I OSK 500/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia del. WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K.-C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 96/08 w sprawie ze skargi M. K.-C. na decyzję Rektora Uniwersytetu Gdańskiego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 96/08 oddalił skargę M. K.-C. na decyzję Rektora Uniwersytetu Gdańskiego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Skarżąca M. K.-C. była studentką [...] roku studiów na Wydziale [...] (indywidualny tok studiów). W związku z tym, że nie zaliczyła egzaminów z przedmiotu: [...], zwróciła się do Dziekana Wydziału [...] pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. o wyrażenie zgody na zaliczenie tych przedmiotów do dnia [...] lutego 2007 r. Dziekan wyraził zgodę, zastrzegając, że jest to termin ostateczny. Ponieważ skarżąca nie zaliczyła obu przedmiotów do ustalonego terminu, w dniu [...] lutego 2007 r. Dziekan Wydziału skreślił skarżącą z listy studentów. W dniu [...] lutego 2007 r. skarżąca zwróciła się pismem do Dziekana Wydziału z prośbą o anulowanie tej decyzji i wyrażenie zgody na zdanie egzaminów z tych przedmiotów do dnia [...] lutego 2007 r. Dziekan Wydziału anulował własną decyzję przywracając skarżącej prawa studenckie z dniem [...] lutego 2007 r. i zakreślając termin zaliczenia semestru do dnia [...] lutego 2007 r. W tym samym dniu, tj. [...] lutego 2007 r. skarżąca zażądała zmiany egzaminatora, na co Dziekan nie wyraził zgody. Na prośbę skarżącej termin zaliczenia egzaminów przedłużono kolejny raz, do dnia [...] marca 2007 r. W związku z tym, że skarżąca nie zaliczyła semestru [...] w roku akademickim 2006/2007 Dziekan Wydziału [...], w oparciu o art. 60 ust. 6, art. 70, art. 190 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) i § 33 ust. 2 Regulaminu Studiów Uniwersytetu Gdańskiego decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. skreślił M. K.-C. z listy studentów [...] roku, kierunku [...] Wydziału [...] Uniwersytetu Gdańskiego z dniem [...] kwietnia 2007 r. M. K.-C. pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. ponownie zwróciła się do Dziekana o przedłużenie terminu zaliczenia [...] semestru do dnia [...] kwietnia 2007 r. Do prośby załączyła zaświadczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2007 r. wskazujące, że wymieniona była niezdolna do zajęć w okresie od [...] marca 2007 r. do [...] marca 2007 r. oraz zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2007 r. zwalniające skarżącą z zajęć studenckich w okresie od dnia [...] marca 2007 r. do [...] kwietnia 2007 r. Odwołując się pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. od decyzji Dziekana skarżąca kolejny raz wniosła o przedłużenie terminu na zdanie egzaminów do końca roku akademickiego 2007 r. Wskazała na zły stan zdrowia i związane z tym problemy. Podała, że w dniu [...] maja 2007 r. miała ponownie przystąpić do egzaminu. Z uwagi na problemy zdrowotne nie mogła w tym terminie przystąpić do testu. Wskazała na niezgodność podanego przez wykładowcę materiału wymaganego do egzaminu w stosunku do programu dydaktycznego. Rektor Uniwersytetu Gdańskiego decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...]. W uzasadnieniu wskazał, że odwołująca się nie zdała egzaminów z dwóch przedmiotów "[...]" i "[...]". W dniu [...] maja 2007 r. strona miała możliwość zdawania egzaminu ale nie stawiła się, tym samym nie zaliczyła [...] semestru [...] roku studiów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. K.-C. podniosła, iż nie otrzymała zawiadomienia, że jest ponownie na liście studentów i może zdać egzaminy z ww. przedmiotów w dniu [...] maja 2007 r. Wskazała, że nie mogła przystępować do egzaminu nie będąc studentką. O możliwości zdawania w tym terminie nie był powiadomiony dziekanat. Wskazała także, że nie mogła zdawać dwóch egzaminów w jednym dniu w dwóch różnych miejscach. Wskazała na zły stan swego zdrowia przedkładając w załączeniu do skargi skierowanie do szpitala z [...] września 2006 r. i wniosek w sprawie udzielenia urlopu zdrowotnego z dnia [...] maja 2007 r. W odpowiedzi na skargę Rektor UG wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając wyrokiem z dnia 9 grudnia 2008 r. skargę M. K.