II SA/Ol 750/08

Dnia 5 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2008 roku sprawy ze skargi I. K. i S. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego - oddala skargę. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 31 stycznia 2008r. wpłynął do Starostwa Powiatowego wniosek o pozwolenie na budowę, złożony przez A. G., a dotyczący nadbudowy z rozbudową budynku położonego w "[...]" przy ulicy A (nr działki "[...]", "[...]"). Następnie postanowieniem z dnia "[...]" Starosta nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym wniosku w zakresie uzupełnienia przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego. Zobowiązano A. G. do wykazania na podstawie pozytywnych ekspertyz technicznych rzeczoznawcy budowlanego oraz rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - uzgodnionych z właściwymi jednostkami, że warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wnioskodawca zobligowany został również do wykazania, że przedmiotowa nadbudowa obiektu przesłaniającego umożliwia naturalne oświetlenie obiektów przesłanianych położonych na działkach sąsiednich. Natomiast decyzją z dnia "[...]" Starosta odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczącej nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego przy ulicy A w "[...]", podkreślając, że inwestor w wyznaczonym czasie nie uzupełnił wszystkich braków wniosku wskazanych stosownym postanowieniem. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. G., wskazując, że planowana inwestycja ma polegać na nadbudowie poddasza mieszkalnego i na dobudowie klatki schodowej, którą przewiduje się w kierunku własnej działki pomiędzy budynkami mieszkalnymi. W linii granicy nie przewidziano żadnej rozbudowy budynku. Odwołujący podniósł, że w zakresie nachylenia połaci dachowych został zaprojektowany dach jako połać dwuspadowa z kalenicą prostopadłą do granicy z sąsiadem co eliminuje jakąkolwiek ingerencję na działkę sąsiada np. poprzez wody opadowe. Ponadto przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych, jak również analiza zacienienia działki sąsiada i jego budynku na tej działce potwierdziła zgodność z warunkami technicznymi i przepisami Prawa budowlanego w tym zakresie. Odwołujący podkreślił, że żądanych od niego ekspertyz nie był w stanie przedłożyć ponieważ po przedstawieniu przedmiotu ekspertyzy żaden z ekspertów nie podjął się takiego opracowania uzasadniając odmowę bezcelowością sporządzenia takiego opracowania we wskazanym przypadku. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia "[...]" Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Według organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie wykazano, że chociaż budynek, którego dotyczy rozbudowa i nadbudowa, usytuowany jest na granicy działek, z uwagi na usytuowanie budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce nr "[...]", są spełnione warunki techniczne określone w przepisach techniczno-budowlanych, dotyczące bezpieczeństwa pożarowego oraz wymagań odnośnie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Natomiast jeżeli organ I instancji stoi na stanowisku, iż warunki techniczne nie zostały spełnione, należy je sprecyzować i określić jakiego rodzaju ekspertyzę należy wykonać i jakiego rodzaju wskazania ma zawierać, aby na jej podstawie spełnić warunki techniczne w inny sposób. Następnie decyzją z dnia "[...]" (nr "[...]") Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. G. pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego przy ulicy A w "[...]". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że projekt budowlany zawiera pozytywne uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz wykres padania cienia wykonany przez posiadającego stosowne uprawnienia projektanta techniczno-budowlanego – autora projektu budowlanego, z którego wynika, że nadbudowa budynku nie będzie zacieniała pomieszczenia w budynku na działce sąsiedniej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. K., żądając jej uchylenia. Odwołujący stwierdził, że jest stroną przedmiotowego postępowania jako właściciel działki nr "[...]" położonej przy ulicy B w "[...]", sąsiadującej z działką nr "[...]" przy ulicy A w "[...]", na której posadowiony jest budynek będący przedmiotem postępowania administracyjnego, a którego właścicielem jest A. G.. Wskazany budynek usytuowany jest więc na granicy działek o nr "[...]" i "[...]". Odwołujący uznał, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana przez starostę jest dla niego krzywdząca, przede wszystkim z uwagi na to, że podczas prowadzenia postępowania nie brano pod uwagę jego roszczeń