I OZ 515/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Kacprzak po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata A. K. od pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 728/08 w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, wyrokiem z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Go 728/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. W punkcie II wyroku Sąd przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz adwokata A. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zażalenie na zawarte w punkcie II ww. wyroku postanowienie Sądu w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu złożył adwokat A. K. Pełnomocnik z urzędu zarzucił niewłaściwe zastosowanie przez Sąd przepisu § 18 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w spawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), wnosząc jednocześnie o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie II. W ocenie pełnomocnika Sąd powinien zastosować przepis § 18 ust. 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 4 ww. rozporządzenia i zasądzić kwotę 1200 zł powiększoną o stawkę VAT. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że przedmiotem skargi E. W. były należności z tytułu świadczenia pielęgnacyjnego, które w istocie są świadczeniami pieniężnymi, a zatem stanowią wartość przedmiotu zaskarżenia, który został oznaczony przez skarżącą na kwotę 5040 zł. Wskazano więc, że przedmiotowa sprawa nie jest "inną sprawą" w rozumieniu § 18 ust. 1 lit. c) ww. rozporządzenia, tylko jest sprawą majątkową o określonej wartości przedmiotu zaskarżenia (§ 18 ust. 1 lit. a). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wyznaczony z urzędu adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz niezbędnych wydatków, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Wspomniane rozporządzenie w § 18 ust. 1 określa stawki minimalne w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji. Pkt 1 lit. a) tego przepisu określa zasady obliczenia stawki minimalnej w sprawie, której przedmiotem jest należność pieniężna, natomiast pkt 1 lit. c) wskazuje sztywno, że w innych sprawach stawka ta wynosi 240 zł. W przedmiotowej sprawie sporne pozostaje, którą z wyżej określonych stawek powinien zastosować Sąd I instancji. Wskazać należy, że adwokat A. K. został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu dla E. W. w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie odmowy przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego na dziecko M. W. tj. świadczenia rodzinnego będącego szczególnym rodzajem świadczenia z zakresu pomocy społecznej – na okres zasiłkowy od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem zaskarżenia przed sądami administracyjnymi są akty i czynności albo bezczynność organów, wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., które poddawane są kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem. Te akty i czynności, w tym decyzje administracyjne, mają swój określony przedmiot którego dotyczą, o którym orzekają, rozstrzygają i ze względu na ten swój określony przedmiot są zaskarżane do sądu administracyjnego. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] lipca 2008 r. orzekały o odmowie przyznania E. W. świadczenia pielęgnacyjnego na córkę M. W. Istota pomocy społecznej i świadczeń z tego zakresu, w tym także pieniężnych (zasiłków) wskazuje, że świadczenia te nie są należnościami pieniężnymi w rozumieniu art. 216 p.p.s.a. Zaskarżenie decyzji w przedmiocie świadczeń z tego zakresu z uwagi na odmowę przyznania określonego świadczenia lub na jego wysokość nie oznacza zatem, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna oraz, że w takiej sprawie sądowoadministracyjnej występuje wartość przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 215 i 216 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r. sygn. akt I OZ 625/07 – niepubl.). W związku z powyższym w sprawach skarg na decyzje w przedmiocie świadczeń z zakresu pomocy społecznej, w tym świadczeń rodzinnych, przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna o jakiej mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Uwzględniając przedstawione argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim prawidłowo wskazał jako podstawę wyliczenia wysokości należnego wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia.