I FSK 1628/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1541/08 w sprawie ze skargi L. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od lutego do listopada 2002r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1541/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę L. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od lutego do listopada 2002 r. Sąd pierwszej instancji podał w uzasadnieniu, że pismem z dnia 20 października 2008 r. wniesionym bezpośrednio do tegoż Sądu strona złożyła skargę na ww. decyzję organu odwoławczego, doręczoną stronie 6 sierpnia 2008r. Wobec zarządzenia z 29 października 2008 r. Sąd przesłał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w K., jako organowi, za pośrednictwem którego powinna być ona złożona. Organ odwoławczy otrzymał skargę w dniu 30 października 2008r., a zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "P.p.s.a.") i podlega odrzuceniu. Strona reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 178 P.p.s.a. polegające na przyjęciu, że skarga została złożona z uchybieniem 30-dniowego terminu. Wniesiono przy tym o uchylenie skarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, a także o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów sporządzenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że strona wniosła skargę na doręczoną jej 6 sierpnia 2008 r. decyzję w dniu 5 września 2008 r. do właściwego organu, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w K. Wprawdzie pismo skarżącego nie miało formy skargi, jednakże nie powinno budzić wątpliwości, że była to reakcja skarżącego na niekorzystną dla niego decyzję, na co wskazuje tytułu pisma "dotyczy: skargi na Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 lipca 2008 r.". Skarżący wprawdzie wskazał omyłkowo jako datę decyzji 28 lipca 2008 r. zamiast 18 lipca 2008 r., jednakże załączył do skargi tę decyzję, a zatem ta oczywista omyłka nie powinna budzić żadnych wątpliwości. Ponadto pismo wniesione do organu, zaadresowane było do WSA w Krakowie. Wobec powyższego zdaniem autorki skargi kasacyjnej pismo skarżącego z dnia 20 października 2008 r. należy traktować jedynie jako uzupełnienie ww. skargi, a nie jej wniesienie. Dodatkowo w skardze kasacyjnej podkreślono, że strona dotychczas występowała w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika, co należy mieć na uwadze przy ocenie dokonywanych przez niego czynności. Strona przeciwna nie skorzystała z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono, aby zachodziły przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny może rozważyć jedynie ewentualne naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź procesowego, wskazane w skardze kasacyjnej. Przystępując do analizy zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 178 P.p.s.a. wskazała, że ten Sąd bezzasadnie przyjął, jakoby strona złożyła skargę na decyzję organu odwoławczego z uchybieniem 30-dniowego terminu przewidzianego w tym przepisie. Powyższy zarzut należy uznać za chybiony z tego powodu, że przepis art. 178 P.p.s.a. określa przesłanki odrzucenia skargi kasacyjnej, nie zaś skargi na decyzję, czy działanie organu administracji. W myśl tego przepisu wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Tymczasem Sąd pierwszej instancji rozstrzygnął o odrzuceniu skargi na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej i orzekał w tym zakresie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., którego zarzutu naruszenia nie sformułowano w skardze kasacyjnej. Nie można zatem mówić o ewentualnym uchybieniu art. 178 P.p.s.a., skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w niniejszej sprawie takiego przepisu nie zastosował. W tych okolicznościach, mając na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej władny jest badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej, która w niniejszej sprawie została wadliwie sformułowana, w oparciu o art. 184 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Wniosek pełnomocnika strony o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wobec braku oświadczenia, o którym mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) nie mógł być uwzględniony.