III SA/Wa 1106/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie odmowy przyjęcia zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], 2) określa, że postanowienia, których nieważność stwierdzono w pkt 1) nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej w skrócie "DUKS") określił P. S.A. (dalej w skrócie "Spółka" lub "Skarżąca") nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń i lipiec 2002 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 2002 r. W związku z przedmiotową decyzją ujawniona została zaległość w kwocie [...] zł za styczeń 2002 r. oraz [...] zł za lipiec 2002 r. II. Pismem z dnia 18 października 2007 r., złożonym do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej w skrócie "NUS") Spółka wniosła o przyjęcie w trybie art. 224a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej w skrócie "O.p.", zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji z dnia [...] października 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę w formie depozytu w gotówce. III. NUS postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. odmówił przyjęcia zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji z dnia [...] października 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę w formie depozytu w gotówce. IV. Na postanowienie NUS Spółka złożyła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej w skrócie "DIS") wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem Spółki zawartym we wniosku o przyjęcie zabezpieczenia, tj. przyjęcie zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji z dnia [...] października 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę w formie depozytu w gotówce. Zdaniem Spółki postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. narusza przepisy art. 224 a § 1 pkt. 1 i § 2 w związku z art. 33 d pkt 6 oraz art. 224 § 4 i art. 170 § 1 O.p., gdyż wydane zostało przez niewłaściwy rzeczowo organ, tj. NUS, podczas gdy w tej sprawie organem właściwym do wydania postanowienia w sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33g O.p., był DUKS. V. Postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. DIS umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu wskazał, iż wobec uregulowania przez Spółkę zaległości podatkowych za styczeń i lipiec 2002 r. postępowanie zażaleniowe w przedmiocie odmowy przyjęcia zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji DUKS z dnia [...] października 2007 r. stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. VI. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia z dnia [...] marca 2008 r. w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła, iż postanowienie wydane zostało z naruszeniem: 1) art. 121 § 1 i art. 124 oraz art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 w związku z art. 217 §1 pkt 4 i § 2, art. 210 §4, art. 219, art. 224a § 1 pkt 1 i § 2, art. 33d pkt 6, art. 224 § 4 pkt 1, art. 224a § 2 O.p. przez: - nieustosunkowanie się w postanowieniu z [...] marca 2008 r. do stanowiska Spółki zawartego we zażaleniu na postanowienie z [...] listopada 2007 r., w tym przede wszystkim do faktu zaistnienia w tej sprawie przesłanek do uwzględnienia wniosku Spółki o przyjęcie zabezpieczenia wykonania zobowiązań wynikających z decyzji DUKS z dnia [...] października 2007 r. i o wstrzymanie wykonania tej decyzji, w wyniku czego w ogóle nie zostały rozpatrzone okoliczności faktyczne i prawne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; - brak wyczerpującego wyjaśnienia w postanowieniu podstaw przemawiających za uznaniem postępowania za bezprzedmiotowe oraz 2) art. 233 §1 pkt 3 w związku z art. 239, art. 208 §1 i art. 219 w związku z art. 224a § 1 pkt 1, § 2 i następne O.p. przez błędne uznanie w postanowieniu, iż postępowanie zażaleniowe w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe, wobec wydania przez NUS dwóch postanowień zaliczających wykazany przez Spółkę w deklaracjach VAT-7 za październik i wrzesień 2007 (tj. postanowienia z dnia [...] grudnia 2007 r.) zwrot podatku VAT na poczet zaległości podatkowych w podatku VAT za styczeń i lipiec 2002 r., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego nie zastosowania w tej sprawie art. 224a § 1 pkt 1, § 2 i następne O.p. Skarżąca podtrzymała stanowisko, iż jej zdaniem postanowienie pierwszoinstncyjne powinno zostać wydane przez DUKS a nie NUS. Uchybienie tego rodzaju, tj. naruszenie właściwości, mieści się w przesłankach stwierdzenia nieważności (art. 247 § 1 pkt 1 O.p.). VII. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o uwzględnienie skargi. W tym zakresie wskazał, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem właściwości rzeczowej. Odnośnie do pozostałych zarzutów skargi DIS podtrzymał dotychczasowe stanowisko, uznając zarzuty za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że zarówno zaskarżone postanowienie DIS z dnia [...] marca 2008 r., jak i poprzedzające je postanowienie NUS z dnia [...] listopada 2007 r. obarczone są wadami, które skutkowały stwierdzeniem ich nieważności. W ocenie Sądu postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2007 r. zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, a więc z wadą przewidzianą jako jedna z przesłanek stwierdzenia nieważności w art. 247 § 1 pkt 1 O.p. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do kategorii postanowień wskazanych w art. 219 O.p., do których zaliczyć należy postanowienia wydane w sprawie przyjęcia zabezpieczenia, wydawane w oparciu o art. 224a § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 33g O.p. Zwrócić należało uwagę, że wskazane postanowienie zapadło w sprawie przyjęcia zabezpieczenia wykonania decyzji DUKS z dnia [...] października 2007 r. wydanej w sprawie podatku od towarów i usług za określone miesiące 2002 r. Zgodnie z art. 224a § 1 pkt 1 O.p. organ podatkowy, z urzędu lub na wniosek strony, wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części do dnia wydania decyzji ostatecznej lub, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego w przypadku przyjęcia na wniosek strony zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, o którym mowa w art. 33d - wstrzymanie wykonania decyzji następuje do wysokości zabezpieczenia. Z kolei art. 224a § 2 O.p. stanowi, iż w zakresie, o którym mowa w § 1 pkt 1 O.p., przepisy art. 33d-33g oraz art. 224 § 4 i 5 stosuje się odpowiednio. W przepisie art. 33d O.p. stwierdza się, że wykonanie decyzji o zabezpieczeniu następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania określonego w decyzji o zabezpieczeniu wraz z odsetkami za zwłokę, w formach w tym przepisie wskazanych, między innymi depozytu w gotówce (pkt 6). Natomiast art. 33g O.p. przewiduje, że w sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d, wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenie. Odesłanie w art. 224a § 2 O.p. do odpowiedniego stosowania art. 33d O.p. wynika z faktu, iż przepis ten dotyczy wykonania decyzji o zabezpieczeniu, czyli sytuacji, gdy brak jest jeszcze rozstrzygnięcia o wysokości zobowiązania podatkowego. W ramach zaś art. 224a O.p. mamy do czynienia z wykonaniem decyzji, która już ustala albo określa wysokość zobowiązania podatkowego i jednocześnie jest już przedmiotem zaskarżenia (w toku postępowania podatkowego lub sądowego). Odpowiednie zastosowanie art. 33d O.p. w istocie sprowadza się więc do jego stosowania w tym zakresie, w jakim stanowi on o formach zabezpieczeń. Z przepisu tego wprawdzie wynika także, kto przyjmuje zabezpieczenie, poprzez wskazanie na "organ podatkowy". To samo można jednak wyczytać z treści art. 224a § 1 pkt 1 O.p. Podobnie, przesłanka działania w tym przedmiocie na wniosek strony jest już zawarta w ostatnim ze wskazanych przepisów. Z kolei odesłanie do stosowania art. 33g O.p. w sposób odpowiedni uzasadnione jest tym, iż przepis ten nawiązuje do zabezpieczenia w trybie art. 33d, które – jak już wspomniano – różni się rodzajem zabezpieczanego zobowiązania w stosunku do trybu zawartego w art. 224a O.p. Odkodowana zatem z art. 33g O.p. w sposób odpowiedni norma prawna będzie więc stanowiła, iż w sprawie przyjęcia zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji (ustalającej albo określającej wysokość zobowiązania podatkowego) wraz z odsetkami za zwłokę wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenie. Powyższe pozwala stwierdzić, iż "organ podatkowy" wydaje postanowienie w sprawie przyjęcia zabezpieczenia w trybie art. 224a § 1 pkt 1 w związku z art. 33d i art. 33g O.p. Przepisy te nie przesądzają jednak, który konkretnie organ to czyni. Ustalając, właściwy do orzekania w tym przedmiocie organ, sięgnąć trzeba do treści art. 224 § 4 O.p. Zgodnie bowiem z art. 224a § 2 O.p. w zakresie, o którym mowa w § 1 pkt 1 (podkreśl. Sądu), czyli nie tylko w zakresie wstrzymania przez organ podatkowy z urzędu lub na wniosek strony wykonania zaskarżonej decyzji, ale także w zakresie przyjęcia przez ten organ na wniosek strony zabezpieczenia, stosuje się odpowiednio wskazany przepis art. 224. Stanowi on, że w sprawie wstrzymania wykonania decyzji postanawia: 1) organ, który wydał decyzję – do czasu przekazania odwołania wraz z aktami sprawy właściwemu organowi odwoławczemu; 2) organ odwoławczy – po otrzymaniu