-C. w uzasadnieniu stwierdził, że skarżąca jest osobą pełnoletnią studiującą kilka lat, znającą regulamin studencki. To w jej interesie jest pilnowanie wszelkich terminów zdawania egzaminów i uzyskiwania zaliczeń. Z § 12 ust. 1 regulaminu studiów wynika, iż brak wpisu w indeksie lub karcie okresowych osiągnięć jest traktowane jako niezaliczenie danych zajęć. Z § 12 ust. 3 Regulaminu Studenta wynika, iż zaliczenie bądź niezaliczenie roku akademickiego winno nastąpić do dnia 30 września. Dziekan w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na wniosek studenta może dopuścić go do egzaminu po zakończeniu sesji egzaminacyjnej ale nie później niż w ciągu jednego miesiąca od daty jej zakończenia. Wprawdzie § 15 Regulaminu Studenta zezwala na późniejsze zdanie niezaliczonych egzaminów przy warunkowym przyjęciu studenta na kolejny rok studiów to, jednak termin zaliczenia warunkowego określa Dziekan (§ 15 ust. 5). W przypadku niezaliczenia przez studenta roku lub semestru w stosunku do studenta Dziekan między innymi wydaje decyzję o zezwoleniu na powtarzanie roku (semestru) bądź skreślenia z listy studentów. Zgodnie z § 16 ust. 1 Regulaminu Studenta, student może tylko raz uzyskać zezwolenie Dziekana na powtarzanie tego samego roku. Taką zgodę skarżąca już raz uzyskała. Analizując akta sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu Gdańskiego odniósł się do skarżącej z wyjątkową życzliwością. Skarżąca wykazała zaś dużą bezradność i nienależyty brak staranności w swoich własnych sprawach. Sąd wskazał, że zaświadczenia lekarskie z dnia [...] i [...] kwietnia 2007 r. budzą zastrzeżenia, co do ich wartości dowodowych. Zaświadczenie wystawione przez lekarza medycyny J. P. w dniu [...] kwietnia 2007 r. określało w sposób lakoniczny niezdolność do zajęć w dniach od [...] marca 2007 r. do [...] marca 2007 r. Zaświadczenie to dotyczy "niezdolności do zajęć" bez określenia jasno z jakiego powodu, to dodatkowo dotyczy stanu sprzed 20 dni przed wystawieniem zaświadczenia. Drugie z zaświadczeń wydane przez lekarza med. (nazwisko nieczytelne) w dniu [...] kwietnia 2007 r. określa zwolnienie z zajęć studenckich w dniach od [...] marca do [...] kwietnia 2007 r. Zatem skarżąca mogła zaliczyć [...] semestr do dnia [...] marca 2007 r. Odnosząc się do kwestii związanych z adresem skarżącej Sąd wskazał, że w aktach sprawy znajdują się dwa adresy skarżącej: Gdynia ul. [...] i Sopot ul. [...]. Na oba te adresy doręczano skarżącej pisma. Adres w Gdyni znajduje się na zaświadczeniu lekarskim z [...] kwietnia 2007 r. i decyzji Rektora, adres Sopot ul. [...] znajduje się na decyzji Dziekana Wydziału [...] z [...] kwietnia 2007 r. którą to decyzję skarżąca otrzymała o czym świadczy treść odwołania i wcześniejsze anulowanie decyzji Dziekana z [...] lutego 2007 r. Sąd wskazał, że w aktach sprawy brak jest decyzji z dnia [...] maja 2007 r., na jaką powołuje się skarżąca. Termin ten wynika z pisma M. K.-C., ale dotyczy roku 2006 r. a nie 2007 r. jak mylnie napisano w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Pismo to wpłynęło do sekretariatu Rektora [...] marca 2007 r. i przekazane zostało Prorektorowi [...] marca 2007 r. W piśmie tym skarżąca podaje daty [...] maja 2007 r. W piśmie tym skarżąca na stronie 3 pisze "mimo szczerych chęci nie byłam zdolna stawić się [...] maja 2007 r. co uzasadniłam, otrzymałam też urlop zdrowotny." Z akt sprawy wynika, iż urlop zdrowotny na semestr luty 2005/2006 skarżąca otrzymała [...] maja 2006 r. mimo braku zaliczenia semestru [...]. Datę [...] maja 2007 r. jaka figuruje w wydanej decyzji należy traktować jako oczywistą omyłkę która nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 96/08 skargę kasacyjną sporządzoną przez adwokata wniosła M. K.-C. Zaskarżając wyrok w całości pełnomocnik wniósł o jego uchylenie. Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na nie stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej mimo, że nie została ona wydana przez upoważniony organ, co mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, 2) art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na nie uchyleniu decyzji organów I i II instancji mimo, że decyzje te zapadły z szeregiem naruszeń przepisów postępowania, w tym w szczególności z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 39 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 123 § 1 i 2 k.p.a., które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 3) art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na wydaniu wyroku w oparciu o ustalenia nieznajdujące jakiegokolwiek odzwierciedlenia w aktach sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu wskazano, że wbrew treści wyroku przedmiotem skargi nie była decyzja Rektora Uniwersytetu Gdańskiego z dnia [...] czerwca 2007 r. Organem, który ją wydał był bowiem Prorektor do Spraw Studenckich. Podpis pod decyzją wskazuje, że Prorektor wydał ją w imieniu własnym a nie z upoważnienia Rektora. Kasator podniósł, że dokument w postaci zakresu obowiązków Prorektora nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że Prorektor został upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Rektora. Sąd powinien był stwierdzić z tego powodu nieważność zaskarżonej decyzji. W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że Sąd z urzędu powinien był zwrócić uwagę