I OW 136/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch del.WSA Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wojewody Pomorskiego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wojewodą Pomorskim a Burmistrzem Miasta Ustka w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji postanawia: odrzucić wniosek . Wnioskiem z dnia 6 października 2008 r. Wojewoda Pomorski zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Miasta Ustka a Wojewodą Pomorskim, poprzez wskazanie organu właściwego do udzielenia informacji Wojewodzie Dolnośląskiemu. W uzasadnieniu wniosku Wojewoda Pomorski podniósł, że postanowieniem z dnia 15 lipca 2008 r. nr GN-0711/9/08 Burmistrz Miasta Ustka przekazał do jego właściwości wniosek Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 3 lipca 2008 r. o udzielenie informacji, czy którakolwiek z wymienionych we wniosku osób nabyła prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa, położonych na terenie Ustki, z zaliczeniem na poczet ceny wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wybuchem wojny w 1939 r. Zdaniem Wojewody Pomorskiego, Burmistrz Miasta Ustka nieprawidłowo uznał, że Wojewoda dysponuje informacjami dotyczącymi nabywania w przeszłości nieruchomości w ramach prawa do przedmiotowej rekompensaty, a ponadto nie wskazał przepisów, z których miałoby wynikać, że żądane informacje pozostają w dyspozycji właśnie Wojewody. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta Ustka wniósł o jego oddalenie, twierdząc, że to do kompetencji Wojewody należy prowadzenie rejestrów, zawierających informacje, których dotyczy wniosek Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 22 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) reguluje kwestię dotyczącą sporów o właściwość oraz sporów kompetencyjnych, jakie powstają między organami administracji publicznej. Szerzej zagadnienie sporów o właściwość i sporów kompetencyjnych reguluje art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przez pojęcie sporu o właściwość należy rozumieć sytuację, w której dwa organy uznają się jednocześnie za właściwe w danej sprawie (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy w sprawie (spór negatywny). Art. 22 kpa ma zastosowanie w ścisłym powiązaniu z art. 1 pkt 1 kpa, określającym zakres przedmiotowy obowiązywania Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 1 pkt 1 kpa stanowi zaś, że Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Spór o właściwość może zatem zachodzić w sprawie, w rozumieniu cyt. art. 1 pkt 1 kpa, czyli w indywidualnej sprawie administracyjnej, rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. W konsekwencji przyjąć należy, że spór ten może mieć miejsce wyłącznie w takiej sytuacji prawnej, kiedy istnieje materialnoprawna podstawa do wydania przez organ decyzji administracyjnej. Jeśli zaś dana sprawa nie może być rozstrzygnięta w trybie postępowania administracyjnego – kończonego decyzją – to wówczas nie można mówić o sporze o właściwość pomiędzy organami administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 1995 r. o sygn. akt II SA 40/95, ONSA 1995 r., nr 3, poz. 148). Sprawa niniejsza dotyczy udzielenia informacji przez organ na wniosek pochodzący w istocie od innego organu (Wojewody Dolnośląskiego). Nie chodzi zatem o rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy obywatela, załatwianej poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Udzielanie informacji przez organ innemu organowi mieści się w kategoriach sfery wewnętrznej działalności administracji publicznej i nie podlega regulacji ani Kodeksu postępowania administracyjnego, ani ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nawet gdyby przedmiotową sprawę rozpoznawać pod kątem dostępu do informacji publicznej, gdzie – wprawdzie jedynie w przypadku odmowy udzielenia takiej informacji – wydawana jest decyzja administracyjna, to i tak w sprawie nie może dojść do wydania choćby decyzji odmownej z uwagi na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), który stanowi, że prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu. Zważywszy intencje ustawodawcy, który, tworząc tę regulację, miał na względzie zapewnienie obywatelowi (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) powszechnego dostępu do informacji na temat funkcjonowania organów władzy publicznej, przyjąć należy, że ustawowe "każdy" znaczy każda jednostka, a także osoba prawna prawa prywatnego. Tryb dostępu do informacji publicznej nie jest zatem trybem służącym udzielaniu informacji przez organ innemu organowi. Skoro więc udzielenie informacji przez organ innemu organowi nie jest załatwiane w formie decyzji administracyjnej, to tym samym nie można mówić, aby w rozpoznawanej sprawie powstał spór, w rozumieniu art. 22 kpa. W takiej sytuacji skierowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.