I SA/Sz 261/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi C. P. P.T. P. Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zgłoszenia celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...], Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w S., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] odmawiającą "C. P. P. T. P." - Spółce z o.o. z siedzibą w T. zmiany zgłoszenia celnego [...] z dnia 10 maja 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 10 maja 2004 r. w Oddziale Celnym Nabrzeże Ł. zostało przyjęte zgłoszenie celne na formularzu SAD o dopuszczenie do wolnego obrotu grysu kukurydzianego, objętego przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej procedurą składu celnego. Zgłaszający zadeklarował wysokość należności celno-podatkowych z uwzględnieniem stawki celnej "erga omnes" w wysokości 152 EUR za 1000 kg i stawki podatki podatku VAT w wysokości 7 %. Po jego weryfikacji przez organ celny zgodnie z art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i po zabezpieczeniu kwot należności, zgłoszony towar został zwolniony. W dniu 2 lipca 2004 r. do Urzędu Celnego w S. wpłynął wniosek pełnomocnika w/w Spółki zawierający żądanie zmiany złożonego zgłoszenia w zakresie zastosowanej stawki celnej. Uznając, że przeprowadzona kontrola nie wykazała nieprawidłowości w zakresie zastosowanej stawki celnej "erga omnes" w wysokości 152 EUR/1000 kg, Naczelnik Urzędu Celnego w S. wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] odmówił zmiany zgłoszenia celnego. Od decyzji tej Spółka wniosła odwołanie domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W odwołaniu tym zarzucono m.in. rażące naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów załącznika IV aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji oraz traktatów stanowiących Akt Akcesyjny (Dz.Urz. WE L 236), poprzez nie uznanie zerowej stawki celnej dla zgłaszanego towaru oraz naruszenie art. 88 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oczywiście błędne zastosowanie Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r., które nigdy nie zostało opublikowane w języku polskim w sposób wymagany prawem. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania od decyzji organu celnego pierwszej instancji organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania zgodności tego aktu z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ wskazał, iż przedmiotem spornego w sprawie zgłoszenia celnego jest grys kukurydziany luzem, który to towar przed dniem akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej objęty był procedurą składu celnego na podstawie zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] Zgodnie ze Wspólnotową Taryfą Celną towar w postaci grysu kukurydzianego jest klasyfikowany do kodu Taric: 1104 23 10 00. W dniu dokonania zgłoszenia celnego dla towaru tego przewidziano w tej taryfie stawkę celną "erga omnes" w wysokości 152 EUR/1000 kg. Zdaniem organu odwoławczego Unia Europejska w związku z przystąpieniem do niej z dniem 1 maja 2004 r. dziesięciu nowych państw członkowskich wprowadziła określone mechanizmy przejściowe pozwalające na to, aby pewien przepływ towarów rozpoczęty przed przystąpieniem i zakończony po przystąpieniu nadal był objęty poprzednimi przepisami celnymi tychże państw członkowskich. Mechanizmy te opisane zostały w części 5 "Unia celna" Załącznika IV do Aktu Przystąpienia. Z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz. U. UE L. 293 z 11 listopada 2003 r. ze zm.) - dalej: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1972/2003 - wynika, że jego przepisy stosuje się w drodze odstępstwa od postanowień Załącznika IV części 5 Aktu Przystąpienia oraz art. 20 i art. 214 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz że produkty wymienione w jego art. 4 ust. 5, które przed 1 maja 2004 r. były w swobodnym obrocie we Wspólnocie, według stanu Wspólnoty na dzień 30 kwietnia 2004 r. lub w jednym z nowych Państw Członkowskich, a w dniu 1 maja 2004 r. są tymczasowo składowane (...) we Wspólnocie rozszerzonej, lub które są transportowane po poddaniu formalnościom wywozowym wewnątrz Wspólnoty rozszerzonej, należy obciążyć należnością przywozową "erga omnes" według stawki obowiązującej w dniu dopuszczenia do obrotu, czego jednak nie stosuje się do produktów wywożonych ze Wspólnoty Piętnastki, jeśli importer przedstawi dowody, że nie ubiegano się o żadną refundację wywozową względem tych produktów w kraju eksportującym. Organ wskazał, że Spółka nie przedłożyła wymaganych dowodów jakie wynikają z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003, dlatego należało się odwołać do art. 201 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i zawartej w nim reguły, iż dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Organ II instancji wskazał, iż w dniu dokonywania zgłoszenia celnego zdecydowana większość aktów prawnych wspólnotowych, w tym sporne rozporządzenie Komisji (WE) nr 1972/2003, dostępna była w języku polskim na stronach internetowych Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej jak również na stronie portalu prawnego Unii Europejskiej, a także, iż sporny akt prawa wspólnotowego został opublikowany w polskim Specjalnym Wydaniu Dziennika Urzędowego Wspólnot Europejskich w rozdziale 3, tomie 40, strona 474 (Dz. U. UE-sp. 03-40-474). Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wniosła. Domagała się uchylenia decyzji obu instancji oraz zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności : - art. 120, art. 121 i art. 124 Ordynacji Podatkowej przez brak odniesienia się do zarzutów odwołania dotyczących braku podstawy prawnej decyzji i uznania za prawidłowe stanowiska, że w sprawie można stosować akt prawny nie opublikowany w języku polskim; - art. 120, art. 121 i art. 124 Ordynacji Podatkowej przez naliczanie cła bez podstawy prawnej; - zasad postępowania zawartych w art. 120, art. 121 i art. 123 Ordynacji Podatkowej przez uznanie, że przepisy Załącznika IV p.5 Aktu Przystąpienia nie znajdują w sprawie zastosowania i przyjęcia, że do towaru nie stosuje się zerowej stawki celnej, pomimo jego wspólnotowego pochodzenia; - art. 120, art. 121 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej w związku z art. 7 Konstytucji RP przez naliczenie cła bez podstawy prawnej, a tym samym działanie organów celnych z naruszeniem przepisów prawa i tym samym naruszenie zasady zaufania strony do organów państwa; - art. 120, art. 121, art. 122 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez wskazanie w uzasadnieniu decyzji, iż rozporządzenie nr 1972/2003 zostało opublikowane w Dz. U. UE nr 293 z dnia 11 listopada 2003 r., jak również w polskim Specjalnym Wydaniu Dziennika Urzędowego WE w Rozdziale 3 tomie 40, strona 474. Rozporządzenie w dniu zgłoszenia nie było opublikowane natomiast Specjalne Wydanie Dziennika Urzędowego ukazało się w miesiąc po wydaniu decyzji i w dodatku w formie publikacji internetowej; - art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej przez stwierdzenie, że sama strona złożyła zgłoszenie ze stawką celną "erga omnes" podczas gdy to funkcjonariusze celni wymusili taką treść zgłoszenia; - art. 120, art. 121, art. 122, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej i art. 88 Konstytucji RP przez przyjęcie, że za ogłoszenie aktu można uznać każde jego upublicznienie; - art. 121, art. 123, art. 180, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie treści wyroku WSA w B.; - art. 121, art. 123, art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej przez powołanie się na glosę, której treść jest błędna i nie była znana stronie; - rażące naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej "w szczególności przez mylne wskazanie i błędne wyjaśnienie stronie przyczyn naliczenia na przedmiotowy towar cła, oraz nie wyjaśnienie tego, dlaczego organ celny uznał, że nie znajduje zastosowania załącznik IV pkt 5 Aktu Przystąpienia, a ma znaleźć zastosowanie przepis, który w chwili zgłoszenia celnego nie był ogłoszony i opublikowany a zgodnie z wiedzą strony w chwili obecnej nie został opublikowany inaczej, jak na stronie internetowej Komisji Unii Europejskiej", - rażące naruszenie art. 43 ustawy o języku polskim przez wydanie decyzji z po-wołaniem się na przepisy, które nie zostały ogłoszone w języku polskim, - rażące naruszenie art. 20 Rozporządzenia Rady nr 2913/1992 z dnia 12.10.1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w zw. z częścią II instrukcji wypełniania dokumentu SAD przez niepodanie przez organ celny w decyzji, jaką zastosował stawkę celną, - rażące naruszenie przepisów Załącznika IV pkt 5 (Unia celna) do Aktu Przystąpienia (Dz.U. Nr 90, poz. 864), zawierającego przejściowe środki celne, przez nie uznanie zerowej stawki celnej dla zgłoszonego towaru, pomimo jego wspólnotowego pochodzenia, - rażące naruszenie art. 27 Konstytucji RP przez powoływanie się przez organ celny na rozporządzenie, które nie zostało opublikowane w języku urzędowym RP, tj. języku polskim, - rażące naruszenie art. 2 ustawy z dnia 20.07.2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. Nr 62, poz. 718 ze zm.) w zw. z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP poprzez powoływanie się organu celnego na rozporządzenie, które w Polsce nie obowiązuje z powodu braku jego opublikowania w języku polskim, - rażące naruszenie art. 87 ust. 1 Konstytucji RP przez powoływanie się organu celnego na ogłoszenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 11.05.2004 r. (M.P. Nr 20, poz. 359) jako na podstawę obowiązywania spornego Rozporządzenia nr 1972/2003, podczas gdy ogłoszenie to pełnić może jedynie rolę informacyjną a nie normatywną i nie może być traktowane chociażby jako wykładnia prawa. Stawiając powyższe zarzuty Spółka wywiodła, że z uwagi na brak należytej publikacji Rozporządzenia 1972/2003 nie było podstaw do jego stosowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Sz 449/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę skarżącej Spółki. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I GSK 966/07 uchylił powyższy wyrok WSA w S. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swojego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż zgodnie z art. 234 TWE Sąd każdego z państw członkowskich, który poweźmie wątpliwość, co do wykładni Traktatu oraz ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty i Europejski Bank Centralny może zwrócić się z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Jest to zasadniczy mechanizm współpracy prawnej między sądami krajowymi, a Trybunałem Sprawiedliwości (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 grudnia 2006 r. P 37/05, OTK-A 2006/11/177). Z kolei jak wyjaśnił Europejski Trybunał Sprawiedliwości w pkt 12 noty informacyjnej dotyczącej składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym (2005/C143/01), sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, jest co do zasady zobowiązany skierować do Trybunału pytanie prejudycjalne, chyba że Trybunał orzekał już w tej kwestii, a jakikolwiek nowy kontekst nie rodzi poważnych wątpliwości co do możliwości stosowania jego wcześniejszego orzecznictwa. NSA wskazał również, iż Europejski Trybunał Sprawiedliwości odpowiadając na pytanie wniesione w trybie art. 234 TWE przez Krajsky soud v Ostrave (Republika Czeska) wypowiedział się w kwestii możliwości powoływania się na przepisy wspólnotowe nie przetłumaczone na język państwa członkowskiego, przy czym chodziło o rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 2003 r., które po przystąpieniu Republiki Czeskiej do Wspólnoty, w chwili popełnienia spornych czynów nie zostało jeszcze opublikowane w języku czeskim. W pkt 51 orzeczenia z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie C-161/06 Skoma Lux przeciwko Celni reditelstvi Olomouc (Dz. Urz. WE C Nr 51, str. 13 z dnia 23 lutego 2008r.) Europejski Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że "art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia sprzeciwia się, aby obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego państwa członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii, mogły zostać nałożone na jednostki w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi uregulowaniami przy użyciu innych środków." Europejski Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił także (pkt 61), że orzekając o niemożności powoływania się na rozporządzenie wspólnotowe nie opublikowane w języku państwa członkowskiego wobec jednostek w tym państwie członkowskim Europejski Trybunał Sprawiedliwości dokonuje wykładni prawa wspólnotowego w rozumieniu art. 234 TWE. Wskazać należy, że jednoznaczna i dokładna odpowiedź w przedmiocie wykładni prawa wspólnotowego w praktyce determinuje treść orzeczenia sądu krajowego w danej sprawie, a także mimo braku wyraźnego uregulowania tej kwestii, faktycznie ma moc powszechnie obowiązującą, zważywszy, że Europejski Trybunał Sprawiedliwości dba o jednolitość orzecznictwa i często odwołuje się do swoich wcześniejszych orzeczeń. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że powołane orzeczenie zawiera wykładnię art. 2 i art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia w związku z art. 254 ust. 2 zdanie 1 TWE, a rozważania w nim zawarte znajdują pełne zastosowanie do kwestii będącej przedmiotem rozpoznawanej sprawy. W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowa wykładnia art. 2 i art. 58 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia w związku z art. 254 ust. 2 zdanie 1 TWE nie pozwala na przyjęcie, że rozporządzenie 1972/2003 mogło znaleźć zastosowanie do zgłoszenia celnego dokonanego dnia 10 maja 2004 r. jeżeli rozporządzenie to nie było opublikowane w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że przesłanką możliwości powoływania się wobec jednostek na prawo wspólnotowe jest jego prawidłowa publikacja w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, zaś elektroniczne wersje tłumaczeń nie gwarantują w dostatecznym stopniu pewności prawa i równości obywateli Unii. W ocenie Sądu wobec treści powołanych przepisów prawa wspólnotowego nie jest uprawniony pogląd, że obywatele Polski, aby zapoznać się z obowiązującym ich prawem Unii muszą korzystać z nieoficjalnych tłumaczeń dostępnych w internecie oraz, że jako profesjonaliści powinni to czynić. Obowiązków się nie domniemywa, obowiązki muszą wynikać przepisów prawa opublikowanego we właściwy sposób. Dokonując wykładni odmiennej Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. naruszył prawo materialne tj. powołane przepisy prawa wspólnotowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez WSA w S. NSA nakazał ustalenie, czy w dacie dokonania zgłoszenia celnego będącego przedmiotem sprawy niniejszej rozporządzenie 1972/2003 było opublikowane w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Po tym ustaleniu, stosując wykładnię zaprezentowaną wyżej Sąd powinien ocenić, czy omawiane rozporządzenie mogło być podstawą określenia stawki celnej dla zgłoszenia dokonanego przez skarżącą w dniu 10 maja 2004 r. mając na względzie, że dług celny powstaje z datą przyjęcia zgłoszenia celnego i ta data decyduje o stosowanych do tego zgłoszenia przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, iż po 1 maja 2004 r. prawo wspólnotowe stało się częścią krajowego porządku prawnego i stosuje się je bezpośrednio przed normami krajowymi. Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny szczegółowe warunki przystąpienia Polski do Unii Europejskiej uregulowane zostały w Traktacie o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, jako "Akt dotyczący warunków przystąpienia", należący do prawa pierwotnego. Zgodnie z art. 2 Aktu od dnia przystąpienia nowe Państwa Członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny (dalej określany jako EBC) przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych Państwa członkowskich zgodnie z warunkami określonymi w tych traktatach i w niniejszym Akcie. Z kolei według art. 58 Aktu teksty aktów instytucji oraz EBC przyjętych przed przystąpieniem i sporządzone przez Radę, Komisję i EBC m.in. w języku polskim są od dnia przystąpienia tekstami autentycznymi, na tych samych warunkach, co teksty sporządzone w obecnych 11 językach. Art. 58 zd. 2 stanowi, że teksty te zostaną opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeżeli teksty w obecnych językach były tam publikowane. Oznacza to, iż teksty aktów instytucji Wspólnoty przyjętych przed przystąpieniem Polski do Wspólnoty powinny zostać sporządzone także w języku polskim i opublikowane po polsku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a tak sporządzone i opublikowane mają walor autentyczności. W związku z tym nie ulega wątpliwości, iż rozporządzenia wspólnotowe wiążą państwo w sposób ogólny, w całości i są stosowane bezpośrednio (art. 249 TWE). Zgodnie z art. 254 ust. 2 TWE Rozporządzenia Rady i Komisji /.../, które są skierowane do wszystkich Państw Członkowskich są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wchodzą w życie z dniem w nich określonym lub w jego braku dwudziestego dnia po ich publikacji. Podobnie zgodnie z ogłoszeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej (M.P. nr 20, poz. 359) akty prawne Unii Europejskiej podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, wydawanym przez Biuro Publikacji Wspólnot Europejskich z siedzibą w Luksemburgu. Dziennik będzie dostępny w sprzedaży w polskiej wersji językowej oraz dostępny nieodpłatnie do wglądu w Regionalnych Centrach Informacji Europejskiej. Nie ulega wątpliwości, iż Rozporządzenie 1972/2003 było opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 11 listopada 2003 r. (Dz. U. L.03.293.3) w 11 językach ówczesnych państw członkowskich, a jego art. 10 stanowił, że wchodzi ono w życie zależnie od i z dniem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu nowych państw tj. z dniem 1 maja 2004r. Kwestią sporną natomiast jest kiedy rozporządzenie to zostało opublikowane w języku polskim w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Stosownie do zalecenia NSA Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, iż w dacie dokonania zgłoszenia celnego tj. 10 maja 2004 r. rozporządzenie nr 1972/2003 nie było wydane w języku polskim w sposób pozwalający uznać, iż mogło być powszechnie dostępne dla wszystkich obywateli. Zgodnie bowiem z listą, zawierającą daty przekazania przez Biuro Publikacji Wspólnot Europejskich do dystrybucji wydawnictwu CHZ Ars Polona S.A. w Warszawie (zajmującego się dystrybucją w Polsce Dzienników Urzędowych Unii Europejskiej) poszczególnych rozdziałów polskiej wersji specjalnego wydania Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej wynika, iż rozdział 40 obejmujący przedmiotowe rozporządzenie został przekazany do dystrybucji w Polsce w dniu 13 września 2005 r. Z powyższego wynika zatem, iż w dacie dokonania zgłoszenia celnego przez skarżącą Spółkę nie mógł on obowiązywać. Stąd, w sprawie, organy celne nie miały podstaw prawa do zastosowania Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003r. w sprawie środków przejściowych. Zatem, skoro organ celny nałożył na skarżącą obowiązek zapłaty cła w oparciu o normę prawa, którą odtworzył stosując zapisy rozporządzenia wspólnotowego przed umożliwieniem skarżącej zapoznania się z jego treścią stosownie do zasady pewności prawa, to decyzją naruszył przepisy prawa materialnego (w sprawie art. 9 TWE) i decyzję tę należało wyeliminować z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w przedstawionym stanie faktycznym doprowadziło to do nałożenia obowiązku, który nie wystąpiłby gdyby organ rozporządzenia nie zastosował. Organ ponownie rozpozna sprawę w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, prawidłowo podane do wiadomości adresatów. Mając na względzie powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.