V SA/Wa 2000/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Protokolant - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2008 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2008 nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis; skargę oddala. B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. w dniach [...].07.2007i i [...].09.2007r zwróciła się do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w W. o wydanie zaświadczeń o pomocy de minimis na poniesione wydatki: na dzień [...]r. w kwocie [...] zł., tj. [...] euro; na dzień [...]r, w kwocie [...] zł., tj. [...] euro; na dzień [...]r w kwocie [...] zł., tj. [...] euro. Do wniosków strona dołączyła dokumentację potwierdzającą dokonanie wydatków, tj. faktury VAT oraz potwierdzenia dokonania operacji zapłaty powyższych kwot z konta zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Jako cel wydatkowania środków strona podała § 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007r w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz.U. z 2007r Nr 76 poz.496). Dodatkowo Spółka w piśmie z dnia 4 grudnia 2007r przedstawiła swoje stanowisko w sprawie zakupu za wyżej wymienione środki samochodów w ramach indywidualnych programów rehabilitacji osób niepełnosprawnych, mających na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających ze stopnia i rodzaju niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, na podstawie art.219 w związku z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 z póżn.zm.), w związku z art. 26a ust.5 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 123,poz. 776 z póżn.zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 grudnia 1998r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 1999r. Nr.3 poz. 22 z póżn.zm.), rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007r w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorstwom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz.U.Nr 76,po0z. 496), w dniu [...] stycznia 2008r wydał postanowienie w którym odmówił wydania zaświadczeń o pomocy de minimis na wyżej wymienione wydatki. W uzasadnieniu Prezes stwierdził, że w niniejszej sprawie wydatek poniesiony na zakup samochodu nie stanowi pomocy de minimis w rozumieniu § 2 pkt 12a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 grudnia 1998r w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007r w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej z uwagi na fakt, iż zakup ten nie wpłynie na zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika niepełnosprawnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka podniosła, że zgodnie z §2 pkt 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 grudnia 1998r w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych , z zakładowego funduszu rehabilitacji sfinansowaniu podlegają indywidualne programy rehabilitacji, mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, w ramach których są finansowane w szczególności koszty ; doradztwa zawodowego, szkolenia, przekwalifikowania, specjalistycznych badań lekarskich, dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Zdaniem Spółki ustawodawca pozostawił dysponentowi środków funduszu otwarty katalog wydatków, wskazując jedynie na cele ( co mówi użyte określenie ,,w szczególności’’) – że w ramach indywidualnych programów rehabilitacyjnych obok wymienionego katalogu, w zakres przygotowania stanowiska pracy będą wchodziły również inne czynności, ponieważ wymienione w lit a-d tego przepisu mają charakter przykładowy, czyli mogą być sfinansowane wszystkie koszty wynikające z indywidualnego programu mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika objętego programem rehabilitacyjnym. Ponadto podkreślono, że zgodnie z § 4a ust. 1 w/wym rozporządzenia – programy rehabilitacyjne są kierowane do pracowników niepełnosprawnych, a w szczególności do osób które posiadają niższe kwalifikacje, mają utrudnione samodzielne wykonywanie prac, zmieniają kwalifikacje. Ten przepis, zdaniem Strony, stanowi katalog otwarty osób niepełnosprawnych, które mogą być objęte indywidualnym programem rehabilitacyjnym, w stosunku do których niezbędne jest zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających ze stopnia niepełnosprawności. Spółka podkreśliła, że na podstawie obowiązujących przepisów w ramach indywidualnych programów rehabilitacyjnych sfinansowaniu podlegają wydatki związane z wyposażeniem miejsca pracy osoby niepełnosprawnej jeżeli komisja rehabilitacyjna wykaże konieczność ich poniesienia. Takie programy zostały opracowane przez stosowną komisję uwzględniając ograniczenia i potrzeby osób związane z wykonywaną pracą. Strona wskazała, że zakup samochodów w ramach indywidualnych programów rehabilitacji zmniejsza ograniczenia zawodowe wynikające ze stopnia i rodzaju niepełnosprawności i jest w pełni uzasadniony przez komisję rehabilitacyjną. Podniesiono, iż pracownik ze względu na rodzaj i stopień niepełnosprawności nie może wykonywać obowiązków służbowych i bez sfinansowania zakupu samochodu może stracić zdolność świadczenia pracy. Powołano się na interpretację Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...].03.2005r. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...].05.2008r znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2008r. W podstawie prawnej tegoż rozstrzygnięcia wskazał art.138§ 1 w związku z art. 144 oraz art.219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98,poz. 1071 ze zm.) oraz art. 26c ust. 1 pkt 1 i art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008r Nr 14 poz. 92) w związku z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 grudnia 1998r w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1999r Nr, 3 poz. 22 z póżn. zm.), rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz.U. Nr 76, poz.496). W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych, których cel został jasno zdefiniowany w przepisach nie mogą stanowić pretekstu do dokonywania w firmie inwestycji związanych z zakupem nowych maszyn, urządzeń i narzędzi w miejsce zużytych czy też nabyciem środków transportu. Podkreślono, że w rozpatrywanym przypadku zakup samochodów nie wpływa na zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, a jedynie poprawia komfort wykonywania pracy na określonym stanowisku niezależnie od tego czy pracę wykonuje pracownik sprawny czy też niepełnosprawny. Organ podniósł, że pan J. W. przed opracowaniem Indywidualnego Programu Rehabilitacyjnego (IPR) był zatrudniony na stanowisku Przedstawiciel Handlowy i do jego typowych czynności należało odwiedzanie klientów, co powodowało, że większość dnia roboczego spędzał w samochodzie. Obecnie jest zatrudniony jako Kierownik Regionu, co wymaga osobistego kontaktu z klientami oraz codziennego dotarcia do każdego z nich, a więc również teraz większość dnia spędza on w samochodzie. Nie zmienił się zakres obowiązków pana J. W. , nie można więc uznać, ze pracownik utracił zdolność wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku Z opinii lekarza z dnia 19 lipca 2007r wynika, iż u pacjenta nasilają się dolegliwości bólowe kręgosłupa po wysiłku fizycznym, długotrwałym bezruchu, dźwiganiu i schylaniu się. Zaleca się pracę bez obciążeń fizycznych z zapewnieniem przerw na odpoczynek, pracę w niewymuszonej pozycji ograniczającą ręczne prace i częste schylanie się. Jego dotychczasowy samochód jest w dobrym stanie technicznym, natomiast brak możliwości regulacji kierownicy, niedostosowany fotel kierowcy, brak automatycznej skrzyni biegów, podłokietnika i zagłówka powodują bóle kręgosłupa i dyskomfort fizyczny . Jednakże , jak wynika z IPR, pracownik zachowuje zdolność do samodzielnego poruszania się, zakup samochodu nie ma zatem wpływu na zmniejszenie ograniczeń w poruszaniu się. Odnośnie drugiego IPR , dotyczy on pana M. B., który był i jest zatrudniony na stanowisku dyrektora. Z opinii lekarskiej jego dotyczącej wynika, że dolegliwości bólowe kręgosłupa nasilają się w sytuacjach stresowych, zmianach pogody, po wysiłku fizycznym, długotrwałym bezruchu, dźwiganiu i schylaniu się . Zaleca się pracę bez obciążeń fizycznych, z zapewnieniem przerw na odpoczynek, w nie wymuszonej pozycji. Z IPR wynika, że ze względu na nasilające się dolegliwości pracownik może utracić zdolność do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Podkreślono jednak, iż samochód nie stanowi wyposażenia stanowiska pracy dyrektora. Po przeanalizowaniu obowiązków na tym stanowisku organ uznał, że zakup samochodu w tym przypadku nie wpływa na zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, a jedynie poprawia komfort wykonywania pracy na określonym stanowisku niezależnie od tego czy pracę wykonuje pracownik sprawny czy też niepełnosprawny. Nie można uznać, że zakup samochodu stanowi działanie związane z przystosowaniem stanowiska stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności i przyczynia się do zmniejszenia ograniczeń wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika. Ponadto organ podkreślił, że środki z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych są wydatkami publicznymi, a takie – w myśl art. 35 ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz.2104 z póżn. zm.) – powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów. Trudno zaś za takie wydatki uznać przeznaczenie ze środków zfron kwoty [...] zł na zakup dwóch samochodów osobowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. Sp.z o.o. powyższemu postanowieniu zarzuciła; 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 2 pkt 12a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 grudnia 1998r w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 3 poz 22 z póżn.zm z 1999r) i § 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007r w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz.U.Nr 76, poz. 496) poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie, 2. naruszenie zasady wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a mówiącej o obowiązku dochowania przez organ administracyjny pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i świadomości kultury prawnej, 3. naruszenie zasady wynikającej z przepisu art. 