VII SA/Wa 1535/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka(spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Wojewoda[...] decyzją z dnia [...] października 2008r. na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku firmy D. Sp. z o.o. w W. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] września 2006 Prezydenta W. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] z dnia [...] września 2006 Prezydenta W Organ wyjaśnił w uzasadnieniu, iż decyzją nr [...] z dnia [...] września 2006r. Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę hali magazynowej z zapleczem administracyjno-socjalnym wraz z całą infrastrukturą techniczną ( z podziałem na etapy: I etap hala magazynowa, II etap zaplecze administracyjno-socjalne) na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] przy ul. S w W. -inwestor: S. Ła. zam. W. Z posiadanego materiału dowodowego wynika, iż z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji wystąpiła strona postępowania zwykłego, czyli postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, ustalona przez organ I instancji na podstawie art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Stroną tą, jak ocenił organ I instancji, jest właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu o którym mowa art. 3 pkt. 20 prawa budowlanego. Skarżona decyzja nr [...] z dnia [...] Prezydenta W. została skutecznie doręczona stronie postępowania firmie D. Sp. z o.o. w W. dnia [...] ( dowód doręczenia w aktach sprawy). Od decyzji niniejszej strony postępowania nie wniosły w ustawowym terminie odwołania do organu II instancji, wobec czego decyzja nr [...] stała się ostateczna i od dnia [...] podlega wykonaniu. Skarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] września 2006 Prezydent W wydał na podstawie ustawy z dnia 7 lipiec 1994r. Prawa budowlane (Dz.U.Nr 207/2003, poz. 2016 ze zm.). Zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego, podmiot ubiegający się o pozwolenie na budowę zobowiązany jest do spełnienia warunków wskazanych w tejże ustawie, w tym do złożenia wymaganych dokumentów niezbędnych w procesie budowlanym warunkujących właściwe rozpoznanie złożonego wniosku. Wojewoda [...], dokonując oceny skarżonej decyzji stwierdził, iż nie zaistniały podstawy do zakwestionowania podjętego rozstrzygnięcia w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności z przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ: Inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy nr 62/U/2006, oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki, jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] maja 2006r. Projekt zagospodarowania działki nr [...] z obrębu [...] jest zgodny z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.Nr 75/2005 poz. 690 ze zmn.), a w szczególności z § 12 ust. 4 pkt. 2 o brzmieniu: " jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych ..., dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej". Z powyższego wynika, iż przepisy nie określają zakresu przylegania, ani wielkości i wysokości ściany projektowanej w stosunku do wielkości ściany istniejącej, jak też nie określają wymogów co do kierunku spadku połaci dachowych i wzajemności kalenic budynku projektowanego w stosunku do budynku istniejącego. Projekt budowlany jest zgodny z przepisami dot. bezpieczeństwa pożarowego - od strony istniejącego budynku na sąsiadującej działce budowlanej zaprojektowano ścianę oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej REI=240 min. Projekt budowlany przedmiotowego budynku hali magazynowej materiałów budowlanych jest kompletny, zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 03.07.2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120 poz. 1103), posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, informację dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zawiera wyniki badań geologiczno-inżynierskich, oraz został opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się wpisem do właściwej izby zawodowej. Odpowiadając na pozostałe zarzuty strony skarżącej zawarte we wniosku z dnia 9.08.2007r. oraz kolejno składanych pismach organ stwierdził, iż w istocie § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r. nr 75 poz. 690 ze zm.) stanowi że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, niemniej jednak niczym nie podparte domniemanie nie może prowadzić do stwierdzenia, że wzniesienie projektowanego budynku hali spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników sąsiedniego budynku lub obniży jego przydatność do użytkowania. Co prawda zatwierdzony projekt budowlany nie zawiera ekspertyzy technicznej, o której mowa w § 206 ust. 1 cyt. rozporządzenia, niemniej jednak jej brak nie może prowadzić do powyższych stwierdzeń, a tym bardziej nie może, w ocenie organu, stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem nie pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu. Za rozwiązania projektowe oraz zgodność