i zignorowano jego sprzeciw kierując się wyłącznie interesem A. G. Według odwołującego inwestor nie spełnił wymogów art. 5 ustawy Prawo budowlane dotyczących odpowiedniego usytuowania budynku na działce budowlanej, zapewnienia odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska jak i występujących w obszarze oddziaływania obiektu - uzasadnionych interesów osób trzecich. S. K. podniósł, że budynek sąsiedni nie znajduje się w odpowiedniej odległości od granicy oraz przekracza wielkość 32 m kw., której inwestor nie mógł przekroczyć zgodnie z porzednio obowiązującymi uregulowaniami prawa budowlanego. Wskazał również na duży stopień zacienienia powodowany przedmiotowym budynkiem. Jego rozbudowa zatem spowoduje całkowite zacienienie ogrodu sąsiedniego i wyniszczenie znajdujących się na nim obszarów zieleni, co z kolei wpłynie na obniżenie wartości rynkowej nieruchomości odwołującego. S. K. podniósł, że zaskarżona decyzja godzi w konstytucyjne prawo do poszanowania prywatności. Podkreślił także, że A. G. bez jego wiedzy i zgody przekształcił swój budynek gospodarczy będący samowolą budowlaną w budynek mieszkalny, przez co na jego posesji znajdują się dwa domki jednorodzinne. Tymczasem plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał takiej zabudowy. S. K. zarzucił także zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 8 i art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego, wskazując przede wszystkim na to, że nie doręczono mu żadnych ekspertyz wykonanych przez inwestora. Podniósł również, że nikt nie wykonywał na jego terenie żadnych pomiarów. Poza tym nie poinformowano go o spełnieniu przez inwestora warunków jakie zobligowany został dopełnić w zakresie wniosku o pozwolenie na rozbudowę przedmiotowego budynku. Następnie pismem z dnia "[...]" S. i I. K. wnieśli uzupełnienie wskazanego wyżej odwołania. Odwołujący szeroko opisali pojęcie interesu prawnego. Stwierdzili, że jako osoby trzecie w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, uprawnieni są do żądania od inwestora i osób trzecich respektowania ich uzasadnionych interesów sąsiedzkich. Powołali się przy tym na art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, który stwierdza, że obiekt budowlany należy budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Według odwołujących pojęcie uzasadnionego interesu może obejmować także sytuacje nie wymienione w Prawie budowlanym i mieszczące się np. w art. 144 kodeksu cywilnego. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołano w odwołaniu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2006r. (II OSK 794/2005). Odwołujący powtórzyli również zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego, obszernie opisując wyrażone w tych przepisach zasady postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), sytuowanie budynków jest uwarunkowane zachowaniem określonych odległości od sąsiednich nieruchomości. Warunki techniczne określone we wspomnianym rozporządzeniu zapewniają spełnienie wymagań art. 5 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach zapewniając spełnienie wymagań podstawowych, dotyczących między innymi bezpieczeństwa, konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej oraz poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Jednakże § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia stanowi, że w przypadku nadbudowy lub przebudowy budynków istniejących, wymagania określone w art. 5 ustawy Prawo budowlane mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej. Ponadto jak wskazano w uzasadnieniu decyzji w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wymagania art. 5 ustawy Prawo budowlane. Projekt został sporządzony przez projektanta posiadającego wszystkie niezbędne uprawnienia. Nie stwierdzono też naruszenia przepisów przeciwpożarowych, przebudowywany budynek znajduje się w odległości większej niż 8 m od budynku sąsiedniego. Wojewoda podkreślił, że przepisy Prawa budowlanego nie regulują i nie przewidują ograniczeń z tytułu zacienienia działki a normują jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wojewoda podniósł także, że warunek dotyczący pozostawienia na nieruchomości inwestora 50% działki pod zieleń jest spełniony mimo powiększenia gabarytów rozbudowywanego budynku. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, zlecenie przez odwołujących się geodecie wykonania wznowienia granicy między działkami o nr "[...]" i "[...]" nie może stanowić przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji lub do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Tak więc zdaniem wojewody zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego artykułu oraz art. 32 ust. 4 wymienionej ustawy, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wywiedli I. i S. K., zarzucając jej naruszenie art. 5 ustawy Prawo budowlane, który zobowiązywał na gruncie przedmiotowej sprawy organ administracji do zbadania czy uzasadniony interes osób trzecich nie został w przedmiotowej sprawie naruszony. Wskazano też na pogwałcenie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nadinterpretację i niewłaściwe zastosowanie. Strona skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dowolną ocenę dowodów, a także art. 7 kpa poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i pominięcie słusznego interesu skarżących. W skardze znalazł się też zarzut pogwałcenia art. 107 § 3 kpa poprzez pominięcie wymogów odnośnie uzasadnienia decyzji. Wskazano również na naruszenie art. 6, art. 8 i art. 10 kpa poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w kwestii zebranych dowodów i żądań oraz prowadzenia postępowania bez uwzględnienia powyższych przepisów kpa. W uzasadnieniu skargi, skarżący podnieśli, że organ wydając decyzję zaprzeczył normie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Według strony skarżącej przy stosowaniu tego przepisu organ powinien dodatkowo brać pod uwagę zasadę uwzględniania słusznego interesu obywateli (art. 7). W skardze wskazano, że A. G. uniemożliwił geodetom dokonanie pomiarów w celu ustalenia granicy działki. Zarzucono mu też przestawienie słupków granicznych. W skardze podniesiono, że kontrowersyjna jest kwestia wydania decyzji przez organ w dniu, w którym otrzymał on opinię geodety sporządzoną na zlecenie A. G.. Ponadto organ nie wziął pod uwagę, że skarżący w dniu "[...]" złożyli wniosek do Burmistrza Miasta o rozgraniczenie nieruchomości o nr "[...]" i "[...]". W uzasadnieniu skargi podkreślono ponownie naruszenie art. 7 i art. 77 poprzez wybiórcze zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Skarżący odnosząc się do twierdzenia wojewody, mówiącego, że § 2 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia stanowi, iż w przypadku nadbudowy lub przebudowy budynków istniejących, wymagania określone w art. 5 ustawy Prawo budowlane mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu - stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej, podkreślił brak takiej ekspertyzy w sprawie. Skarżący w konkluzji podnieśli, że budynek będący przedmiotem pozwolenia na budowę nie jest budynkiem mieszkalnym tylko gospodarczym, a zaskarżona decyzja sankcjonuje nieodwracalne w stosunku do sąsiedniej nieruchomości będącej własnością skarżących, skutki prawne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewoda podkreślił, że budynek, którego dotyczy przedmiotowa sprawa, jest budynkiem istniejącym, usytuowanym zgodnie z projektem zagospodarowania działki, przy granicy działki. Natomiast na podstawie aktualnej mapy można stwierdzić, że usytuowanie budynku, który ma zostać nadbudowany i rozbudowany, nie narusza granicy działki nr "[...]", należącej do skarżących. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości przeprowadzenia dowodu, zlecając innemu organowi wznowienie granicy. Według organu, wbrew twierdzeniom skarżących, nie opierał on swojej decyzji na opinii geodety ale na projekcie zagospodarowania działki nr "[...]" wykonanym na aktualnej mapie. Ponadto podkreślono, że ściana przedmiotowego budynku usytuowana przy granicy działki jest ścianą bez jakichkolwiek otworów, a odległość pomiędzy budynkami inwestora i skarżących wynosi około 20 m, zatem warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego zostały zachowane. Z uwagi na to, że warunki te nie muszą zostać spełnione w inny sposób, nie było potrzeby sporządzania ekspertyzy. Wojewoda podniósł, że przedmiotowe postępowanie dotyczy nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego, ponieważ za zgodą organu I instancji w 2007r. został zmieniony sposób użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa. Istotnym jest wskazać, że na podstawie art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118) obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający spełnienie wymagań podstawowych dotyczących w szczególności bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasami i drganiami, jak również oszczędności energii odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród, a także odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 wspomnianej ustawy właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w skład, których wchodzą przede wszystkim przepisy techniczno-budowlane. