I FZ 355/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Wr 347/08 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 16 kwietnia 2008 r. w przedmiocie określenia należności podatkowych wynikających z długu celnego postanawia: oddalić zażalenie. Z akt sprawy wyłania się następujący przebieg postępowania. Skarżący – A. S. – wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 16 kwietnia 2008 r. złożył jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek Strona wniosła o nakazanie organowi celnemu wstrzymania egzekucji wyliczonego długu celnego i podatkowego wraz z należnymi odsetkami na podstawie błędnej oceny faktycznej i prawnej. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 347/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji wskazał, że Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – p.p.s.a.), umożliwiających sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Pismem z dnia 9 lipca 2008 r. Strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie WSA we Wrocławiu. Skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowienia i mogący mieć wpływ na jego treść, polegający na niesłusznym uznaniu przez sąd I instancji, że okoliczności wskazane przez Skarżącego i dokumenty nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania egzekucji z zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący wskazał, że jest emerytem otrzymującym świadczenie emerytalne w wysokości 3.293,81 zł, a jego łączne koszty utrzymania wynoszą 2640 zł (czynsz za mieszkanie, opłaty za energię elektryczną i telefon oraz wydatki w wysokości 1.000 zł z tytułu choroby zawodowej – pylicy, wydatki na utrzymanie starego samochodu stanowiącego środek transportu do szpitala i lekarzy). Strona wskazała, że po odliczeniu tych wydatków zostaje jej około 650 zł, która to kwota musi wystarczyć na pokrycie wydatków związanych z wyżywieniem oraz z utrzymaniem na minimalnym poziomie egzystencji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W świetle powyższej regulacji należy zgodzić się z sądem I instancji, że to Skarżący był zobowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Skoro Skarżący do wniosku nie dołączył takich dokumentów, zarzut nieprawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd I instancji należy uznać za bezzasadny. Sąd nie miał bowiem obowiązku wyręczania Skarżącego w kwestii dokumentowania jego trudnej sytuacji majątkowej. Niezasadny jest tym samym zarzut popełnienia błędu przy dokonywaniu ustaleń faktycznych. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że oddalenie zażalenia w niniejszej sprawie nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił zażalenie oddalić.