II SA/Wa 1134/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bronisław Szydło, Sędziowie WSA - Eugeniusz Wasilewski, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji, 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości J. T., powołując się na art. 219 Kpa, w dniu 22 kwietnia 2008 r. wystąpił do Szefa Biura Ochrony Rządu o sprostowanie, wydanych mu w Biurze Ochrony Rządu, dwóch zaświadczeń dla celów emerytalnych oraz ich wydanie w treści odpowiadającej stanowi rzeczywistemu, tj.: 1) zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej, ze zmianą w części "A" treści pozycji "Ostatnio zajmowane stanowisko", poprzez podanie nazwy stanowiska służbowego "[...], ze zmianą w części "B" treści, dotyczącej należnego uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku, poprzez podanie łącznej kwoty miesięcznego uposażenia oraz jego składników z kwietnia 2008 r., według danych zawartych w załączonym zaświadczeniu z SKW nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., z określeniem w części "C" należnej nagrody rocznej za trzy miesiące 2008 r. w wysokości [...] zł, 2) zaświadczenia o przebiegu służby, ze zmianą treści części IV tego dokumentu, poprzez podanie, że z dniem [...] kwietnia 2008 r. został ze służby zwolniony ze stanowiska [...], ze składnikami uposażenia, przysługującymi na tym stanowisku służbowym, w wysokości określonej w powyżej określonym zaświadczeniu. Szef Biura Ochrony Rządu, działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w zw. z art. 7 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 z późn. zm.), w dniu [...] maja 2008 r. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił wydania wnioskodawcy zaświadczenia żądanej treści. W jego uzasadnieniu organ podał m.in., że zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2002 r. w sprawie oddelegowania funkcjonariusza do pełnienia zadań służbowych poza Biuro Ochrony Rządu w urzędach obsługujących organy administracji rządowej (Dz. U. Nr 137, poz. 1159), do oddelegowania do pełnienia zadań poza Biuro Ochrony Rządu stosuje się przepisy, dotyczące pracowników. Oddelegowany funkcjonariusz pozostaje w stosunku służbowym, nawiązanym na podstawie ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu, regulującej w sposób kompleksowy całokształt praw i obowiązków funkcjonariuszy. Przyznane na okres oddelegowania uposażenie wygasa z dniem zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Biurze Ochrony Rządu, o ile zwolnienie nastąpiło podczas oddelegowania. Natomiast podstawę wymiaru świadczenia emerytalnego, jak i należności związanych ze zwolnieniem ze służby w Biurze Ochrony Rządu, w odniesieniu do funkcjonariusza zwalnianego ze służby, a będącego na oddelegowaniu, stanowią składniki uposażenia i dodatki, w zwaloryzowanej wysokości na dzień zwolnienia ze służby przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w strukturach Biura Ochrony Rządu. Do celów zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszowi Biura Ochrony Rządu może być wydane zaświadczenie, zarówno co do przebiegu służby, jak i o uposażeniu, oparte o dane z zajmowanego stanowiska w Biurze Ochrony Rządu. Z tych powodów należało odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu zażalenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w dniu [...] czerwca 2008 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, Szef Biura Ochrony Rządu zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, gdyż inne rozstrzygnięcie skutkowałoby naruszeniem art. 218 Kpa. Postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stało się przedmiotem skargi wniesionej przez J. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił w skardze, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 218 w zw. z art. 7 i art. 8 Kpa oraz z naruszeniem art. 217 § 1 i 2 pkt 1 Kpa. Podnosząc te zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"-"c" p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 219 Kpa, odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z przytoczonego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w trojaki sposób: 1) przez wydanie zaświadczenia, dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, 2) przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, 3) przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, np. z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Z powyższego wynika, że nie można żądać zmiany, sprostowania, czy też uchylenia wydanego zaświadczenia. Osoba, która kwestionuje treść wydanego zaświadczenia, może dochodzić swego roszczenia jedynie drogą pośrednią, np. wnioskować ponownie o wydanie zaświadczenia o określonej treści i w razie wydania postanowienia o odmowie – żalić się do organu wyższego stopnia (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt II SA 1439/02). Z akt sprawy wynika, że żądanie skarżącego dotyczyło sprostowania wydanego mu w dniu 14 kwietnia 2008 r. przez Biuro Ochrony Rządu zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych. Zgodnie z art. 64 § 2 Kpa, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego je do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Organ, wydając zaskarżone postanowienie, nie dopełnił obowiązku wynikającego z tego przepisu i wydał przedmiotowe postanowienie bez ustalenia faktycznego żądania skarżącego. Przy czym podkreślić należy, że żądanie to było oparte na treści zaświadczenia wydanego przez inny organ. W tym stanie rzeczy, Sąd, odstąpił od badania zasadności podniesionych w skardze zarzutów. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., sąd orzeka o zwrocie kosztów tylko w orzeczeniu uwzględniającym skargę. Sąd nie uwzględnił żądania skarżącego w zakresie zwrotu kosztów postępowania, gdyż nie wykazał on, że takie koszty poniósł, a szczególnie, że sprawa korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.