II SA/Wa 1463/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty uposażenia przysługującego sędziom w stanie spoczynku postanawia odrzucić skargę. W. K. wniósł w dniu 22 września 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak wskazał, na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty uposażenia przysługującego sędziom w stanie spoczynku. Skarżący zarzucił naruszenie art. 96 § 2 w zw. z art. 82 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz art. 123 § 3 w zw. z art. 109 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych i wniósł o zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do nakazania Prezesowi Sądu Okręgowego w S. podjęcia wypłaty (od dnia wstrzymania) uposażenia przysługującego sędziom w stanie spoczynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ponieważ pismo zawierające informacje, opinie (orzeczenia), wystąpienia i zawarte w nich wnioski nie są uznane przez Naczelny Sąd Administracyjny za decyzje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić jaki charakter posiada zaskarżone pismo. Zaskarżonym pismem z dnia 12 września 2008 r. Minister Sprawiedliwości poinformował skarżącego o tym, że działania Sądu Dyscyplinarnego, Prezesa Sądu Okręgowego w S. oraz Prezesa Sądu Apelacyjnego w B. uznał za zgodne z prawem, a zatem pismo to jest wyłącznie pismem informującym i nie stanowi decyzji administracyjnej Nie rozstrzyga bowiem sprawy co do jej istoty, nie konkretyzuje również praw i obowiązków skarżącego, wynikających z przepisów prawa a jedynie informuje o zajętym przez organ stanowisku w zakresie zgłoszonych przez skarżącego uwag co do prawidłowości i zgodności z prawem działań sądów. Wyjaśnić należy, że tryb skargowy udzielania odpowiedzi na skargi uregulowany został w Rozdziale 2 Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), i dotyczy wnoszenia skarg, między innymi, na nienależyte wykonywanie zadań przez organ, a także przewlekłe lub biurokratyczne ich załatwianie (art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego). Jednak postępowanie prowadzone w tym trybie nie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga W. K. jest niedopuszczalna i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.