odwołania wraz z aktami sprawy. Odpowiednie zastosowanie tego przepisu w odniesieniu do zabezpieczenia zobowiązania w ramach art. 224a O.p. oznacza, że modyfikacji znaczeniowej ulec musi wstęp do wyliczeń w nim zawarty. Tylko bowiem ta część w sposób oczywisty nie przystaje do materii zabezpieczenia regulowanej w art. 224a O.p. W tym zakresie powstaje zatem norma prawna, zgodnie z którą w sprawie przyjęcia na wniosek strony zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji (ustalającej albo określającej wysokość zobowiązania podatkowego) wraz z odsetkami za zwłokę postanawia organ, który wydał tę decyzję – do czasu przekazania odwołania wraz z aktami sprawy właściwemu organowi odwoławczemu albo organ odwoławczy – po otrzymaniu odwołania wraz z aktami sprawy. Mając na względzie, iż postanowienie wydawane w tym przedmiocie jest zaskarżalne w drodze zażalenia, organem właściwym do orzekania w pierwszej instancji będzie ten organ, który wydał decyzję co do której strona złożyła wniosek o przyjęcie zabezpieczenia, o ile nie przekazał jeszcze odwołania strony wraz z aktami właściwemu organowi odwoławczemu, bądź też organ odwoławczy – jeśli ten ostatni warunek już się ziścił (odwołanie wraz z aktami wpłynęło już do organu odwoławczego). Zdaniem Sądu powyższe reguły ustalania właściwości rzeczowej mają zastosowanie także w przypadku, gdy mamy do czynienia z decyzją określającą lub ustalającą zobowiązanie podatkowe, która wydał dyrektor urzędu kontroli skarbowej. Z żadnego z przepisów Ordynacji podatkowej, a w szczególności z art. 224a, nie wynika ani w sposób bezpośredni, ani też w sposób pośredni, aby w tym zakresie miały obowiązywać inne zasady. Do przyjęcia odmiennych reguł nie dają też podstawy przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.k.s.". Celem kontroli skarbowej jest między innymi ochrona interesów i prawa majątkowych Skarbu Państwa oraz zapewnienie skuteczności wykonywania zobowiązań podatkowych. Do zakresu kontroli skarbowej należy kontrola rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa. Organem kontroli skarbowej jest między innymi dyrektor urzędu kontroli skarbowej (por. art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 pkt 3 u.k.s.). Zakres przykładowych (ustawodawca posłużył się bowiem w tej mierze zwrotem "w szczególności:") uprawnień i zadań dyrektora urzędu kontroli skarbowej określa art. 11 ust. 2, stanowiący o możliwości wydawania decyzji w sprawach określonych w ustawie. Organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne decyzją w rozumieniu Ordynacji podatkowej, gdy ustalenia dotyczą podatków, których określanie lub ustalanie należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych, co wynika z art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.s. Decyzję, jak stanowi art. 25 u.k.s., doręcza się kontrolowanemu oraz właściwemu organowi podatkowemu reprezentującemu Skarb Państwa, który staje się wierzycielem obowiązków wynikających z tej decyzji. Od decyzji, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1, wydanej przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej służy odwołanie do właściwego dyrektora izby skarbowej, albo do właściwego dyrektora izby celnej, o czym stanowi art. 26 ust. 1 u.k.s. W zakresie zaś nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, z wyłączeniami bez znaczenia dla rozpoznanej sprawy (art. 31 ust. 1 u.k.s.). Użyte zaś w ustawie o kontroli skarbowej określenia oznaczają: organ kontroli skarbowej – organ podatkowy, postępowanie kontrolne – postępowanie podatkowe, o którym mowa w dziale IV Ordynacji podatkowej (art. 31 ust. 2 pkt 1 i 3 u.k.s.). Ze wskazanych regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że decyzja dyrektora urzędu kontroli skarbowej wydana w sferze podatków, których ustalanie lub określanie należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych, jest decyzją organu podatkowego, a prowadzone przez niego postępowanie kontrolne jest postępowaniem podatkowym. W ramach zaś przepisów tego postępowania umieszczony jest art. 224a O.p. Reasumując, w ocenie Sądu stwierdzić należy, że w przypadku wydania przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej decyzji, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.s. - tj. decyzji dotyczącej podatków, których określanie lub ustalanie należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych, i podatku akcyzowego - organem właściwym do rozpatrzenia w pierwszej instancji wniosku o przyjęcie zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z takiej decyzji złożonego w trybie art. 224a § 1 pkt 1 O.p. i wydania postanowienia