6 k.p.a mówiącej o podstawach prawnych działania organów administracji. Skarżąca podniosła, że zgodnie z przepisem § 2 pkt 12a rozporz.. MpiPS z dnia 31 grudnia 1998r w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych sfinansowaniu podlegają indywidualne programy rehabilitacji mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Pracodawca powołał komisję, która ustaliła indywidualny program rehabilitacji (IPR) dla każdego z pracowników uwzględniając ich ograniczenia i potrzeby związane z pracą. Komisja przewidziała konieczność wymiany wyposażenia stanowisk pracy, a takim ruchomym stanowiskiem pracy, w przypadku obu pracowników, są samochody służbowe z uwagi na rodzaj pracy i zajmowane stanowisko. Zatem zakup samochodów w tym przypadku , zdaniem Skarżącej, zmniejsza ograniczenia zawodowe wynikające ze stopnia i rodzaju niepełnosprawności i jest w pełni zasadny. Bez tego sprzętu pracownicy nie mogą wykonywać swoich obowiązków służbowych, a w konsekwencji mogą stracić zdolność świadczenia pracy. Skarżąca podkreśliła, że dla obu pracowników samochód służbowy jest podstawowym narzędziem pracy, zaś dodatkowe wyposażenie opisane w IPR ma usprawnić im świadczenie pracy ze względu na posiadane ograniczenia zdrowotne. Ponadto w skardze podkreślono , że ustawodawca nie ograniczył komisji poprzez stworzenia zamkniętego katalogu kosztów, a wręcz przeciwnie pozostawił dysponentowi środków funduszu otwarty katalog wydatków. Z przepisu §2 pkt 12a rozporządzenia z dnia 31 grudnia 1998r wynika, że wymienione w nim koszty mają charakter przykładowy, zatem Organ naruszył powyższy przepis. Naruszył też art. 33 ust.9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Spółka powołała się na stanowisko Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych wyrażone w piśmie z dnia [...].07.2004r znak [...] oraz w piśmie z dnia [...].01.2008r. znak [...]. Ponadto wskazano na naruszenie art. 6 k. p. a. gdyż w zaskarżonym postanowieniu Organ w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał przepis art. 26c ust.1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U z 2008r Nr 14, poz.92), a nie znajduje on zastosowania jako podstawa merytoryczna rozstrzygnięcia i powołanie jego jest bezprzedmiotowe. W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Firma B. Sp.z o.o. z T.y zwróciła się o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis na łączną kwotę [...] zł tj. [...] euro. Wskazała, iż dokonała zakupu dwóch samochodów osobowych w ramach indywidualnych programów rehabilitacji w celu zmniejszenia ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności dwóch jej pracowników. Dołączyła dokumentację potwierdzającą dokonanie wydatku tj. faktury VAT oraz potwierdzenie dokonania operacji zapłaty z konta zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Pracownik, pan J. W. , był zatrudniony na stanowisku Przedstawiciel Handlowy, obecnie na stanowisku Kierownik Regionu. W opracowanym dla niego IPR wskazano, że występują u niego bóle kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego w przebiegu skoliozy z rotacją kręgosłupa w osi długiej oraz zaawansowanymi zmianami zwyrodnieniowymi w przebiegu dyskopatii lędźwiowej. Zmiany te wynikają z przebytej w młodości choroby [...]. Ma bóle pleców oraz kończyn dolnych, a dolegliwości bólowe kręgosłupa nasilają się po długotrwałym bezruchu, w wymuszonej pozycji, wysiłku fizycznym, dźwiganiu i schylaniu się. Zaznaczono, że ze względu na schorzenia wskazana jest praca z niewielkim wysiłkiem fizycznym, w nie wymuszonej pozycji, ograniczająca ręczne prace, częste schylanie się. Zdaniem komisji niezbędne jest aby pracownik ten wykonywał pracę Kierownika Regionu przy pomocy nowego samochodu posiadającego ergonomiczny fotel kierowcy z możliwością jego regulacji, z zagłówkiem i składanym podłokietnikiem oraz podparciem na wysokości odcinka lędźwiowego. Konieczne jest także, aby samochód posiadał system wspomagania kierownicy oraz jej regulacji. Z tych powodów zakupiono samochód osobowy marki [...] uznając, że należy dokonać wymiany wyposażenia stanowiska pracy, gdyż w tym konkretnym przypadku samochód jest ruchomym stanowiskiem pracy Należy jednak, zdaniem sądu, mieć na względzie fakt, że mimo zmiany stanowiska, nie zmienił się zakres obowiązków pana J. W.; tak samo jak poprzednio, tak obecnie praca jego polega na codziennym dotarciu do każdego z klientów, a więc w dużej mierze, na jeżdżeniu samochodem. Poprzednio, mimo posiadania innego samochodu służbowego ( obecnie zakupiono do jego dyspozycji samochód marki [...]), również jeździł do klientów- jako Przedstawiciel Handlowy. W tej sytuacji nie można uznać, że pracownik utracił zdolność wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Z opinii lekarza z dnia 10 lipca 2007r, wynika, że pracownik ten zachowuje zdolność do samodzielnego poruszania się, zakup samochodu nie ma więc wpływu na zmniejszenie ograniczeń w poruszaniu się. Ponadto z uwagi na zalecenia lekarskie aby pracownik wykonywał pracę z niewielkim wysiłkiem fizycznym w nie wymuszonej pozycji trudno przyjąć, że nawet korzystanie