II GSK 290/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędziowie NSA Rafał Batorowicz Zofia Borowicz (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2143/08 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od M. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 2600 (dwa tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. VI SA/Wa 2143/08, po rozpoznaniu skargi M. K., uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. nakładającą karę pieniężną w wysokości 10.980 złotych. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, iż dnia [...] października 2007 r. na drodze powiatowej nr [...] w miejscowości Ż. zatrzymano do kontroli pojazd marki Man nr rej [...]. Pojazd poruszał się z ładunkiem z miejscowości S. do G. Droga, na której nastąpiło zatrzymanie należała do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o nacisku pojedynczej osi do 8 t. W wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu dokonanego na drodze powiatowej nr [...], co potwierdza protokół kontroli, stwierdzono, iż: - nacisk podwójnej osi napędowej przekroczony został o 7,89 tony. - nacisk pojedynczej osi nienapędowej przekroczony został o 0,04 tony, - przekroczona została masa dopuszczalna całkowita pojazdu o 5,24 tony. Główny Inspektor przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę prawną nałożenia kary i wyliczył, jak w konkretnym przypadku przedstawiała się wysokość kary za przekroczenia nacisków na osie na drodze, na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach na oś do 8 t. Stwierdził, iż obowiązkiem przewoźnika jest przestrzeganie przepisów na każdym odcinku trasy przejazdu, a przepisy dotyczące dopuszczalnych nacisków na osie dotyczą, co do zasady, wszystkich użytkowników dróg niezależnie od przewożonego ładunku i mają charakter bezwzględny – przejazd pojazdem nienormatywnym wymaga uzyskania stosownego pozwolenia. Pomiary zostały dokonane za pomocą wag przenośnych do pomiarów statycznych posiadających legalizację Urzędu Miar oraz Świadectwa Legalizacji Ponownej i w miejscu legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. M. K. domagał się uchylenia powyższej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, a także zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że ważenie zostało przeprowadzone w miejscu, którego nawierzchnia nie spełnia norm określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, obowiązującym w dniu kontroli. Nadto organ nie wykazał się należytą starannością i wnikliwością w dążeniu do wyjaśnienia wszystkich aspektów sprawy, czym naruszył art. 7 i 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wywiódł, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a., a także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Sąd wskazał, iż skarżący, odwołując się od decyzji organu I instancji, podniósł m.in. zarzut, że strefa ważenia wagi powinna być wyróżniona na jezdni – powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu. W konsekwencji skarżący uznał, iż ważenie dokonane w miejscu kontroli, które nie zostało do tego właściwie przygotowane, należałoby uznać jako wadliwe, a co za tym idzie – wynik ważenia nie mógł posłużyć jako podstawa do wymierzenia kary pieniężnej. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy do tego zarzutu się nie ustosunkował w zaskarżonej decyzji. Sąd zauważył, iż przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (obowiązujący w dacie kontroli) stanowi, że powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu. Stosownie do § 5 pomost wagi stacjonarnej powinien być umieszczony w dole fundamentowym wykonanym w jezdni, a pomost wagi przenośnej może być umieszczony w dole fundamentowym lub ustawiony na jezdni wraz z zespołami najazdowymi. W przypadku gdy w dole fundamentowym może gromadzić się woda, powinien on być wyposażony w urządzenia odwadniające. Sąd I instancji wskazał, iż skoro strona skarżąca zarzuciła w odwołaniu, że strefa ważenia, w której dokonano w dniu [...] października 2007 r. kontroli parametrów pojazdu, nie była wykonana z właściwego materiału, to bezwzględnym obowiązkiem organu II instancji było szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii i precyzyjne ustosunkowanie się do tegoż zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, protokół kontroli nie wyjaśnia kwestii będących przedmiotem ww. zarzutów skarżącego, a także brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych, aby uznać, iż fakt podpisania bez zastrzeżeń przez kierowcę samego protokołu zwalniał organ odwoławczy z wyjaśnienia ww. wątpliwości. W związku z powyższym, w ocenie Sądu I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając zaskarżoną decyzję nie odniósł się w uzasadnieniu w sposób rzeczowy i bezpośredni do wszystkich formalnoprawnych zarzutów strony dotyczących procesu ważenia pojazdu skarżącego, które strona podniosła w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu, organ II instancji rozpoznając sprawę w wyniku odwołania wniesionego przez stronę obowiązany jest rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Sąd wskazał, że wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się obrazy ww. norm postępowania, albowiem nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób precyzyjny do wszystkich zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwości procesu pomiarów kontrolowanego pojazdu samochodowego. W ocenie Sądu, aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przede wszystkim kwestii podnoszonych przez stronę. