I OSK 587/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Barbara Adamiak (spr.) Roman Ciąglewicz Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 506/08 w sprawie ze skargi Z. P. K. "M." Sp. z o. o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za zwrot wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi na rzecz Z. P. K. "M." Sp. z o.o. w Z. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi postanowieniem z [...] lipca 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, § 3 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Rady Ministrów z 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449), art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze z.), uchylił w całości zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] lutego 2007 r. nr [...] w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór stanowiącego własność Skarbu Państwa samochodu osobowego marki Fiat 126p nr rejestracyjny [...] w wysokości 260,68 zł i przyznał wynagrodzenie za zwrot wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór stanowiącego własność Skarbu Państwa samochodu osobowego marki Fiat 126p nr rejestracyjny [...] w wysokości 456,54 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 12 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Ld 506/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. P. K. "M" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z [...] lipca 2008 r. znak [...] w przedmiocie zwrotu wydatków koniecznych związanych z wykonaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgierzu z [...] lutego 2007 r. (znak [...]). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny przyznaje na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Organ odwoławczy zaskarżonym postanowieniem przyznał spółce "M" kwotę 456,54 zł tytułem zwrotu wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w okresie 133 dni. Spółka w skardze kwestionuje zarówno wysokość przyznanej kwoty jak i okres za jaki należy się jej zapłata. W ocenie Sądu okres dozorowania pojazdu – 133 dni został wyliczony prawidłowo. Spółce przysługiwało wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków od dnia przejścia własności przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (5 stycznia 2006 r.) do dnia jego odbioru przez poborcę skarbowego (19 października 2006 r.). Niewątpliwie datą początkową, od której Spółce przysługiwało wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków od Skarbu Państwa był dzień przejścia własności przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, tj. 5 stycznia 2006 r. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że datą końcową jest dzień zgłoszenia się upoważnionego poborcy podatkowego na parking Spółki celem odebrania przedmiotowego pojazdu, tj. 17 maja 2006 r. Z akt administracyjnych wynika, że właśnie w tym dniu poborca skarbowy działający z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgierzu po raz pierwszy zgłosił się po odbiór auta, które nie zostało mu wydane z uwagi na brak wniesienia opłaty za parkowanie. Jeżeli strona skarżąca kwestionuje, że w tym dniu poborca skarbowy zgłosił się po odbiór samochodu, to powinna to udowodnić. Zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący braku uprawnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego do żądania wydania pojazdu bez uiszczenia stosownych opłat za dozorowanie. Stanowisko skarżącego zasługiwałoby na aprobatę w przypadku, gdyby do Skarbu Państwa miały zastosowanie opłaty przewidziane w uchwale rady powiatu. Tymczasem w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że opłaty za parkowanie, jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) odnoszą się do właścicieli (innych niż Skarb Państwa) pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a cyt. ustawy i wprost nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a. Skoro więc przedmiotowe opłaty nie mają wprost zastosowania do Skarbu Państwa, to również przepis uzależniający wydanie pojazdu od uiszczenia ustalonej w powyższym trybie opłaty nie ma zastosowania do Skarbu Państwa. Sporna kwestia jest uregulowana w art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który jednoznacznie stanowi, że "dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego(...)" i nie uzależnia obowiązku wydania poborcy skarbowemu zajętej ruchomości od uprzedniego uiszczenia jakiejkolwiek opłaty. Dopiero § 2 tego art. 102 wskazuje, że na żądanie dozorcy organ egzekucyjny przyzna zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Na postanowienie organu egzekucyjnego wydane w tym przedmiocie wierzycielowi, zobowiązanemu oraz dozorcy służy zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko wzmacnia znany