniczonego użytkowania, a w wyróżnionej strefie M obowiązują dodatkowo odpowiednie ograniczenia dotyczące zabudowy mieszkaniowej. W końcowej części uzasadnienia do uchwały Sejmik zauważył, że regulacja zawarta w kwestionowanym rozporządzeniu spowodowana jest działalnością P. w W., obowiązanego zgodnie żart. 136 ustawy Prawo ochrony środowiska, do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości położonych na obszarze ograniczonego użytkowania dla P. w W. Miasto W. zaskarżyło rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w wezwaniu z dnia 28 maja 2008 r. Odnosząc się do stanowiska Sejmiku wyrażonego w uchwale z dnia [...] czerwca 2008 r. zakwestionował twierdzenie, że zasięg ograniczeń dla zabudowy mieszkaniowej jest mniejszy niż dla obiektów szczególnie chronionych pod względem akustycznym (szpitale, szkoły, przedszkola). Zauważył, że na obszarze ograniczonego użytkowania na niektórych terenach, gdzie dopuszczalne jest budownictwo mieszkaniowe Wojewoda wprowadził ograniczenia dla budowy szkół podstawowych i gimnazjów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację zbieżną z zawartą w uchwale z dnia [...] czerwca 2008 r. Wyjaśnił też, iż obszar ograniczonego użytkowania został utworzony dla perspektywy rozwoju lotniska. Podniósł, że zarówno na etapie prac nad obszarem ograniczonego użytkowania jak i w chwili wydawania rozporządzenia, obowiązywała ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., udzielająca P. pozwolenia na rozbudowę [...] i budowę [...]. Dlatego Sygn. akt IV SA/Wa 1391/08 w ramach przeglądu ekologicznego wykonano i przedstawiono również przewidywany zasięg oddziaływania akustycznego lotniska na środowisko po rozbudowie terminala pasażerskiego, dla którego zostało wydane pozwolenie na budowę. Stwierdził, że utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania musi uwzględniać perspektywę rozwoju lotniska do docelowej, przewidzianej w pozwoleniu na budowę, przepustowości [...] pasażerów rocznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Wykonując powyższy obowiązek, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem, zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone przez miasto W. rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. wydane zostało na podstawie art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska (Dz. U. z 2006 Nr 129, poz. 902). Zgodnie z brzemieniem tego przepisu, obowiązującym w dacie wydania rozporządzenia, obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, lub dla zakładów, lub innych obiektów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzył wojewoda, w drodze rozporządzenia. Biorąc pod uwagę cel i skutki w stosunku do obszaru nim objętego (ograniczenie sposobu użytkowania nieruchomości), a w konsekwencji oddziaływanie na interes prawny osób trzecich należy przyjąć, że wydawane w oparciu o powołany przepis rozporządzenie wojewody jest aktem prawa miejscowego, wydawanym z zakresu administracji publicznej o charakterze wykonawczym. Rozporządzenie takie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w trybie przewidzianym przez art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu, który wydał przepis, lub organu upoważnionego Sygn. akt IV SA/Wa 1391/08 do uchylenia przepisu w trybie nadzoru, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] pod pozycją [...] i zgodnie z § 7 weszło w życie w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia, to jest w dniu 25 sierpnia 2007 r. Od tego dnia zaskarżone rozporządzenie - jako akt prawa miejscowego - ywoływać skutki prawne w sferze praw i obowiązków osób trzecich. Jako że rozporządzenie to ogranicza sposób użytkowania nieruchomości stanowiących własność m.in. miasta W. (w tym położonych na terenie dzielnicy [...]), niewątpliwie interes prawny skarżącego został naruszony regulacjami zawartymi w zaskarżonym akcie. Spełniona została zatem przesłanka dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określona w powołanym art. 44 ust. 1 ustawy o administracji rządowej w województwie. W tym miejscu należy wyjaśnić, że art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462 ze zm.) wprowadził nowe brzmienie art. 135 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska i od dnia 1 stycznia 2008 r. (art. 48 pkt 2 powołanej ustawy) organem właściwym do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania jest sejmik województwa działający w prawnej formie uchwały. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w dniu 2 czerwca bieżącego roku, działający z umocowania Prezydenta W., Burmistrz Dzielnicy [...] W. wezwał Sejmik Województwa [...] do usunięcia naruszenia interesu prawnego poprzez uchylenie rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Doręczoną skarżącemu w dniu 20 czerwca 2008 r. uchwałą z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] Sejmik Województwa [...] uznał wezwanie za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wniesienie przez miasto W. w dniu 18 lipca 2008 r. (data stempla pocztowego) za pośrednictwem Sejmiku Województwa [...] skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. jest skuteczne. Stosownie do powołanego na wstępie rozważań art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny uprawniony jest do kontroli legalności zaskarżonych do niego aktów. W przedmiotowej sprawie skupia się więc Sygn. akt IV SA/Wa 