I SA/Go 720/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Asesor WSA Alina Rzepecka Asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant referent stażysta Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2008 r. ze skargi M.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę. W dniu [...] sierpnia 2008 r. M.I. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] i ustalającą skarżącemu podatek od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 27.967 zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: W dniu [...] stycznia 2006 r. na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży skarżący nabył od "TF" S.A. prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...], w skład którego wchodzą działki nr [...] o łącznej powierzchni 2,8741 ha oraz własność posadowionego na tym gruncie budynku stanowiącego odrębną nieruchomość. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. Prezydent Miasta wszczął z urzędu wobec M.I. postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia podatku od w/w nieruchomości na rok 2006, wzywając go jednocześnie do złożenia "Informacji nieruchomościach i obiektach budowlanych". Taką informację skarżący złożył w dniu [...] marca 2006 r., deklarując w niej jako przedmiot opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3.465 m2, pozostałe grunty o powierzchni 18.459 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.655,1 m2, budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych o powierzchni 107 m2. W "Informacji (...)" podał także przedmioty zwolnione od opodatkowania jako zabytki: grunty o powierzchni 6.858 m2 i budynki o powierzchni 3.465 m2. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków Województwa zespół budynków dawnej Wytwórni przy ul. [...], składający się z budynku administracyjnego - położonego na działce nr [...] i budynku produkcyjnego fermentowni – położonego na działce nr [...] oraz orzekł, iż ochronie konserwatorskiej podlegają budynki w granicach ich murów zewnętrznych wraz z kompleksem piwnic pod tymi budynkami. Natomiast w wydanym [...] czerwca 2006 r. zaświadczeniu Konserwator stwierdził, iż budynki te są utrzymane i konserwowane zgodnie przepisami o ochronie zabytków. Decyzją z [...] stycznia 2007 r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił podatek za 2006 r. od opisanej wyżej nieruchomości w kwocie 38.613 zł. W decyzji tej Prezydent uznał, iż budynki wpisane do rejestru zabytków Województwa o powierzchni 3.465 m2, są zwolnione od podatku od nieruchomości, przyjmując jednocześnie, iż zwolnienie to znajduje zastosowanie, gdy wpis budynków i gruntów do rejestru zabytków ma charakter "indywidualny". Ponieważ grunty pod tymi budynkami nie są wpisane do rejestru zabytków, nie podlegają zwolnieniu od podatku. Natomiast sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, którym jest skarżący, skutkuje tym, iż wszystkie grunty położone przy ul. [...] podlegają opodatkowaniu według stawek jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W wyniku złożonego przez skarżącego w ustawowym terminie odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż w zaskarżonej decyzji brak jest oznaczenia strony decyzji, a do uznania, iż grunty, budynki i budowle związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej należy wykazać, iż rzeczywiście istnieje związek pomiędzy nabytą nieruchomości a działalnością gospodarczą prowadzoną przez osobę, która tę nieruchomość nabyła. Zarzucił także organowi I instancji, iż Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zapytał jedynie o budynki położone przy ul. [...], pomijając całkowicie kwestię statusu gruntu, na którym budynki te są usytuowane. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] ustalił M.I. podatek od w/w nieruchomości za 2006 r. w kwocie 30.854 zł. Powołując się na przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uznał ponownie, iż budynki o powierzchni 3.645 m2, jako wpisane indywidualnie do rejestru zabytków są zwolnione od podatku od nieruchomości. Przyjął także, iż grunty niezabudowane o powierzchni 18.459 m2 nie były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, z wyjątkiem placu o powierzchni 70 m2, opodatkowując grunty o powierzchni 18.389 m2 stawką jak od gruntów pozostałych. Natomiast pozostałe grunty – o powierzchni 10.282 m2 wraz z posadowionymi na tych gruntach budynkami były w posiadaniu przedsiębiorcy i