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie: – w związku z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. polegające na uznaniu przez Sąd, że organ orzekający w niniejszej sprawie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy nie budził wątpliwości i został ustalony przez organ należycie, a wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez niego wyjaśnione; – w związku z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na uznaniu przez Sąd, iż organ orzekający w niniejszej sprawie nie wyjaśnił prawidłowo podstawy faktycznej i prawnej decyzji, podczas gdy zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne należycie wyjaśniające motywy rozstrzygnięcia zawartego w decyzji; – w związku z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a. polegające na uznaniu przez Sąd, że organ odwoławczy nie działał zgodnie z zasadą dwuinstancyjności i nie rozpatrzył niniejszej sprawy w sposób rzeczowy i wszechstronny, podczas gdy organ odwoławczy rozpoznał sprawę pod względem merytorycznym, ocenił zebrane w sprawie dowody i w sposób staranny i wszechstronny przeanalizował całokształt sprawy. W uzasadnieniu skargi jej autor nie zgodził się z oceną i argumentacją Sądu I instancji, gdyż jego zdaniem w sprawie w sposób wyczerpujący został zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy. Wskazał, iż zarzuty podniesione przez skarżącego są nieistotne z punktu widzenia stwierdzonego w toku kontroli drogowej deliktu administracyjnego, tym bardziej że organ oparł decyzję na wynikach zawartych w protokole z ważenia pojazdu. Organ dodał, że ważenie nastąpiło w dopuszczonym na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa miejscu do ważenia, które spełniało zgodnie z istniejącą dokumentacją wszelkie wymogi. Skarżący zarzucił, że obowiązek organów inspekcyjnych dotyczący realizacji zasad dotyczących stosowania procedury administracyjnej nie oznacza bezwzględnego ukierunkowania się organu na wyjaśnianie i odnoszenie się do wszystkich, w tym zupełnie nieuzasadnionych zarzutów strony. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał także, że podpisany bez żadnych zastrzeżeń protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który jest później trudny do odtworzenia, dlatego też podpisanie go bez zastrzeżeń stanowi dowód w sprawie. Ciężar dowodu dla obalenia ustaleń stwierdzonych w takim protokole obciąża kontrolowany podmiot. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie takich dowodów strona przeciwna nie przedstawiła, przede wszystkim zaś jej zarzuty były nieistotne i nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej, dodając na ich uzasadnienie, że przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r., do którego odwołuje się Sąd I instancji, nie miały w sprawie zastosowania, zatem w zakresie wskazanym przez Sąd nie było potrzeby dodatkowego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W związku z regulacją zawartą w art. 183 § 1 p.p.s.a. należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z uwzględnieniem przesłanek określonych w § 2 tegoż artykułu. Związanie sądu granicami skargi kasacyjnej oznacza konieczność wskazania w skardze między innymi jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega zaś na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem wnoszącego kasację – uchybił sąd oraz uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia. W konsekwencji takiego stanu rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny – wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania – zobligowany jest do ograniczenia swoich rozważań wyłącznie do kwestii trafności zarzutu naruszenia wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. uznał, że została ona wydana z naruszeniem art. 15 w zw. z art. 127 k.p.a., a także art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ II instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności oraz dokonał dowolnej oceny dowodów bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu. Sąd wskazał, że powyższe uchybienie organu odwoławczego odnosiło się do zarzutu dotyczącego niespełnienia przez miejsce ważenia pojazdu warunków technicznych określonych w § 6 ust. 2 i § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe stanowisko Sądu I instancji nie zasługuje na aprobatę. Co prawda organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wprost nie wypowiedział się co do zarzutu skarżącego o treści: "...iż strefa ważenia wagi powinna być wyróżniona na jezdni – powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu". Jednakże nie można uznać za trafne stanowisko Sądu I instancji, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odniósł się w tej decyzji "w sposób rzeczowy i bezpośredni do wszystkich formalnoprawnych zarzutów strony dotyczących procesu ważenia pojazdu skarżącego". Przede wszystkim należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wprost stwierdził, iż "Zarzuty w kwestii niespełnienia wymogów przez miejsce ważenia pojazdu są nietrafne". Organ odwoławczy dalej podkreślił, że rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, dotyczy wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie ważenia dokonano na wagach przenośnych do pomiarów statycznych, w trakcie takiego ważenia pojazd znajdujący się na wadze jest unieruchomiony. Dalej organ odwoławczy wprost stwierdził, że "Powyższe przepisy nie mają więc zastosowania w niniejszej sprawie i miejsce ważenia na drodze krajowej nr [...], na którym dokonano ważenia, nie podlega ocenie pod kątem zgodności z wymogami określonymi w ww. nieobowiązującym już akcie prawnym (...). Na miejscu tym są bowiem używane wyłącznie wagi przenośne do pomiarów statycznych". Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że "W tej sytuacji, argumentacja skarżącego, poparta cytatami z § 6 ww. rozporządzenia (...) dla celów oceny prawidłowości ważenia dokonanego w niniejszej sprawie jest zupełnie nieprzydatna. Niemniej jednak, z uwagi na fakt, iż skarżący przywiązuje tak wielkie znaczenie zagadnieniom uregulowanym w tym akcie prawnym, konieczne jest tu przeprowadzenie stosowanej analizy" (str. 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Dodać należy, iż w dalszej części uzasadnienia tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wagi użyte w trakcie kontroli winny w dniu kontroli spełniać jedynie wymagania określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791) i odniósł się do tego, czy wymogi przewidziane w ww. rozporządzeniu zostały spełnione w dniu kontroli pojazdu. Powyższe dowodzi, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę nie zajął stanowiska w kwestii zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, a dotyczących niespełnienia wymogów przez miejsce ważenia pojazdu. Przedstawiona przez organ odwoławczy argumentacja dotycząca zarzutów zawartych w odwołaniu pozwalała skarżącemu na formułowanie w skardze zarzutów co do prawidłowości stanowiska organu w spornej kwestii. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w zaskarżonym wyroku, taka argumentacja zawarta w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego pozwalała także Sądowi I instancji na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji. Dodać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie zakwestionował przyjętych przez organ odwoławczy ustaleń, iż ważenia kontrolowanego pojazdu dokonano za pomogą wag przenośnych do pomiarów statycznych. W związku z tym należy jedynie zauważyć, że w przypadku wag przenośnych do pomiarów statycznych wymagane jest ustalenie: czy wagi tego rodzaju użyte w trakcie kontroli pojazdu spełniały wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791). Z kolei rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316) odnosi się do wymagań technicznych i metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Wypada też zwrócić uwagę, że ostatnio powołany akt prawny został wydany na podstawie upoważnienia zawartego w art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania powołanego rozporządzenia), w którym to przepisie była również mowa o warunkach właściwego stosowania i warunkach technicznego użytkowania przyrządów pomiarowych, jednak wyłącznie ze względu na wymagania metrologiczne i w celu spełnienia tych wymagań; stąd poza materią rozporządzenia pozostaje zagadnienie, jak posługiwać się wagami samochodowymi spełniającymi wymagania metrologiczne i takiej regulacji rozporządzenie z dnia 10 lutego 2004 r. nie zawiera (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2006 r. sygn. akt I OSK 442/05, wyrok NSA z dnia 26 października 2005 r. sygn. akt I OSK 144/05). Tym samym nie można uznać, że Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. trafnie przyjął, iż w toku postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy doszło do naruszenia wskazanych przez Sąd przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Oczywiście słuszny jest co do zasady pogląd Sądu I instancji, że z uwagi na zasadę dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, a także, że organ odwoławczy ma obowiązek ustosunkować się do żądań stron zawartych w odwołaniu. Nie można jednak w okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć, że organ odwoławczy z powyższego obowiązku się nie wywiązał, skoro w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnosi się w sposób rzeczywisty do przedstawionych przez skarżącego argumentów, dotyczących zarzutów związanych z niespełnieniem wymogów przez miejsce ważenia pojazdu. Oznacza to, że organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił argumenty i przesłanki, którymi kierował się podejmując tego rodzaju rozstrzygnięcie, zaś skarżący miał możliwość obrony swoich słusznych interesów. O prawidłowości powyższego dowodzi chociażby fakt, że skarżący zawarł w skardze zarzuty dotyczące przedmiotowej kwestii. Sąd I instancji odnosząc się do tak sformułowanego w skardze zarzutu, w motywach zaskarżonego wyroku w ogóle nie odniósł się do stanowiska przedstawionego przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do tego, że rozporządzenie z dnia 10 lutego 2004 r. Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, nie miało w niniejszej sprawie zastosowania. Jednocześnie, jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd I instancji nie zakwestionował ustaleń organu, iż ważenia pojazdu w dniu kontroli dokonano na wagach przenośnych do pomiarów statycznych, w trakcie którego pojazd znajdujący się na wadze jest unieruchomiony. Z przyczyn wyżej wskazanych zaskarżony wyrok nie mógł się ostać i podlegał uchyleniu, a sprawa przekazaniu do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę dokona oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia przepisów materialnoprawnych w niej powołanych oraz oceni prawidłowość z punktu widzenia przepisów KPA, przebiegu postępowania wyjaśniającego, uwzględniając przedstawioną powyżej argumentację. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 203 pkt 2 p.p.s.a.