VII SA/Wa 1643/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu nośnika reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. w W. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji tablicy billboardowej o wymiarach 6,0 m x 3,0 m na podstawie prefabrykowanej terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu podniósł, iż z analizy projektu budowlanego załączonego przez Spółkę z o.o. S. z siedzibą w W. do zgłoszenia z dnia 5 maja 2008r. wynika, że przedmiotem zgłoszenia jest wolnostojący nośniki reklamowy składający się z trzonu nośnego (słup z rur stalowych) o długości regulowanej od 7,07 m do 8,57 m, utwierdzonego w żelbetowej podstawie z elementu prefabrykowanego o wymiarach 4,00 m x 2,00 m. W ocenie organu realizacja przedmiotowego nośnika reklamowego, który jest konstrukcją wolnostojącą w określonym miejscu na gruncie posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [...] stwierdził, iż budowa tablicy billboardowej na prefabrykowanej podstawie należy zaliczyć do kategorii obiektów budowlanych będących budowlą wymagającą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją z dnia [...] lipca 2008r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie kwalifikacji przedmiotowego urządzenia reklamowego do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego w omawianej sprawie nie ma zastosowania art. 29 ust 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził również, iż realizacja przedmiotowego urządzenia reklamowego na obszarze kolejowym narusza przepis art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organ odwoławczy podkreślił, iż bieg terminu do wniesienia sprzeciwu należy liczyć od daty wpływu zgłoszenia do organu właściwego czyli od dnia 4 czerwca 2008r. Decyzja organu I instancji wnosząca sprzeciw została doręczona inwestorowi 10 czerwca 2008r. z zachowaniem ustawowego terminu wynikającego z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółkę z o.o. S. z siedzibą w W. Zdaniem skarżącej nie został naruszony art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym, a przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest trwale związane z gruntem lecz montowane na przestawnej podstawie żelbetowej. W związku z powyższym przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest obiektem budowlanym do budowy którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną zgłoszonego sprzeciwu stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118) zgodnie z którym, właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organy obu instancji zakwalifikowały zgłoszone roboty budowlane związane z instalacją urządzenia reklamowego do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, wymagającą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie sądu organy wadliwie zakwalifikowały przedmiotowe urządzenie reklamowe jako urządzenie wymagające pozwolenia na budowę. Art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia stanowił, iż " pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Treść art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest jasna i wyłącza ze zgłoszenia tylko reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z treści art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonanego zgłoszenia wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w tym przepisie, ani od wielkości urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to urządzenia trwale związane z gruntem. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji stwierdził brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego objętego zgłoszeniem z przepisami ustawy z dnia 28 marca 2003r. – o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2003r, Nr 86, poz. 789) co spełniłoby przesłankę o której mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Z ustaleń Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika mianowicie, że tablica billboardowa usytuowana zostanie na obszarze kolejowym co w świetle art. 4 pkt 8 w/w ustawy jest niedopuszczalne. Dokonując powyższego ustalenia organ odwoławczy nie wskazał dowodów świadczących o realizacji tablicy reklamowej na terenie kolejowym. Zgłoszenie inwestora nie zawiera informacji o usytuowaniu tablicy na terenie kolejowym. Załączona mapa również nie wskazuje na usytuowanie planowanej inwestycji na obszarze kolejowym. Należy zauważyć, że organ I instancji analizując zgłoszenie wraz z załączoną dokumentacją nie stwierdził usytuowania planowanej inwestycji na terenie kolejowym. Organ I instancji nie wzywał skarżącego do przedłożenia stosownych dokumentów wskazujących na usytuowanie tablicy reklamowej na obszarze kolejowym. W przedstawionym projekcie usytuowania tablicy reklamowej brak jest określenia granic obszaru kolejowego w świetle ustawowej definicji zawartej w ustawie z dnia 28 marca 2003r – o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2003r, Nr 86, poz. 789). Bez udokumentowania przebiegu granic obszaru kolejowego nie można zweryfikować stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o lokalizacji tablicy reklamowej na obszarze kolejowym. Zauważyć należy również, iż przepis art. 53 ust. 2 powołanej wyżej ustawy jak i treść § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10.11.2004r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie budowli i budynków, drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2004r, nr 249, poz. 2500) wyznaczają odległości od granicy obszaru kolejowego pozwalające na sytuowanie budowli i budynków. W ocenie Sądu organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, uchybiając obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W związku z naruszeniem art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa, które miało wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pk 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.