skarżącej pogląd sądów powszechnych, powołany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, oparty na przepisie art. 222 Kodeksu cywilnego. Sąd podkreślił, że strona skarżąca zażądała zwrotu wydatków i wynagrodzenia za wykonywanie dozoru wystawiając fakturę w dniu 29 października 2006 r., a zatem po wydaniu samochodu. Organ administracji mógł wypłacić należną kwotę po zapoznaniem się z żądaniem dozorcy i po ustaleniu prawidłowości wyliczenia kwoty w tym żądaniu określonej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, iż przedmiotowy samochód jest nadal dozorowany przez spółkę. W aktach administracyjnych (k. 23) znajduje się protokół z dnia 19 października 2006 r. przekazania i odbioru z parkingu spółki samochodu Fiat 126p o numerze rejestracyjnym [...] podpisany przez poborcę skarbowego M. J. i dyspozytora spółki "M" P. M. Dokument ten stanowi dowód wydania pojazdu z parkingu w dniu 19 października 2006 r. W myśl art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Zgodnie natomiast z przepisem § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. z 2002 r. Nr 134, poz. 1133 ze zm.) o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Niesporne w sprawie pozostaje, iż przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi przez Policję w dniu 4 lipca 2005 r., a następnie umieszczony na parkingu strony skarżącej. Wobec nieodebrania pojazdu w okresie 6 miesięcy przez właściciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Głownie decyzją z dnia 22 lutego 2006 r. orzekł o jego przejściu na rzecz Skarbu Państwa. Powyższa decyzja miała charakter deklaratoryjny, bowiem z mocy przepisu ustawy (art. 130a ust. 10) pojazd stał się własnością Skarbu Państwa w dniu 5 stycznia 2006 r. i od tej daty Skarb Państwa ponosi koszty jego parkowania. Sąd dokonał oceny znaczenia prawnego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności art. 130a ust. 10 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Wskazał, że zaskarżone postanowienie jest konsekwencją decyzji w przedmiocie przejścia na rzecz Skarbu Państwa samochodu Fiat 126p nr rej. [...], jest wydane w oparciu o przepisy obowiązujące, jak i wydaną decyzję, która jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. W ocenie Sądu nie są zasadne, podniesione w skardze, zarzuty naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi przepisów art. 15, 138 § 1 i 136 k.p.a. Organ ten, na podstawie art. 136 k.p.a., przeprowadził z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, zlecając przeprowadzenie tego postępowania organowi I instancji. W pismach z dnia 14 maja 2007 r. i z dnia 24 września 2007 r. zobowiązał organ, który wydał postanowienie do przedstawienia wykaz podmiotów prowadzących parkingi, uznanych przez ten organ za reprezentatywne oraz wyjaśnienia w jaki sposób (ustnie, pisemnie) uzyskano informacje od osób prowadzących parkingi, a także czy ustalona wysokość składek płaconych przez klientów zależna była od okresu na jaki uzgodniono parkowanie. Organ I instancji wykonując powyższe zalecenia nadesłał notatkę urzędową sporządzoną w dniu czerwca 2006 r. (załączona do pisma z dnia 22 maja 2007 r.) wymieniającą parkingi uwzględnione w postanowieniu I instancji oraz sposób ich zabezpieczenia i stawki opłat, a ponadto pismo z dnia 22 października 2007 r. wraz z załącznikiem (nr 8) zawierającym informacje zbieżne z podanymi w notatce z dnia 6 czerwca 2006 r. Organ odwoławczy dodatkowo uzupełnił materiał dowodowy, prowadząc to postępowanie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą swobodnej oceny dowodów. Nie doszło więc do naruszenia art. 15, 136 i 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy ponownie rozpatrzył sprawę merytorycznie, przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe. Przedstawione zaś przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgierzu informacje, sprowadzające się do krótkiego opisu zabezpieczeń parkingów i stosowanych opłat, nie zmierzały – jak podnosi skarżąca – do obrony wcześniejszego postanowienia. Stanowiły w istocie uzupełnienie lakonicznie sporządzonego uzasadnienia orzeczenia. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie naruszył przepisy artykułów 7, 77 § 1, 80 k.p.a. oraz 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naruszenia te, w ocenie Sądu, mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżącej, dozorującej pojazd usunięty z drogi w trybie art. 130a ust. 2 ustawy –Prawo o ruchu drogowym przysługuje zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór (art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi podjął działania zmierzające do ustalenia wysokości koniecznych wydatków poniesionych przez spółkę oraz przysługującego jej wynagrodzenia. W dniach 13 lutego 2008 r. i 28 marca 2008 r. wystosował do spółki pisma wzywające do udzielenia wyjaśnień, w oparciu o które stałoby się możliwe wyliczenie jej należności. Organ nie zgodził się bowiem z kalkulacją dołączoną przez spółkę do pisma z dnia 8 lutego 2008 r. Przedstawiona kalkulacja 1 doby postoju samochodu zleconego przez Policję na parking prowadzony przez ZPK "M" wykazywała należność 13,38 zł. W szczególności zastrzeżenia organu budziły kwestie ustalenia kosztów ogólnych (80%) i zysku spółki (40%). Spółka odpowiadając na wezwania organu przedstawiła argumentację uzasadniającą jej stanowisko (pisma z 23 lutego 2008 r. i 11 kwietnia 2008 r. Argumentacja ta zdaniem organu była oparta na nierzetelnych dowodach i nieprawidłowych obliczeniach kalkulacyjnych. Wobec powyższego organ odwoławczy nie wziął pod uwagę wyliczeń strony i dokonał własnych wyliczeń. Przyjął zasadę, że za pierwsze 30 dni sprawowania dozoru stawka dzienna zgodna jest ze średnią ceną dla klientów okazjonalnie korzystających z usługi parkowania na parkingach przyjętych do analizy porównawczej przez organ I instancji. Natomiast za kolejne dni stawka dzienna została określona w oparciu o uśrednioną wysokość opłat miesięcznych, tzw. abonamentowych jakie płacą klienci parkujący pojazdy w dłuższych okresach. W ocenie Sądu, przyjęty przez organ odwoławczy sposób obliczania należności podmiotu prowadzącego parking dozorowany jest nieprawidłowy. Należność odpowiadać powinna sumie dwóch pozycji, to jest wydatkom koniecznym związanym wykonywaniem dozoru i wynagrodzeniu za dozór. Ustawodawca nie mówi o wydatkach odpowiadających przeciętnym wydatkom związanym z dozorowaniem rzeczy, ale wskazuje na wydatki poniesione przez konkretnego dozorcę. Tym samym organ zobowiązany był ustalić konieczne wydatki skarżącej spółki związane z dozorowaniem przedmiotowego samochodu przez okres 133 dni. Spółka na wezwanie organu przedstawiła wyjaśnienia i kalkulacje, a także dokumenty – rachunek zysków i strat oraz bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2006 r. Sąd stwierdził, że wyjaśnienia spółki w pewnych fragmentach były nieprofesjonalne np. w punkcie VI pisma z dnia 11 kwietnia 2008 r. zawarta jest adnotacja, cyt: "Co do pytania Pana Dyrektora co rozumie się pod pojęciem analizowanego okresu przechowywania, Spółka pod przedmiotowym pojęciem rozumie to, co Pan Dyrektor zapewne miał na myśli formułując pytanie w punkcie V". Mimo pewnej nieporadności w formułowaniu pism, były przez spółkę realizowane polecenia organu zawarte w pismach z dnia 13 lutego 2008 r. i 28 marca 2008 r., poprzez składanie wyjaśnień, kalkulacji i dokumentów. Organ zobowiązany był podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Powinien zatem poddać analizie złożone pisma oraz dokumenty i ewentualnie skorygować nieprawidłowości kalkulacji sporządzonej przez spółkę. Analiza powinna obejmować m.in. kwestionowaną przez organ wysokość kosztów ogólnych spółki. W przypadku uznania, że sprawdzenie kalkulacji wymaga posiadania wiadomości specjalnych, organ mógł zwrócić się do biegłego z zakresu księgowości o wydanie opinii. Tymczasem organ wyjaśnienia strony w całości odrzucił i przyjął własną, nie odpowiadającą normie przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, metodę wyliczenia koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Organ odwoławczy rozpatrując kwestę wysokości należnego spółce wynagrodzenia za dozór pojazdu wyszedł z prawidłowego założenia, iż art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ustala kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia dozorcy, a zatem w tym zakresie należy posiłkować się odpowiednio art. 836 Kodeksu cywilnego. Przepis ten stwierdza – jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Oznacza to, że przy określaniu wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach należy uwzględnić zakres obowiązków przechowawcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, to jest miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię zajętą do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. Niezbędne jest uwzględnienie opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną co dozorca działalność, jak również specyfiki parkingu prowadzącego dozór. Realizacja przyjętego założenia nastąpiła jednak w sposób wadliwy. Zgodzić się należy z zarzutem skargi, iż parkingami prowadzącymi podobną co spółka "M" działalność są inne parkingi depozytowe dozorujące pojazdy usunięte z drogi przez Policję. Nie mogą zostać uznane za parkingi prowadzące "podobną działalność" przyjęte przez organ parkingi strzeżone z terenu miasta Zgierza, na których kierowcy pozostawiają pojazdy na podstawie zawartej