1391/08 włącznie na ocenie, czy zaskarżony akt prawa miejscowego został wydany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jak wskazano powyżej, pod względem formalnym zaskarżone rozporządzenie mogło być przez Wojewodę [...] wydane. W konsekwencji należy dokonać oceny, czy treść tego rozporządzenia nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Należy podkreślić, że obowiązek uwzględnienia skargi na akt prawa miejscowego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego) lub niebudzącym wątpliwości nadużyciem przysługujących wojewodzie uprawnień prawotwórczych. To zaś oznacza, że naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez wprowadzenie ograniczenia w wykonywaniu prawa własności (korzystania z nieruchomości) nie przesądza jeszcze o wadliwości rozporządzenia kontrolowanego przez Sąd. Miasto W. kwestionuje § 5 pkt 1 i 2 zaskarżonego rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że w obszarze ograniczonego użytkowania wprowadza się następujące wymagania techniczne dotyczące budynków: 1. w nowoprojektowanych budynkach należy zapewnić izolacyjność ścian zewnętrznych, okien i drzwi w ścianach zewnętrznych, dachów i stropodachów - zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi izolacyjności akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów budowlanych (§ 5 pkt 1), 2. w istniejących budynkach należy zastosować zabezpieczenia zapewniające właściwy klimat akustyczny w pomieszczeniach poprzez zwiększenie izolacyjności ścian zewnętrznych, okien i drzwi w ścianach zewnętrznych, dachów i stropodachów - zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach (§ 5 pkt 2). Oceniając zasadność postawionych przez skarżącego zarzutów, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że prawo własności, aczkolwiek konstytucyjnie chronione (art. 21 i 64 konstytucji RP), nie jest prawem absolutnym. Stosownie do regulacji art. 140 kodeksu cywilnego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy (nieruchomości) w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, zgodnie ze społeczno - przeznaczeniem tego prawa. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Prawo własności doznaje zatem ograniczeń na podstawie i w granicach obowiązujących ustaw. Jedną z nich jest ustawa Prawo ochrony środowiska, która przewiduje tworzenie obszarów ograniczonego użytkowania Sygn. akt IV SA/Wa 1391/08 m. in. wokół lotnisk, mających na celu ograniczenie sposobów korzystania ze środowiska (nieruchomości). Zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz 0 ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Jak wynika z wykonanego w 2005 r. przeglądu ekologicznego P. w W., oddziaływanie akustyczne Portu znaczne wykracza poza teren, do którego zarządca posiada tytuł prawny i jak podniósł organ w uzasadnieniu uchwały z dnia [...] czerwca 2008 r., występuje miedzy innymi na terenie dzielnicy [...] miasta W. Przegląd doprowadził również do ustalenia, że podjęte przez P. działania i zastosowane rozwiązania organizacyjne i techniczne, ograniczające oddziaływanie akustyczne lotniska, nie spowodowały dotrzymania standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnego średniego, długotrwałego poziomu dźwięku zarówno w porze dziennej jaki i nocnej oraz ekspozycyjnych poziomów dźwięku do pojedynczych operacji lotniczych (w porze nocnej). Okoliczności tych nie kwestionuje skarżący. Jak wynika z treści powołanego art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania dopuszczalne jest, jeżeli z wymienionych w nim dokumentów wynika, iż mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technologicznych i organizacyjnych brak jest możliwości dotrzymania standardów jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu (tutaj lotniska). Mając więc na uwadze wskazane powyżej i niekwestionowane przez skarżącego ustalenia dokonane przez Wojewodę [....] należy uznać, że w przedmiotowej sprawie wypełniona została hipoteza normy zawartej w powołanym przepisie. Skarżący zarzuca zaskarżonemu rozporządzeniu naruszenie interesu prawnego polegające na uniemożliwieniu realizacji określonego w art. 11 ust. 2 pkt 2 Sygn. akt IV SA/Wa 1391/08 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) w zakresie utrzymania placówek oświaty i wychowania. Miasto podnosi, że rozwiązanie normatywne przyjęte w powołanym § 5 rozporządzenia, po pierwsze spowoduje konieczność poniesienia znacznych wydatków związanych z adaptacją istniejących, powstałych w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, niespełniających wskazanych wymagań, placówek oświatowych, po drugie uniemożliwi rozbudowę istniejących placówek w celu zapewnienia miejsc w przedszkolach, szkołach podstawowych i gimnazjach dla dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym, należących do znacznie powiększającej się społeczności dzielnicy [...]