opracowania projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi w zakresie określonym w art. 5 ustawy oraz jego jakość, odpowiedzialność ponosi autor projektu, a także osoba sprawdzająca projekt (do projektu budowlanego będącego przedmiotem niniejszej sprawy autorzy projektu i sprawdzający dołączyli stosowne oświadczenia o których mowa w art.20 ust. 4 Prawa budowlanego). Oznacza to, że organ zatwierdzający projekt budowlany nie bierze odpowiedzialności za rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym, nawet pod względem ich zgodności z przepisami. Zatwierdzony projekt budowlany zawiera rozwiązania dot. odprowadzenia wód opadowych, zgodne z przepisami rozdziału 5 warunków technicznych i z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy nr [...]. Połacie dachowe w projektowanym budynku posiadają kierunek wschód- zachód i są nachylone na własną działkę inwestora. Nachylenie połaci istniejącego sąsiedniego budynku w kierunku działki inwestora, o spadku północ-południe, winno posiadać rozwiązania odprowadzenia wód opadowych również zgodnie z warunkami technicznymi o których mowa powyżej. Jeżeli zatem w istniejącym budynku przyjęto zgodne z przepisami rozwiązania projektowe (tj. brak naruszenia inwestora w posiadaniu, wody opadowe odprowadzono na własny teren - § 28 ust. 2 warunków technicznych ), nie znajduje uzasadnienia twierdzenie konieczności poważnej i kosztownej przebudowy istniejącego budynku w związku z zaprojektowaniem obiektu na działce inwestora. Zatem trudno też potwierdzić naruszenie art., 5 ust. 1 pkt. 9 prawa budowlanego. Przy czym należy wyjaśnić, iż naruszenie prawa budowlanego przy realizacji obiektów, sposób realizacji budynków, wzajemne naruszenie w posiadaniu, spory graniczne, ewentualne roszczenia wynikające ze wzajemnych zobowiązań zawartych m.in. w akcie notarialnym, nie należą do właściwości Wojewody [...] i nie były przedmiotem rozpoznania w tym postępowaniu. Analizując sprawę również pod kątem zaistnienia innych przesłanek z art. 156 § 1 Kpa nie stwierdzono wystąpienia innej kwalifikowanej wady prawnej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] lipca 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. ) po rozpatrzeniu odwołania D. Sp. z o.o. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia[...] stycznia 2008 r., znak: [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że analiza akt sprawy wykazuje, że badana w trybie nieważnościowym decyzja Prezydenta W z dnia [...] września 2006r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Oceniając zamierzone usytuowanie hali magazynowej z zapleczem administracyjno-socjalnym w świetle wymogów powołanych wyżej aktów prawnych, w tym ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ stwierdził, iż dokumentacja projektowa nie wskazuje na zaistnienie naruszenia prawa w tym zakresie. Stosownie do treści przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 w/w rozporządzenia dopuszczalne jest sytuowanie budynku bezpośrednio w granicy działki ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, jeżeli na tej granicy istnieje już - jak w rozpatrywanym przypadku - na działce sąsiedniej inny budynek ze ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Przedłożony projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki jest zgodny z decyzją Prezydenta W. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...], znak: [...], o warunkach zabudowy, a inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto projekt budowlany przedmiotowej hali jest kompletny, oraz został sporządzony przez uprawnionego projektanta. Zaznaczyć należy, że wszelkie okoliczności powstałe w trakcie realizacji inwestycji nie stanowią przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, zaś naprawienia szkód z tego tytułu właściciel nieruchomości sąsiedniej może dochodzić przed sądami powszechnymi. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ stwierdził, iż w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą okoliczności, o których mowa w przepisie § 204 ust. 5 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak jest bowiem - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego - podstaw do stwierdzenia, iż wzniesienie omawianego budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Wbrew zarzutom odwołania nie ma podstaw do uznania, iż brak ekspertyzy technicznej, o której mowa w § 206 ust. 1 cyt. rozporządzenia, przesądza o obarczeniu wadą kwestionowanego pozwolenia na budowę. Nie istnieją bowiem przepisy, z których można by każdorazowo wyprowadzić tego rodzaju obowiązek dla inwestora. Instytucja stwierdzenia nieważności służy usunięciu z obrotu prawnego ostatecznych i nieostatecznych decyzji dotkniętych najpoważniejszymi wadami dotyczącymi normy prawnej, wskutek czego akt administracyjny istnieje jedynie pozornie, a stwierdzenie nieważności wynika z konieczności obalenia domniemania zgodności z prawem orzeczenia, które wywołuje skutki prawne do chwili