II SA/Go 559/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Asesor WSA Joanna Brzezińska Protokolant sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 24 oraz 123 Kodeksu postępowania administracyjnego, z wniosku H.D. z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmówił wyłączenia pracownika T.C. – Starszego Inspektora Nadzoru Budowlanego, od udziału w sprawie dotyczącej doprowadzenia do zgodności z prawem budynku warsztatu zlokalizowanego na działkach [...] albowiem w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek powodujących wyłączenie pracownika organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu w sprawie, określonych w art. 24 Kpa. W przedmiotowym postanowieniu zawarto pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie, a strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W dniu [...] maja 2008 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na postanowienie PINB z dnia [...] maja 2008 r., nr [...]. W zażaleniu opisał przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego oraz przywołał zasadę dwuinstancyjności tego postępowania wyrażoną w art. 15 Kpa. Jego zdaniem nie może być tak aby żalić się na postanowienie o odmowie wyłączenia od udziału w sprawie pracownika można było w odwołaniu od decyzji organu o wyłączenie którego także wnosił w odrębnym wniosku, który jest w trakcie rozpoznawania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2008r. nr [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 141 § 1 Kpa, stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia. W uzasadnieniu wykazał, w oparciu o treść art. 141 § 1 Kpa, iż na rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 24 Kpa nie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowe postanowienie należy zaliczyć do postanowień dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania i nie rozstrzygające o istocie sprawy oraz nie mieszczące się w określonym w Kpa zamkniętym katalogu przypadków, w których na postanowienie służy prawo złożenia zażalenia do organu odwoławczego. Jednocześnie organ odwoławczy podał, przywołując treść art. 142 Kpa, że postanowienie, na które nie służy zażalenie, może podlegać ocenie i kontroli organu II instancji w trybie odwoławczym, w przypadku wniesienia odwołania od decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008r. nr [...], H.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. podnosząc m.in., że niezasadnym jest pogląd wyrażony przez organ II instancji, iż postanowienie wydane w trybie art. 24 Kpa, jest niezaskarżalne, gdyż zaskarżalność tego postanowienia wynika z art. 141 § 1 Kpa oraz z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 Kpa. Nadto skarga zawierała szereg uwag i twierdzeń bezprzedmiotowych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dnia 4 września 2008r. organ odwoławczy udzielił odpowiedzi na skargę oraz wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone i uzasadnione w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż przedmiotem zaskarżenia było postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 Ppsa - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, tylko wówczas gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych na podstawie przepisów Kpa jest zamknięty. Stosownie do art. 134 w zw. z art. 144 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Niedopuszczalność odwołania (w przypadku sprawy zażalenia) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania (zażalenia) przez jednostkę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia, albo też wniesienia odwołania (zażalenia) przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnej. Niedopuszczalność zaś odwołania (zażalenia) z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, str. 609). W kontrolowanej sprawie zaszedł przypadek przedmiotowej niedopuszczalności zażalenia, z racji tego, iż Kpa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia wydane w trybie art. 24 Kpa. Stanowisko organu, wyrażone w tym trybie ma bowiem charakter wpadkowy (incydentalny), na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Skoro zatem, jak wyżej wykazano, zażalenie może być wniesione tylko na postanowienia, wskazane w Kpa, do których nie zalicza się postanowień wydanych w trybie art. 24 Kpa to ponad wszelką wątpliwość organ II instancji słusznie stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Nie mniej istotny w ocenie Sądu jest fakt, ze wprawdzie Kpa nie przewiduje zażalenia na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika w postępowaniu administracyjnym, gdyż postanowienie to bezpośrednio nie rozstrzyga o materialnych prawach i wolnościach, to jednak skarżący nie jest pozbawiony skutecznego sposobu formułowania zarzutów w tym zakresie. W sytuacji bowiem, w której odmowa wyłączenia pracownika mogła wywierać wpływ na rozstrzygnięcie o prawach i wolnościach, Kpa przewiduje możliwość podniesienia tego zarzutu w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej sprawę. Nie można zatem uznać, że istniejąca sytuacja charakteryzuje się brakiem skutecznego środka odwoławczego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd stwierdził, że zasadnym i zgodnym z prawem jest rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte w skarżonym postanowieniu stwierdzające niedopuszczalność wniesienia przez skarżącego zażalenia na postanowienie organu I instancji w sprawie odmowy wyłączenia pracownika. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.