z właścicielem parkingu umowy cywilnej. Specyfika obu rodzajów parkingów jest różna. Parkingi dozorujące mają obowiązek realizowania każdego zlecenia Policji dotyczącego umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym i powiadamiania urzędów skarbowych o nieodebraniu pojazdów przez właścicieli. Ponadto, w przeciwieństwie do parkingów uznanych przez organ za reprezentatywne, są zobowiązane przechowywać pojazdy z uszkodzeniami powypadkowymi. Pojazdy takie wymagają szczególnego nadzoru i dodatkowych czynności związanych z umieszczaniem na parkingu i przygotowaniem do wydania zgłaszającemu się przedstawicielowi Skarbu Państwa, na który przeszła własność pojazdu. Organ ustalając wysokość wynagrodzenia należnego Spółce powinien wziąć zatem pod uwagę wynagrodzenia uzyskiwane przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe. Celowe byłoby zwrócenie się przez organ do podmiotów na terenie województwa łódzkiego, prowadzących parkingi depozytowe w miastach zbliżonej wielkości do Zgierza, o podanie informacji o wysokości uzyskiwanego wynagrodzenia za dozorowanie pojazdów, których własność przeszła na Skarb Państwa. Organy rozpoznając ponownie sprawę ustalą wysokość poniesionych przez skarżącą spółkę wydatków koniecznych związanych z dozorowaniem przedmiotowego pojazdu. Nastąpi to po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego Jeśli organy uznają, że analiza powyższa wymaga wiadomości specjalnych zwrócą się do biegłego z zakresu księgowości o wydanie opinii. Natomiast określenie wynagrodzenia spółki nastąpi po uzyskaniu przez organ stosownych wyjaśnień podmiotów prowadzących parkingi depozytowe w inny miastach województwa łódzkiego, o wielkości zbliżonej do miasta Zgierza. W szczególności wyjaśnienia te powinny dotyczyć wysokości wynagrodzenia i dozorowanie przez okres 133 dni samochodu przejętego na rzecz Skarbu Państwa. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgierzu z 20 lutego 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez uznanie, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst. jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie i postanowienie poprzedzające nie zawierały wad prawnych uzasadniających ich uchylenie, a skarga na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinna być oddalona. Na tej podstawie wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono o prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Według art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), organ egzekucyjny przyznaje na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Wykładnia tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków i wynagrodzenia poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu – w tym przypadku pojazdu marki Fiat 126p nr rej [...]. Obowiązek wykazania tych poniesionych kosztów ciąży na dozorcy. Ten założony hipotetyczny stan faktyczny w art. 102 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym musi zostać ustalony przez właściwy organ administracji publicznej zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, które jako naczelną zasadę w ustalaniu stanu faktycznego przyjmuje zasadę prawdy obiektywnej. W sprawie zasadnie Sąd w zaskarżonym wyroku przyjął, że ustalenie stanu faktycznego nie zostało dokonane zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wypływająca z art. 102 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji reguła, że dozorca obowiązany jest wykazać wysokość koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór, nakłada na organ obowiązek dokonania, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego), obowiązek przeprowadzenia oceny przedstawionych wyliczeń koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia. Ta szczegółowa ocena musi być przedstawiona w uzasadnieniu postanowienia w taki sposób aby można wyprowadzić racje jakimi kierował się organ odmawiając im mocy dowodowej dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Taka pełna, szczegółowa ocena daje dopiero podstawy do stosowania art. 102 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w zw. z art. 836 Kodeksu cywilnego w zakresie w jakim stanowi o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach. Zasadnie w zaskarżonym wyroku Sąd wywodził, że zastosowanie metody porównawczej może odnosić się do danego rodzaju stosunków, co do których występuje zbieżność cech, a zatem ustaleń co do kosztów i pobieranego wynagrodzenia w innych parkingach depozytowych. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 151, art. 153 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 102 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego jest niezasadny. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.