na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w obu instancjach. Plik dokumentów oznaczony jako akta administracyjne nie zawiera w szczególności postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu bądź wniosku o wszczęcie postępowania, nie zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania, brak jest zawiadomienia strony o możliwości ustosunkowania się do zebranego materiału, brak jest dowodów doręczenia stronie decyzji. Całkowicie sprzeczne z zasadami postępowania są uzasadnienia decyzji organu I i II instancji. Uzasadnienie organu I instancji sprowadza się do jednego zdania i pozbawione jest nawet próby wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. W uzasadnieniu zaś organu II instancji organ wskazał, że skarżąca nie stawiła się na egzaminy w dniu [...] maja 2007 r. Skarżąca nie została zawiadomiona o egzaminach, które miałby się odbyć w tym dniu. Organ jako dowód dokonania zawiadomienia przedłożył dowody wysłania pisma listem poleconym w dniu [...] czerwca 2007 r. Jako pozbawione podstawy są w ocenie kasatora rozważania Sądu dotyczące braku decyzji z dnia [...] maja 2007 r. oraz podanej w uzasadnieniu decyzji daty egzaminów wskazanej na dzień [...] maja 2007 r. Podniósł, że skarżąca nigdy nie twierdziła, że wydano wobec niej jakąkolwiek decyzję z dnia [...] maja 2007 r., a jedynie wskazywała, że nie została zawiadomiona, że w tym dniu miała zdawać jakiekolwiek egzaminy. Stwierdzenie Sądu, że organ w decyzji II instancji mylnie wskazał datę [...] maja 2007 r., gdy termin ten miał dotyczyć 2006 r. jest całkowicie dowolne i nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Brak jest dokumentów, z których wynikałoby, że organ mógł popełnić taką omyłkę. Jeśliby zaś przyjąć twierdzenie Sądu w tym zakresie, to uznać należałoby, że organ skreślił skarżącą z powodu nieprzystąpienia do egzaminu w dniu [...] maja 2006 r., gdy organ I instancji jako powód skreślenia z listy studentów podał niezaliczenie [...] semestru roku akademickiego 2006/2007. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor Uniwersytetu gdańskiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie kasator oparł skargę kasacyjną wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa procesowego. Odnosząc się do pierwszego z nich należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl zaś § 2 wskazanego art. 1 kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wskazany przepis normuje zatem zakres działania sądów administracyjnych, poprzez wyznaczenie kryteriów. Stąd też może on stanowić podstawę skargi kasacyjnej w bardzo wyjątkowych sytuacjach, mianowicie wówczas, gdy pomimo swojej właściwości i spełnienia wszystkich wymogów formalnych, sąd administracyjny nie rozpoznał w ogóle skargi, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia, bądź rozpoznał ją z uwzględnieniem innych kryteriów niż kryterium legalności. Wobec tego pełnomocnik skarżącej powinien był wyjaśnić, na czym polega wadliwość dokonanej przez Sąd kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, w wyniku której nie doszło w istocie do dokonania wymiaru sprawiedliwości. Z treści uzasadnienia zarzutu oraz powiązania z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a wynika, że w ocenie kasatora Sąd I instancji dokonał sprawdzenia legalności decyzji Prorektora Uniwersytetu Gdańskiego do Spraw Studenckich, działającego bez stosownego upoważnienia, o skreśleniu skarżącej z listy studentów, a nie Rektora tej uczelni. To zaś skutkować powinno stwierdzeniem nieważności tej decyzji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Stanowisko to jest błędne. Z treści art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz.1365 ze zm.) zwanej dalej ustawa, wynika, że rektor uczelni publicznej podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących uczelni, poza sprawami zastrzeżonymi przez ustawę lub statut do kompetencji innych organów uczelni lub kanclerza, w szczególności określa zakres obowiązków prorektorów (pkt 6). Zgodnie zaś z art. 190 ust. 3 ustawy decyzje odwoławcze w przedmiocie skreślenia studenta z listy studentów podejmuje rektor uczelni. Do decyzji tych stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego – art. 207 ust. 1 ustawy. Kodeks ten przewiduje zaś możliwość przekazania w formie pisemnego upoważnienia gestii organu administracji publicznej, pracownikowi kierowanej przez organ jednostki organizacyjnej – art. 268 a K.p.a. pracownik, nie zajmując stanowiska organu, pełni w granicach określonych w upoważnieniu funkcję tego organu. Zaznaczyć należy, że upoważnienie to nie musi dotyczyć poszczególnych spraw, ale może odnosić się ogólnie do określonego rodzaju spraw. Również statut Uniwersytetu Gdańskiego w § 40 stanowi, że Rektor wyznacza zakres działania i kompetencje prorektorów. Rektor w piśmie z dnia [...] września 2005r. na okres kadencji 2005 – 2008 określił zakres obowiązków Prorektora do spraw Studenckich dr J. T. przekazując w pkt 4 lit. a sprawy skreślenia z listy studentów. Oznacza to, zgodnie z § 40 statutu przekazanie w tym zakresie (skreślenia z listy studentów) swoich kompetencji na rzecz Prorektora, a tym samym upoważnienia do załatwiania tych spraw w jego imieniu w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych tym zakresie. Decyzji Prorektora z dnia [...] maja 2007 r. nie można zarzucić naruszenia przepisów o właściwości, bowiem została podjęta na podstawie prawidłowego upoważnienia Rektora, zatem przez organ właściwy w sprawie. W zakresie zarzutu naruszenia przez Sąd art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wadliwość dokonanej przez Sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji upatruje w zaakceptowaniu naruszeń organu administracyjnego w zakresie procedury administracyjnej, które doprowadziły w rezultacie do wydania nieprawidłowego orzeczenia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym ograniczony sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Sąd I instancji rozpoznał sprawę pozostając w granicach zakreślonych powołanym przepisem. Zwrócić też należy uwagę na utrwalony w orzecznictwie i doktrynie pogląd, że odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić minimum procedury, niezbędne dla załatwienia spraw i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej (jej autonomii) i przyjętych w niej zasad komunikowania. Odpowiednie stosowanie zezwala na odstępstwa od ścisłego stosowania zasad postępowania administracyjnego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przypomnieć też należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie wykazano aby zarzuty naruszenia prawa procesowego, podniesione w skardze kasacyjnej, miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie skarżący kasacyjnie trafnie zarzuca, że w aktach administracyjnych brak jest postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu lub wniosku o jego wszczęcie jak też zawiadomienia o jego wszczęciu, jednakże uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy. Podobnie jak brak zawiadomienia organu o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie, co zdaniem kasatora uniemożliwiło skarżącej ustosunkowanie się do sporządzonego dokumentu obrazującego jej przebieg studiów. Skarżąca znała przebieg swoich studiów jak również okoliczność, że nie zaliczyła semestru [...] w roku akademickim 2006/2007 gdyż nie zdała egzaminów z przedmiotów: [...] i [...]. Ten fakt stanowił wystarczającą podstawę do skreślenia skarżącej z listy studentów, co organy jednoznacznie wskazały w obu decyzjach. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że terminy, w których skarżąca obowiązana była złożyć egzaminy, były na jej prośbę kilkakrotnie przedłużane. Okoliczność, że skarżąca nie zaliczyła semestru [...] w roku akademickim 2006/2007 jest bezsporna. Sąd stwierdza jednocześnie, że choć uzasadnienia decyzji o skreśleniu z listy studentów nie spełniają wszystkich wymogów określonych w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, to uchybienie to – wobec jednoznacznie wskazanej przyczyny skreślenia – nie miało wpływu na wynik sprawy. Za chybiony należy uznać także zarzut dotyczący art.133 § 1 P.p.s.a. Uchybienia temu przepisowi strona skarżąca upatruje w dokonaniu przez Sąd I instancji ustaleń nieznajdujących jakiegokolwiek odzwierciedlenia w aktach sprawy dotyczących braku decyzji z dnia [...] maja 2007 r. i przyjęciu, że organ w uzasadnieniu mylnie wskazał datę [...] maja 2007 r., gdy termin ten miał dotyczyć 2006 r. Powołany przepis nie mógł być zaś naruszony w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Stanowi on bowiem, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść cytowanego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły (nieprzekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia, bowiem akta administracyjne nie zawierają decyzji z dnia [...] maja 2007 r. Nie jest natomiast naruszeniem art. 133 § 1 P.p.s.a. błędna, zdaniem kasatora, ocena materiału dowodowego. Jeżeli więc autor skargi kasacyjnej zamierzał wykazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyjął stan faktyczny ustalony przez organy administracji publicznej niezgodnie z obowiązującą procedurą, zawartą w Kodeksie postępowania administracyjnego, to powinien postawić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., polegającego na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r. sygn. akt FSK 2123/04, ONSAiWSA 2006 nr 1, poz. 9), a także zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy określonych przepisów k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.