były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą przez właściciela nieruchomości i osoby trzecie. Nie były natomiast związane z budynkami mieszkalnymi i nie zostały wpisane do rejestru zabytków wobec czego opodatkowano je według stawek jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do ustalenia wysokości podatku organ I instancji przyjął powierzchnię użytkową budynków zadeklarowaną w "Informacji (...)" złożonej [...] marca 2006 r. przez skarżącego, a powierzchnię gruntów według ewidencji gruntów. Powyższą decyzję doręczono w dniu 19 lutego 2008 r. skarżącemu, który w złożonym w ustawowym terminie odwołaniu zażądał jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając jej błędne ustalenie stanu faktycznego, co skutkowało błędnym rozstrzygnięciem oraz naruszeniem przepisów działu IV rozdziału I i rozdziału XI Ordynacji podatkowej. Skarżący wskazał, iż organ nie przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w zakresie czy grunty, na których posadowione są zabytki zwolnione od podatku od nieruchomości, są również zwolnione od tego podatku. Ponadto, gdyby organ wykazał, że grunty te nie są zwolnione od podatku od nieruchomości, to miał obowiązek poinformować o tym podatnika i przyjąć w decyzji te grunty jako pozostałe, a nie jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Prowadząc postępowanie w drugiej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzyskało informację od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, iż do rejestru zabytków województwa nie zostały wpisane działki geodezyjne nr [...], na których położony jest zespół budynków dawnej Wytwórni, w związku z czym status zabytku nieruchomego posiadają budynki dawnej Wytwórni w granicach ich murów zewnętrznych z kompleksem piwnic pod tymi budynkami bez gruntów, na których się znajdują. Nadto z dołączonych do akt wykazów zmian gruntowych, wykazu zmian danych ewidencyjnych oraz wypisów z rejestru gruntów wynika, iż tereny, których dotyczy zaskarżona decyzja, mające powierzchnię 2,8741 ha do 1999 r. oznaczone były geodezyjnie jako działka nr [...], którą podzielono następnie na działki o numerach [...]. W 2000 r. działki te zaewidencjonowano ponownie jako jedną działkę – o numerze [...], a w 2005 r. działkę tę podzielono na cztery działki o numerach [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło skarżącemu podatek od w/w nieruchomości za 2006 r. w kwocie 27.967 zł, wskazując jako podstawę prawną swojej decyzji m. in. art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1, 6 i 7 oraz art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu decyzji Kolegium uznało za bezsporne, iż na mocy decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków budynek administracyjny i budynek produkcyjny dawnej Wytwórni są wpisane do rejestru zabytków i podlegają ochronie konserwatorskiej w granicach ich murów zewnętrznych wraz z kompleksem piwnic pod tymi budynkami. Wobec jednoznacznego stwierdzenia przez Konserwatora, że do rejestru zabytków nie zostały wpisane działki geodezyjne o numerach [...], organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, iż grunty o powierzchni 6.858 m2 podlegają zwolnieniu od podatku jako zabytki na mocy decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2000r., a zatem grunty te winny zostać opodatkowane jako grunty pozostałe. Ustalając skarżącemu pozostałą część zobowiązania w podatku od nieruchomości organ odwoławczy oparł się na danych zadeklarowanych przez skarżącego w złożonej przez niego w marcu 2006 r. "Informacji (...)" z uwzględnieniem korekt naniesionych przez podatnika [...] stycznia 2008 r. Przyjął, zgodnie ze stanowiskiem skarżącego, że jedynie grunty i budynki (ich części) faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, winny zostać opodatkowane zgodnie ze stawkami podatkowymi przewidzianymi dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym zakresie Kolegium przy ustalaniu wymiaru podatku przyjęło dane zadeklarowane przez samego podatnika. Powyższą decyzję skarżący otrzymał w dniu 3 lipca 2008 r., a w dniu 4 sierpnia 2008 r. złożył na nią skargę, wnosząc o jej uchylenie w części w jakiej ustala podatek od nieruchomości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ponieważ niezgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustala podatek od gruntów, na których posadowione są obiekty wpisane do rejestru zabytków. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędną wykładnię tego przepisu, gdyż jego wykładnia celowościowa zwalnia z podatku od nieruchomości również grunty, na których posadowione są budynki wpisane do rejestru zabytków korzystające ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując argumenty zamieszczone w zaskarżonej decyzji. Sąd zważył: Skarga okazała się niezasadna. Jedyny jej zarzut to naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący twierdzi, iż samo położenie gruntu pod budynkami wpisanymi do rejestru zabytków skutkuje zwolnieniem ich od podatku od nieruchomości. Przedmiotowa sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za rok 2006, zatem do jej rozpoznania należy stosować przepisy obowiązujące w tymże roku. Art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) wskazuje zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a art. 3 podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w tym podatku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. grunty. Natomiast przepisy art. 3 ust. 1 w punktach 1 i 3 wskazują, iż podatnikami tego podatku są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, a także użytkownikami wieczystymi gruntów. W oparciu o przytoczone przepisy nie ulega wątpliwości, iż M.I. jest podatnikiem podatku od nieruchomości położonej przy ul. [...]. Jednakże uregulowania zawarte w art. 7 cyt. wyżej ustawy wskazują przedmiotowe zwolnienia od w/w podatku. Art. 7 ust. 1 pkt 6, co do interpretacji którego między skarżącym a organem odwoławczym toczył się spór, stanowi iż zwalnia się od tego podatku grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Powyższy przepis nie budzi, zdaniem Sądu, wątpliwości interpretacyjnych i sposób w jaki interpretują go organy podatkowe w niniejszej sprawie jest prawidłowy. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż na jego podstawie zwalnia się od podatku od nieruchomości również grunty, na których posadowione są budynki wpisane do rejestru zabytków, przy czym grunty te do rejestru zabytków wpisane odrębnie nie są. Należy podkreślić, iż powyższe zwolnienie obejmuje grunty i budynki charakteryzujące się tym, że na podstawie decyzji wydanej przez właściwy do spraw ochrony zabytków organ administracji publicznej zostały wpisane indywidualnie do rejestru zabytków. Zwrot "indywidualnie" należy rozumieć w ten sposób, iż wpis musi dotyczyć odrębnie gruntu i odrębnie budynku. Ustawodawca założył zatem taką możliwość, iż zwolnienie będzie dotyczyło jedynie budynku, pod warunkiem wpisania go do rejestru zabytków. Przepis ten nie pozwala na przyjęcie, iż wpisanie budynku do rejestru zabytków automatycznie powoduje uznanie gruntu pod tym budynkiem za zabytek objęty rejestrem zabytków, dając tym samym podstawę do zastosowania wobec tego gruntu zwolnienia przedmiotowego z przytoczonej wyżej regulacji ustawowej. Za przyjętą przez organy obu instancji interpretacją omawianego wyżej przedmiotowego zwolnienia podatkowego przemawia także zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definicja budynku jako obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Budynek jest wprawdzie trwale z gruntem związany, ale taka definicja nie oznacza, iż w przypadku gdy przepisy podatkowe mówią o budynku to automatycznie dotyczą także gruntu, na którym jest on posadowiony. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, iż zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2000 r. organy obu instancji w prawidłowy sposób ustaliły, że do rejestru zabytków wpisany został jedynie zespół budynków dawnej Wytwórni, w skład którego wchodzą budynek administracyjny i budynek produkcyjny bez gruntów, na których budynki te są posadowione. Wydana przez Konserwatora decyzja jest w tym względzie jednoznaczna, a pismo tegoż Konserwatora z dnia [...] lutego 2008 r. tylko treść tej decyzji potwierdza. To nie Wojewódzki Konserwator Zabytków zadecydował, iż grunt pod zabytkami należy opodatkować. On jedynie wydał decyzję, na mocy której konkretne budynki, i tylko budynki, wpisano do rejestru zabytków. W tym stanie rzeczy, Sąd nie stwierdził ani błędów w ustaleniu stanu faktycznego w zaskarżonej decyzji, ani naruszenia w niej przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani takiego naruszenia prawa, które dawałoby podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, orzekł jak w sentencji. ( - ) Barbara Rennert ( - ) Stefan Kowalczyk ( - ) Alina Rzepecka