przewidzianego w art. 33g w związku z art. 224a § 2 O.p. jest - do czasu przekazania odwołania od decyzji wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu – dyrektor urzędu kontroli skarbowej (art. 224 § 4 pkt 1 w związku z art. 224a § 2 O.p.), a po otrzymaniu odwołania od decyzji wraz z aktami sprawy organ odwoławczy – dyrektor izby skarbowej lub celnej właściwy dla tego dyrektora urzędu kontroli skarbowej (art. 224 § 4 pkt 1 w związku z art. 224a § 2 O.p. i art. 26 ust. 1 u.k.s.). Wobec okoliczności, iż decyzja z dnia [...] października 2007 r. co do której wykonania Spółka wnosiła o przyjęcie zabezpieczenia została wydana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., stwierdzić należało, że organem właściwym do wydania w pierwszej instancji postanowienia w sprawie przyjęcia zabezpieczania nie mógł być Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. Właściwym do jego wydania w pierwszej instancji - do czasu przekazania odwołania od decyzji wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu - był DUKS, a po otrzymaniu tegoż odwołania i akt – DIS. Przeanalizowane wyżej przepisy Ordynacji podatkowej w powiązaniu z przepisami ustawy o kontroli skarbowej jednoznacznie określają, który organ jest właściwy do orzekania w trybie art. 224a. Dodatkowo można jednak podnieść, że uprawnienie do przyjęcia zabezpieczenia przez wydanie stosownego postanowienia w tym przedmiocie, nie ma swojego źródła i nie wiążą się z uprawnieniami wierzycielskimi, lecz z organem który wydał decyzję (bądź z właściwym dla niego organem odwoławczym). Z wierzycielem mamy do czynienia na gruncie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a.". Wierzyciel jest to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o czym stanowi art. 1a pkt 13 u.p.e.a. Zabezpieczenie realizowane w trybie art. 224a § 1 pkt 1 w związku z art. 33d-33g O.p. nie następuje w ramach przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, lecz w swoistym postępowaniu podatkowym prowadzonym na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. W nim właśnie sama strona, w sposób dobrowolny, wnioskuje o przyjęcie zabezpieczenia. Ratio legis takiego rozwiązania można upatrywać między innymi w tym, że daje ono możliwość chociażby uniknięcia kosztów egzekucyjnych. Nadto, uprawnienia wierzyciela mają znaczenia ale w warunkach przewidzianych w art. 33 § 5 O.p., gdzie wierzyciel działając w oparciu o przepisy o postępowaniu egzekucyjnym wydaje zarządzenie zabezpieczenia. Zupełnie inna jest natomiast sytuacja, gdy mamy do czynienie z zabezpieczeniem w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, które następuje przez wydanie stosownego postanowienia w sprawie przyjęcia zabezpieczenia. Wydane w powyższych okolicznościach postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r., którym umorzono postępowanie zażaleniowe, obarczone było wadą rażącego naruszenia art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 239 O.p., z uwagi na oczywisty brak podstaw do jego zastosowania. W sytuacji bowiem, gdy postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, organ odwoławczy miał obowiązek, w oparciu o art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) w związku z art. 239 O.p., uchylić takie postanowienie w całości i przekazać sprawę do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji. Oczywistość wskazanego naruszenia prawa w rozstrzygnięciu drugoistnancyjnym nie wymaga dalszego uzasadniania wystąpienia w tym zakresie przesłanki stwierdzenia nieważności, przewidzianej w art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 219 O.p. Wskazane wyżej wady postanowień organów obu instancji powodują, iż niecelowe jest wypowiadania się przez Sąd w kwestii pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 w związku z § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Do tych innych przepisów zalicza się art. 247 O.p. Według natomiast art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną; stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, o czym stanowi art. 152 P.p.s.a. Uwzględniając zatem przedstawiony stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie powołanych wyżej przepisów orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. Odnośnie do zwrotu kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje stronie Skarżącej od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis oraz wynagrodzenie pełnomocnika (art. 205 § 1-3 i art. 212 § 1 P.p.s.a.). Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 340 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (100 zł) i wynagrodzenia radcy prawnego (240 zł).