. Miasto podnosi też, iż ma ograniczoną możliwość, co do posiadania wolnych nieruchomości, na których powinny być budowane przedszkola, szkoły i gimnazja. W ocenie Sądu uciążliwości opisane przez skarżącego zarówno w wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego, jak i w skardze są oczywistą konsekwencją ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, którego istotą jest przecież określenie sposobu użytkowania nieruchomości znajdujących się w tym obszarze. Nie w każdym przypadku jest możliwe ograniczenie negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia do granic nieruchomości, na której jest ono zlokalizowane i dlatego w imię interesu ogólnego uzasadnione jest w takich przypadkach ograniczenie sposobu użytkowania. Jak wyjaśniono, przeprowadzone przez Wojewodę [...] postępowanie doprowadziło do ustalenia, iż spełnione zostały, określone w art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, przesłanki wydania rozporządzenia, o którym mowa w art. 135 ust. 2 tej ustawy. Dlatego też powstanie, powołanych przez miasto W. uciążliwości, związanych z realizacją obowiązku utrzymania placówek oświaty i wychowania, polegających na braku możliwości rozbudowy istniejących placówek i konieczności poniesienia nakładów finansowych na dostosowanie do wymogów rozporządzenie placówek już istniejących, nie może być kwalifikowane, jako naruszenie kompetencji prawotwórczych Wojewody. Postanowienia zaskarżonego rozporządzenia, jak już podniesiono, stwarzają niewątpliwie uciążliwości w działaniach dzielnicy [...] mających na celu realizację zadań wskazanych w art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy. W ocenie Sądu, w żadnym razie nie wyłączają one jednak możliwości realizacji tych kompetencji, a w gestii władz dzielnicy leży podjęcie odpowiednich działań mających na celu ich wykonywanie. W tym miejscu, odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego okoliczności ograniczonej możliwości, co do posiadania wolnych nieruchomości, na których powinny Sygn. akt IV SA/Wa 1391/08 być budowane przedszkola, szkoły podstawowe i gimnazja, należy zauważyć, iż stosownie do treści art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603), celami publicznymi w rozumieniu tej ustawy są m.in. szkoły publiczne i przedszkola. W myśl natomiast art. 113 ust. 1 w zw. z art. 112 ust. 1 powołanej ustawy, nieruchomość położona na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne albo nieruchomość, dla której wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, może być wywłaszczona na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Nadto Sąd zauważa, że w uzasadnieniu uchwały z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie uznania za bezzasadne wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ prawidłowo zasygnalizował możliwość wystąpienia z roszczeniami odszkodowawczymi lub o wykup nieruchomości i powołując treść art. 136 ustawy Prawo ochrony środowiska, zasadnie wskazał na właściwość sądu powszechnego w tych sprawach. Z przytoczonych powyżej względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy oraz naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy o systemie oświaty oraz art. 70 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się zaś do podnoszonej przez skarżącego kwestii, że na obszarze ograniczonego użytkowania na niektórych terenach, gdzie dopuszczalne jest budownictwo mieszkaniowe Wojewoda wprowadził ograniczenia dla budowy szkół podstawowych i gimnazjów należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, stanowiący o upoważnieniu do tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania poza terenem zakładu (innego obiektu) nie daje podstaw do tworzenia na tych obszarach - podobszarów ograniczonego użytkowania. Przepis ten zawiera normę upoważniającą do ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i jako taki nie może być interpretowany rozszerzająco, a organ ustanawiający taką strefę nie może wyjść poza upoważnienie ustawowe. Winien działać na podstawie i w granicach tego upoważnienia. Nie oznacza to jednak, że nie jest dopuszczalne zróżnicowanie ograniczeń na obszarze ograniczonego użytkowania. Tak też w ocenie Sądu należy zakwalifikować wyróżnienie we wprowadzonym zaskarżonym rozporządzeniem obszarze ograniczonego użytkowania strefy M (strefy ograniczeń zabudowy mieszkaniowej). Zróżnicowanie ograniczeń dla terenów zabudowy mieszkaniowej oraz terenów szpitali, domów opieki społecznej, szkół i przedszkoli jest uzasadnione i zgodne z, określonymi w obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego aktu rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu Sygn. akt IV SA/Wa 1391/08 w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), wartościami dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla różnego rodzaju zagospodarowania terenu - innymi dla zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, a innymi dla terenów zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej (załącznik do powołanego rozporządzenia pt. "[...]", tabela nr 2). Konkludując należy stwierdzić, że zaskarżone rozporządzenie nie narusza prawa. Jak już wskazano, przeprowadzony przegląd ekologiczny P. doprowadził do ustalenia, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza jego terenem. Spełnione zostały zatem określone wart. 135 ust. 1 przesłanki ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Zgodnie z art. 135 ust. 3a oraz ust. 3b ustawy Prawo ochrony środowiska Wojewoda określił w rozporządzeniu granice obszaru, ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne dotyczące budynków oraz sposób korzystania z terenów wynikające z przeglądu ekologicznego. Obszar ograniczonego użytkowania utworzono na podstawie poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne było ograniczenie sposobu korzystania ze środowiska. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.