I OSK 258/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Anna Lech del.WSA Monika Nowicka Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 344/08 w sprawie ze skargi K.Z. na postanowienie Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 344/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K.Z. na postanowienie Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., którym utrzymane zostało w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w Chełmie z dnia [...] czerwca 2008 r., odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie zwolnienia K.Z. ze służby w Policji. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd wyjaśnił, iż orzeczeniem z dnia [...] maja 2007 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w Lublinie uznała K.Z. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, orzekła określoną grupę inwalidztwa i wyznaczyła termin następnego badania na maj 2008 r., a Komisja Lekarska MSWiA w Krakowie dnia [...] czerwca 2007 r. zatwierdziła to orzeczenie, a wobec tego, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, Komendant Miejski Policji w Chełmie wszczął postępowanie o zwolnienie K.Z. ze służby. K.Z., raportem z dnia [...] maja 2008 r., wystąpił o zawieszenie tego postępowania z uwagi na to, że po wykonaniu badań lekarskich oczekuje na orzeczenie komisji lekarskiej, które to orzeczenie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przed wydaniem decyzji w sprawie zwolnienia ze służby. Organy obu instancji odmówiły zawieszenia postępowania, postanowieniami wskazanymi na wstępie . Przechodząc do rozważań, Wojewódzki Sąd stwierdził, iż skarga nie jest zasadna, bowiem w sprawie nie zaistniała żadna przesłanka, o której mowa w art. 97 § 1 K.p.a., która nakazywałaby zawieszenie postępowania, w tym istnienie zagadnienia wstępnego, które miałoby mieć wpływ na wydanie decyzji. Sąd podkreślił, że kolejne orzeczenie Komisji wydane po wykonaniu zleconych badań, nie może mieć wpływu na zwolnienie K.Z. ze służby w Policji, bowiem trwała niezdolność do tej służby już została orzeczona, zaś całkowita niezdolność jest tożsama z pojęciem trwalej niezdolności, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Reprezentowany przez adwokata, K.Z. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. Błędną wykładnię art. 41 ust,. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, iż orzeczenie z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Lublinie uznające skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji w związku z czasowym zaliczeniem do trzeciej grupy inwalidów i wyznaczające termin badania kontrolnego na maj 2008 r., stanowiło dostateczną przesłankę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji i rozpatrzenia sprawy po dniu 31 maja 2008 r. 2. Błędną wykładnię przepisów określonych w § 1 ust. 1 i 2, § 2 ust. 1, § 9 ust. 2 i § 11 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 41 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż w badaniu kontrolnym policjanta - inwalidy nie można go uznać za zdolnego do dalszej służby w Policji, a użycie przez komisję lekarską określenia "całkowicie niezdolny do służby" (w związku z czasowym inwalidztwem) wywołuje skutki nieodwracalne. 3. Błędną wykładnię przepisów określonych w § 10 ust. 1 i 2, § 11 pkt 1-3, § 13 ust. 1 pkt 1-5, § 15 ust. 1 i 2 i § 23 pkt 1-5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 79, poz. 349 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż użycie przez komisję lekarską określenia "całkowicie niezdolny do służby" (w związku z czasowym inwalidztwem) wywołuje skutki nieodwracalne i jest tożsame z trwałą całkowitą niezdolnością do służby w myśl art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. Art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, iż wydanie przez inny organ - Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w Lublinie - po 31 maja 2008 r. orzeczenia w przedmiocie trwałej i całkowitej niezdolności do pełnienia służby w Policji przez skarżącego nie stanowiło zagadnienia wstępnego dla rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. 2. Art. 134 § 2 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie, iż zaskarżone postanowienie Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji nie zawiera dostatecznego uzasadnienia, co narusza zasadę przekonywania wyrażoną w art. 7 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Lubelski Komendant Wojewódzki w Lublinie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 15 września 2009 r. K.Z. przedstawił uzupełnienie środka odwoławczego, a Komendant wniósł o odrzucenie tego uzupełnienia jako wniesionego po terminie. Pismo to należało potraktować jedynie jako dodatkowe uzupełnienie zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie naruszył przepisów ani postępowania, ani prawa materialnego w niej wskazanych. Istotą sprawy było to czy orzeczenie lekarskie, wydane w wyniku badań kontrolnych mogło mieć walor zagadnienia wstępnego w przedmiocie zwolnienia K.Z. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 ze zm.). Stosownie do tych przepisów stwierdzenie przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby jest przyczyną zwolnienia policjanta ze służby, które może nastąpić dopiero po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Z akt sprawy wynika, iż Komendant Miejski Policji w Chełmie wszczął wobec K.Z. postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby w dniu [...] maja 2008 r., wskazując na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Lublinie z dnia [...] maja 2007 r., zatwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w Krakowie dnia [...] czerwca 2007 r. Orzeczenia te stwierdziły całkowitą niezdolność K.Z. do służby w Policji, ale również zaliczały go do III grupy inwalidów, zdolnego do pracy zarobkowej i wyznaczały termin badania kontrolnego na maj 2008 r. K.Z. uważa, że orzeczenie po wykonaniu zleconych badań będzie mogło mieć wpływ na jego zwolnienie ze służby, dlatego zasadne miałoby być zawieszenie postępowania o zwolnieniu ze służby. Jednak organy i Wojewódzki Sąd uznały, iż orzeczenie po badaniach kontrolnych nie miało żadnego wpływu w tej sprawie. Z takim stanowiskiem należało się zgodzić. Orzeczenie z [...] maja 2007 r., zatwierdzone [...] czerwca 2007 r., stwierdza całkowitą niezdolność do służby w Policji, natomiast badania kontrolne mogły dotyczyć tylko grupy inwalidzkiej. Z orzeczeń tych wynika bowiem, że K.Z. do pracy w ogóle jest zdolny, a stan jego zdrowia może ulec zmianie, co jednak jest bez znaczenia dla dotychczasowej pracy, tj. służby w Policji, do tej bowiem jest całkowicie niezdolny. Takie orzeczenie stanowi podstawę do wszczęcia procedury zwolnienia z Policji, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, które może nastąpić nie wcześniej niż w terminie wskazanym w art. 43 ust. 1. Termin ten zbiegł się u K.Z. z zaleconymi badaniami lekarskimi, ale badania te i wydane w ich wyniku orzeczenia nie mogły dotyczyć stwierdzenia co do służby w Policji. W tej kwestii została stwierdzona całkowita niezdolność. Jak wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach, powołanych zresztą przez Wojewódzki Sąd, całkowita niezdolność jest równoznaczna z trwałą niezdolnością, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, a z takim poglądem niniejszy skład się w pełni zgadza. Skoro orzeczenie co do trwałej niezdolności do służby zapadło ostatecznie, to zasadnie organy i Wojewódzki Sąd uznały, iż ew. orzeczenia po badaniach lekarskich nie były zagadnieniem wstępnym, które mogłoby być podstawą do zawieszenia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby K.Z. z Policji. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).