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na wstępie wskazać należy, iż przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy trzeba mieć na uwadze specyficzny charakter projektowanych prac budowlanych oraz położenie budynku będącego przedmiotem takich prac. Istotnym jest w ocenie sądu fakt, że budynek mieszkalny jeszcze przed projektowanymi zmianami był posadowiony na granicy z działką skarżących. Usytuowanie to odbyło się zgodnie z prawem. Inwestor bowiem przedłożył decyzję Naczelnika Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]", którą udzielono żonie inwestora pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, zaś nieprzekraczalna linia zabudowy tego budynku miała się znajdować przy granicy działki inwestora i skarżących. Następnie, co potwierdza zaświadczenie Starosty z dnia "[...]" przedmiotowy budynek gospodarczy w wyniku zmiany sposobu użytkowania stał się budynkiem mieszkalnym. Prace budowlane zgodnie z projektem miały polegać na nadbudowie, w wyniku której powstanie dodatkowa kondygnacja oraz rozbudowie budynku w głąb działki będącej własnością A. G.. Usytuowanie budynku względem granicy z działką skarżących nie ulegnie więc zmianie. Nie wykazano, że zmieniona konstrukcja budynku wpłynie w istotny sposób na możliwość korzystania przez I. i S. K. z ich nieruchomości. Z wypisu (znajdującego się w aktach sprawy) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta, który to plan został zatwierdzony przez Radę uchwałą nr "[...]" z dnia "[...]" (Dziennik Urzędowy Województwa Warmińsko-Mazurskiego Nr 87, poz 1538 z dnia 31 grudnia 199r. z późn. zm.), wynika, że przedmiotowa działka nr "[...]" przy ulicy A znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem "[...]". W ustaleniach planu zaś dla wskazanego symbolu przewidziano jako funkcję podstawową - zabudowę jednorodzinną. W planie nie ma zapisów, które ograniczałyby liczbę możliwych do usytuowania na działce budynków mieszkalnych. W ocenie sądu więc przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Trzeba również podkreślić w kontekście niniejszej inwestycji, że zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, warunek wynikający z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dotyczący pozostawienia 50% działki pod zieleń pozostanie spełniony, mimo powiększenia gabarytów budynku przez jego rozbudowę. W budynku zaprojektowano także zgodne z założeniami planu miejscowego ogrzewanie ekologiczne na biomasę. Natomiast zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), sytuowanie budynków jest uwarunkowane zachowaniem określonych odległości od sąsiednich nieruchomości. Warunki techniczne określone we wspomnianym rozporządzeniu zapewniają spełnienie wymagań wspomnianego art. 5 ustawy Prawo budowlane. Jednakże § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia stanowi, że w przypadku nadbudowy lub przebudowy budynków istniejących, wymagania określone w art. 5 ustawy Prawo budowlane mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Ponadto zasadnym jest zauważyć, że § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 wspomnianego rozporządzenia zawiera regulacje dotyczące usytuowania budynku na działce budowlanej. Zgodnie z nimi nowoprojektowane budynki na działce budowlanej sytuuje się w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy lub w odległości nie mniejszej niż 3 m, w przypadku budynku ze ścianą nie zawierającą otworów okiennych lub drzwiowych. Rozporządzenie stwarza możliwość sytuowania budynków ze ścianą bez otworów w odległości 1,5 m od granicy działki lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli występują określone w rozporządzeniu sytuacje. Jednakże w ocenie Sądu wymogi § 12 omawianego rozporządzenia, na gruncie przedmiotowej sprawy muszą być interpretowane z odwołaniem się do słownikowej definicji pojęcia sytuować. Według Słownika języka polskiego (Wydawnictwo PWN) sytuować to rozmieszczać, umieszczać coś, zwykle budynek, pomieszczenie itp. w jakimś miejscu, umiejscawiać, lokalizować. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z sytuowaniem budynku bądź jego części. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnosi się do budynków "sytuowanych", a więc zakres jego zastosowania dotyczy sytuacji projektowania i budowy nowych budynków lub innych działań określonych w § 2 wskazanego rozporządzenia, m.in. rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006r., II OSK 1333/05). Przedmiotowe postępowanie zaś dotyczy nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego, które jednak nie miały skutkować zmianą położenia istniejącego budynku w stosunku do granicy sąsiedniej nieruchomości. Celem inwestycji jest powiększenie budynku o kolejną kondygnację i jego rozbudowa w kierunku działki będącej własnością właściciela rozbudowywanego budynku mieszkalnego. Ponadto w ocenie Sądu analiza akt sprawy wskazuje, że pozostałe wymogi odnośnie warunków technicznych zostały w przypadku przedmiotowej inwestycji spełnione. Przede wszystkim należy podkreślić, że projekt budowlany został sporządzony przez projektantów posiadających wszystkie niezbędne uprawnienia architektoniczno-budowlane. Projekt budowlany (w tym również projekt zagospodarowania działki) zawiera pozytywne uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych, który stwierdza zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. W stosunku do projektowanej inwestycji, zgodnie z § 13 wspomnianego rozporządzenia, został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia techniczno-budowlane (jeden z projektantów przedmiotowej inwestycji) wykres padania cienia. Wynika z niego bezspornie, że nadbudowa budynku nie będzie zacieniała pomieszczenia w budynku na działce sąsiedniej. Nie będzie więc stanowiła ograniczenia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Słusznie podniósł Wojewoda, że przepisy Prawa budowlanego nie regulują i nie przewidują ograniczeń z tytułu zacienienia działki, a normują jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Kwestie zacienienia działki pozostawały zatem poza sferą kontroli organów architektoniczno-budowlanych. Dodać również należy, iż ściana przedmiotowego budynku usytuowana przy granicy działki jest ścianą bez jakichkolwiek otworów, a odległość pomiędzy budynkiem inwestora i skarżących, która się zresztą nie zmieniła wynosi około 20 m. Odległość ta więc znacznie przekracza odległości wymienione w § 12 cytowanego rozporządzenia, które określają sytuowanie budynków względem granicy działki, a w konsekwencji odległości budynków względem siebie, po ich zsumowaniu. Wskazać należy również, iż projekt zawiera opinię techniczną budynku, z której wynika, że budynek ze względu na dobry stan techniczny może być rozbudowywany. Warto też zauważyć, że w zakresie nachylenia połaci dachowych, dach został zaprojektowany jako połać dwuspadowa z kalenicą prostopadłą do granicy z sąsiednią nieruchomością, co eliminuje jakąkolwiek ingerencję na działkę sąsiada np. poprzez wody opadowe. Natomiast rozstrzygnięcie prawidłowości przebiegu granicy między działkami o nr "[...]" i "[...]" może nastąpić w odrębnym postępowaniu rozgraniczeniowym. Zagadnienie to nie wchodzi w zakres przedmiotowej sprawy. Rolą sądu jest rozstrzyganie na bazie dokumentów i map, w szczególności zaś z uwagi na przedmiot postępowania, rozstrzyganie na podstawie projektu zagospodarowania działki – aktualnych na dzień wydania zaskarżonej decyzji - a z nich jasno wynika przebieg granicy między wspomnianymi działkami. Dodać można jedynie, że A. G. przedłożył w dniu 28 lipca 2008r. opinię geodety, która wskazuje, że przedmiotowy budynek nie narusza granicy skarżących. W ocenie Sądu zatem projekt inwestycji spełnia wszystkie niezbędne wymogi w zakresie warunków techniczno-budowlanych, a więc wynikające głównie z art. 5 ustawy Prawo budowlane i § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niezbędne warunki zostały spełnione w kontekście projektowanej przebudowy zgodnie ze wskazanymi przepisami. Wymagania te w tej sytuacji nie musiały być dopełnione poprzez zastosowanie § 2 ust. 2 rozporządzenia, a więc stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej wymienionej w tym przepisie, której sporządzenie w niniejszej sprawie nie było potrzebne. Raz jeszcze należy podkreślić, że ze względu na charakter projektowanych prac budowlanych, nie można zastosować do planowanej inwestycji pojęcia sytuowania budynku. Nie można zatem kierować do niej wszystkich wymogów zawartych w § 12 rozporządzenia. Nie można zatem w ocenie Sądu skutecznie zarzucić naruszenia przepisów dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym jeżeli realnie nie wiąże się to z zarzutem naruszenia konkretnie oznaczonego przepisu warunków techniczno-budowlanych, norm projektowania, budowy i utrzymania budynku (por. wyrok z dnia 12 maja 2005r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, OSK 1559/04). Z akt sprawy wynika, że organy dopełniły obowiązku sprawdzenia zgodności projektowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego, dlatego też zarzut pogwałcenia wskazanych przez skarżącego przepisów Prawa budowlanego i kodeksu postępowania administracyjnego należy uznać za nieuzasadniony. Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.