stwierdzenia jego nieważności. Rozstrzygnięcie dotknięte taką wadą nie może być konwalidowane, a wymogi pewności obrotu prawnego nakazują stwierdzenie jego wadliwości z mocą wsteczną od chwili wydania. Jako odstępstwo od zasady trwałości aktów administracyjnych, wyrażonej przepisem art. 16 Kpa, stwierdzenie ich nieważności może być stosowane po zaistnieniu przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. W ocenie organu badana w trybie nadzoru decyzja Prezydenta W z dnia [...] września 2006 r., Nr [...], znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę hali magazynowej z zapleczem administracyjno-socjalnym wraz z całą infrastrukturą techniczną ( z podziałem na etapy: I etap - hala magazynowa, II etap - zaplecze administracyjno-socjalne ) na nieruchomości położonej na działce nr ewid. [...] z obrębu [...], usytuowanej przy ul. S. [...] w W. nie zawiera wad obligujących do stwierdzenia jej nieważności w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 Kpa, albowiem żadna ze wskazanych w tej regulacji przesłanek w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. D. Sp. z o.o. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o uchylenie. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa proceduralnego, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i utrzymanie w mocy nieprawidłowej i wydanej z naruszeniem prawa decyzji Wojewody [....] z dnia [...] stycznia 2008 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2006 r., 2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2006 r., wydanej z rażącym naruszeniem: a) art. 5 ust. 1 pkt lc ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (w brzmieniu wg treści Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118) poprzez zezwolenie na budowę obiektu zaprojektowanego z naruszeniem podstawowych wymagań bezpieczeństwa użytkowania; b) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (w brzmieniu wg treści Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118) poprzez zezwolenie na budowę obiektu zaprojektowanego z naruszeniem obowiązku poszanowania występujących w obszarze jego oddziaływania, uzasadnionych interesów osób trzecich; c) § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690) poprzez zezwolenie na wybudowanie obiektu, którego wzniesienie spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa użytkowników budynku położonego na sąsiedniej nieruchomości oraz obniżenie przydatności tego ostatniego budynku do użytkowania; d) § 291 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690) poprzez zezwolenie na wybudowanie pomieszczenia magazynowego stwarzającego niemożliwe do zaakceptowania ryzyko wypadków podczas użytkowania; e) § 206 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690) poprzez zezwolenie na wybudowanie obiektu w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego już budynku, pomimo niezałączenia do projektu budowlanego ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającej oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku; f) § 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że nie istniały przepisy odrębne ograniczające dopuszczalność sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu właściciela sąsiedniej nieruchomości, a w konsekwencji wydanie decyzji rażąco nieobiektywnej i stronniczej; 2) art. 8 k.p.a. poprzez dopuszczenie się powyższych ww. uchybień, a w konsekwencji naruszenie zaufania obywateli do organów Państwa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł jej o oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. W niniejszym postępowaniu obowiązkiem organów było ustalenie czy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] września 2006r. orzekająca o udzieleniu pozwolenia na budowę wypełniała przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestionowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Zgodzić się należy z organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że żadna z przesłanek nieważnościowych, określonych w powołanym przepisie nie wystąpiła. W szczególności nie wystąpiła przesłanka podnoszona we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i w skardze do sądu z art. 156 § 1 pkt 2 kpa tj. rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa, określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W odniesieniu do przepisów proceduralnych rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego o dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ono w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy (zob. wyrok NSA, II SA 1726/00, LEX nr 51233). W ocenie Sądu, kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008r. oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] października 2008r. są prawidłowe. Rzeczą organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz czy jest zgodny z obowiązującym prawem budowlanym. Z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że pozwolenie na budowę nie może być wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (patrz uwagi 2-6 do art. 32 pr. bud.), 2) zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 4) wykonania projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane, a w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pr. bud., także sprawdzenia tego projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala ustalić, że inwestor przedłożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz projekt budowlany zawierający wymagane opinie i uzgodnienia wypełniając tym samym wymogi określone w przepisach art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 i art. 34 Prawa budowlanego. Ponadto projekt zawiera informację dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz został opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się wpisem do właściwej izby zawodowej. Organy administracji prawidłowo uznały, że zamierzenie inwestycyjne mieści się w warunkach określonych decyzją Prezydenta W. z dnia [...] maja 2006r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta wiąże organ wydający pozwolenie na budowę nawet gdyby była wadliwa. Dlatego wbrew twierdzeniom skargi nie ma mowy w niniejszej sprawie o naruszeniu § 12 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż to decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszcza sytuowanie budynku w ostrej granicy. Zupełnie nie poparty żadnymi dowodami jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane tj. niespełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa użytkowania. Zarzut, że projekt wznoszonego budynku zakłada zburzenie istniejącego systemu odprowadzania wody z dachu nieruchomości użytkowanej przez skarżąca spółkę jest nie do przyjęcia, gdyż projekt budowlany zawiera z tyłu hali magazynowej na całej jej długości zbiornik na wody opadowe, a z budynku skarżącej spółki zgodnie z przepisami winny być odprowadzane wody opadowe na teren własnej działki. Poza tym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określała jak ma być ukształtowany dach by odprowadzać również wody opadowe. Wszelkie okoliczności powstałe w trakcie realizacji inwestycji nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, a mogą być podstawą działania dla organów nadzoru budowlanego, lub sądów powszechnych odnośnie naprawienia ewentualnych szkód. Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 tj. naruszenia interesów osób trzecich jest również nieuzasadniony, gdyż o naruszeniu interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Ponadto jak wskazuje w ostatnich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny naruszenie interesów osób trzecich nie stanowi przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 kpa (zob. wyrok NSA z dnia 13.06.2008r., sygn. akt II OSK 387/07). Nie można podzielić również zarzutu naruszenia § 204 ust. 5 i § 206 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak jest podstaw do stwierdzenia, iż wzniesienie omawianego budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Strona skarżąca nie uczyniła nic by wykazać możliwość wystąpienia takiego zagrożenia. Ponadto podkreślić należy, iż przepis § 206 ust. 1 ma charakter dowodowy i jest tak skonstruowany, że nie wynika z niego wprost, że budowa w bezpośrednim sąsiedztwie musi być poprzedzona ekspertyzą techniczną istniejącego budynku. Tym samym brak ekspertyzy nie mógł być przesłanką do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. Załączona do skargi opinia K. D. z dnia [...] lipca 2008r. może być ewentualnie postawą do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Jak wskazano na wstępie rozważań Sądu, ponieważ przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 kpa może być tylko rażące naruszenie prawa, konieczna jest zatem gradacja wad i odróżnienie wad powodujących wzruszalność decyzji, od takich wad, które przez swoje istnienie lub przez swoje skutki powodują nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Artykuł 35 ust. 4 pr. bud. jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa w tym ustępie. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Skoro, inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 1998.09.02r., IV SA 2311/96, LEX Nr 43803). W świetle powyższych faktów nie można skutecznie zarzucić Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego jak czyni to strona skarżąca w skardze, iż błędnie i bez wyjaśnienia istotnych okoliczności nie zastosował normy art. 156 § 1 kpa. Postępowanie przeprowadzone przez organy administracji uznać należy za prawidłowe, zaś zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 kpa, a więc w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej. W opinii Sądu, decyzja Prezydenta W. z dnia [...] września 2006r. nie wypełnia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Dlatego też rozstrzygnięcia organów administracji odmawiające w obu instancjach stwierdzenia nieważności w/w decyzji należy uznać za słuszne i zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).