z samochodu wyposażonego we wspomaganie kierownicy i automatyczną skrzynię biegów spowoduje, że pozycja ta nie będzie wymuszona i ustaną problemy, jakie dla pracownika może powodować jazda samochodem. Co do drugiego z pracowników, pana M. B., jego stanowisko nie uległo zmianie , był i jest zatrudniony na stanowisku dyrektora. Samochód nie stanowi wyposażenia stanowiska pracy dyrektora. W opinii lekarskiej z dnia 4 czerwca 2007r wskazano, że dolegliwości bólowe nasilają się w sytuacjach stresowych, zmianach pogody, po wysiłku fizycznym, długotrwałym bezruchu, dźwiganiu i schylaniu się. Zalecono pracę bez obciążeń fizycznych, z zapewnieniem przerw na odpoczynek, w nie wymuszonej pozycji. Z IPR wynika, że ze względu na nasilające się dolegliwości pracownik może utracić zdolność do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Tak więc w przypadku tego pracownika , zakup samochodu marki [...], nie wpływa na zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Poprzednio te same obowiązki pracownik ten wykonywał nie mając do dyspozycji samochodu, obecnie zakup samochodu jedynie poprawia komfort pracy na określonym stanowisku niezależnie od tego czy pracę wykonuje pracownik sprawny czy niepełnosprawny. Z uwagi na zakres obowiązków nie można też uznać, że zakup samochodu w przypadku tego pracownika, stanowi działanie związane z przystosowaniem stanowiska pracy stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności i przyczynia się do zmniejszenia ograniczeń wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracownika. Należy podkreślić, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by pracownik pan M. B. miał poważne ograniczenia w zakresie mobilności .Istotą IPR jest to, że w jego ramach można sfinansować koszty mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z jego niepełnosprawności , np.gdy niepełnosprawny pracownik posiada poważne ograniczenia w mobilności, co w poważnym stopniu utrudnia mu wykonywanie obowiązków służbowych, a pracownikowi zatrudnionemu na tym stanowisku nie przysługuje samochód służbowy. Podkreślenia wymaga, zdaniem sądu, fakt, że środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych są wydatkami publicznymi i jako takie – zgodnie z art. 35 ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz.2104 z póżn. zm.) powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów. Mając na względzie cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie można za takie wydatki uznać przeznaczenie ze środków zfron kwoty [...] zł na zakup dwóch samochodów osobowych z tzw. ,,wyższej półki’’ Sąd w pełni podziela stanowisko organu wyartykułowane w odpowiedzi na skargę , iż indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych nie mogą stanowić pretekstu do dokonywania w firmie inwestycji związanych z zakupem nowych maszyn, urządzeń i narzędzi czy też nabyciem środków transportu. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w piśmie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...]października 2007 (k 43,44 akt sąd), na które powoływał się w uzasadnieniu decyzji organ I instancji. W tymże piśmie podkreślono, że w zasadzie nie jest możliwe sfinansowanie ze środków zfron w ramach IPR zakupu samochodów, nie ma natomiast żadnych przeszkód w sfinansowaniu kosztów oprzyrządowania samochodu służbowego użytkowanego przez pracownika, o ile oprzyrządowanie takie jest konieczne. Skarżąca, uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, powoływała się także na pismo Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2004r (k 47 akt sąd.) ; jednakże należy zauważyć, iż wynika z niego jedynie, że ,,program rehabilitacji, w ramach którego jest finansowany zakup środków trwałych powinien mieć na celu przede wszystkim zmniejszenie ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności’’, a także że ,,jeśli program opracowany przez komisję rehabilitacyjną przewiduje konieczność wymiany wyposażenia stanowiska pracy osobie niepełnosprawnej, to Biuro nie widzi przeszkód w jego realizacji’’. Odnośnie drugiego pisma Biura Pełn. Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 2008r, które było powoływane przez B. (k 40, 41 akt sąd.) - stanowisko w nim zawarte dotyczy kierowców. Uznano w nim, że ,,możliwe jest sfinansowanie ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji samochodu na wyposażenie stanowiska pracy kierowcy , będącego osobą niepełnosprawną’’. Zdaniem sądu przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy przez organ nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze, a obowiązujące w tej mierze przepisy zostały zinterpretowane i zastosowane w sposób właściwy . Nie zostały też naruszone zasady wynikające z art.8 k.p.a i z art. 6 k.p.a. W zaskarżonym postanowieniu doszło do omyłki pisarskiej, gdyż został wskazany art. 26c ust.1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, który ewidentnie nie dotyczy powyższej sprawy, zamiast art. 26a ust.5 pkt 2 tejże ustawy. Z tych wszystkich względów na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz.1270 z 2002r) orzeczono jak w sentencji wyroku.