II SA/Po 598/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie opłaty legalizacyjnej; I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie nr (...) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta P. z dnia (...) znak (...), II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz skarżącej kwotę 200,- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Podrazik /-/ B. Drzazga Decyzją z dnia (...) 2007 r., nr (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nakazał W. G., na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), rozbiórkę budynku gospodarczego o pow. zabudowy 25 m2, wybudowanego na terenie posesji przy ul. (...) w P. bez wymaganego zgłoszenia. Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że przedmiotowy budynek został wniesiony marcu 2006 r. i miał powierzchnię około 27 m2, jednakże, zgodnie z oświadczeniem W. G. z dnia (...) 2006 r., część budynku została rozebrana, a powierzchnie obiektu została zmniejszona do 25 m2. Równocześnie organ wskazał, że niemożliwe było doprowadzenie powyższego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Budynek usytuowany jest w granicy nieruchomości, a nie zachodzą okoliczności wymienione w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 z 2002 r.). W dacie wszczęcia postępowania tj. w dniu (...) 2007 r. inwestorka nie dysponowała ostateczną decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji – decyzję taką uzyskała dopiero w dniu (...) 2007 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła W. G., wskazując, że przedmiotowy budynek gospodarczy został zbudowany w 2002 r. w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) 2002 r., nr (...) o warunkach zabudowy dla budynku gospodarczego na nieruchomości znajdującej się przy ul. (...) w P. Ponadto w dniu (...) 2007 r. W. G. złożyła oświadczenie, iż budynek gospodarczy został wybudowany w 2002 r. Do pisma załączono mapę lotniczą z kwietnia 2003 r., rachunek za projekt z (....) 2002 r. oraz oświadczenia sąsiadów z roku 2002, zezwalające jej na budowę przedmiotowego budynku w granicy z ich nieruchomościami. Decyzją z dnia (...) 2007 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. uchylił zaskarżoną decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zdaniem organu II instancji w trakcie postępowania PINB nie wyjaśnił dokładnie, jaka była całkowita powierzchnia zabudowy budynku usytuowanego przy ul. (...) w P. oraz nie wyjaśnił kiedy dokładnie przedmiotowy budynek został wzniesiony. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji przeprowadził w dniu (...) 2007 r. oględziny i stwierdził, że budynek będący przedmiotem postępowania miał wymiary 4,96 m X 5,02 m. Dnia (...) 2007 r. W. G. załączyła do akt sprawy zaświadczenie Prezydenta Miasta P. z dnia (...) 2007 r. o zgodności budynku gospodarczego zlokalizowanego na jej posesji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) 2007 r., Nr (...). Pismem z dnia (...) 2007 r., które wpłynęło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w dniu (...) 2007 r., W. G. zwróciła się na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r. Nr 99, poz. 665) o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego i bezpłatną legalizację budynku gospodarczego o powierzchni 25 m2 na działce nr (...) przy ul. (...). Do wniosku załączono oświadczenie W. G. z dnia (...) 2007 r., że przedmiotowa nieruchomość została wybudowana na przełomie lat 1995 – 1998, zaś w 2002 r. wnioskodawczyni wystąpiła do Urzędu Miasta P. Wydział Urbanistyki o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w celu powiększenia budynku gospodarczego do 35 m2, który to budynek, po otrzymaniu decyzji, powiększyła. Postanowieniem z dnia (...) 2008 r., nr (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych w zakresie budowy budynku gospodarczego o wym. 4,96 m x 5,02 m zlokalizowanego na posesji przy ul. (...) w P. oraz zobowiązał W. G. do doręczenia: rysunków budynku tj. rzutu, przekroju, elewacji, rzutu połaci dachu oraz opisu technicznego, projektu zagospodarowania działki oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż dał on wiarę oświadczeniu W. G. jak również oświadczeniom właścicieli nieruchomości sąsiednich, iż przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany w roku 2002, czego potwierdzeniem było pozyskane z zasobów Informacji Przestrzennej Miasta P. zdjęcie lotnicze, wykonane w latach 2002 – 2004, na którym to, na przedmiotowej nieruchomości widać budynek będący przedmiotem postępowania. Pismem z dnia (...) 2008 r. W. G. dołączyła do akt sprawy inwentaryzację obiektu budowlanego – budynku gospodarczego – zlokalizowanego przy ul. (...) w P., oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz fotomapę z dnia (...) 1997 r. W piśmie powyższym oświadczyła, iż fotomapę dołącza do oświadczenia z (...) 2007 r. Postanowieniem z dnia (...) 2008 r., nr (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. ustalił dla W. G. opłatę legalizacyjną w wysokości (...) zł związaną z samowolą budowlaną polegającą na budowie budynku gospodarczego o łącznej pow. 24,89 m2, zlokalizowanego na posesji przy ul. (...) w P. Organ powtórzył, iż dał wiarę W. G. , że budynek powyższy został wybudowany w 2002 r. Ponieważ przedmiotowy obiekt budowlany spełniał warunki legalizacyjne określone w 49b ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane możliwe stało się jego zalegalizowanie po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej. W dniu (...) 2008 r. W. G. wniosła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. zażalenie na powyższe postanowienie PINB. Zdaniem odwołującej, w zgodnie z jej wnioskiem z (...) 2007 r. w przedmiotowej sprawie należało zastosować art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane. W. G. podkreśliła, iż w związku ze zrealizowaniem przedmiotowego budynku przed dniem 11 lipca 1998 r., brakiem wszczęcia przed dniem 11 lipca 2003 r. postępowania nadzorczego oraz złożeniem przed dniem 01 stycznia 2008 r. wniosku o pozwolenie na użytkowanie, organ nadzoru budowlanego nie powinien był stosować przepisów dotyczących opłaty legalizacyjnej z tytułu samowolnego zrealizowania inwestycji budowlanej. Postanowieniem z dnia (...) 2008 r., nr (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie PINB. Zdaniem organu II instancji treść art. 3 ust 1 ustawy z dnia 10 maj 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane stwierdzająca, że do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przesądza, że od dnia 01 stycznia 2008 r. organ zobowiązany jest stosować przepisy art. 48-49b ustawy Prawo budowlane. Ponadto, zdaniem WINB W. G. nie spełniła ustawowych przesłanek określonych w art. 3 ust. 3 powyższej ustawy, bowiem w ogóle nie złożyła wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, zaś inwentaryzację wraz z oświadczeniem o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożyła w PINB w dniu (...) 2008 r., a więc kiedy ustawa z dnia 10 maja 2007 r. już nie obowiązywała. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu W. G. . Podniosła ona, że wbrew twierdzeniom WINB złożyła w dniu (...) 2007 r. wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz, że dla zastosowania przepisów ustawy z dnia 10 maja 2007 r. kluczowe znaczenie ma data wniesienia wniosku, nie zaś jego kompletność. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniesionej przez W. G. skargi jest kwestia czy wszystkie okoliczności istotne dla załatwienia sprawy zostały wyjaśnione w sposób umożliwiający podjęcie rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego. W szczególności czy skarżąca złożyła w trybie przewidzianym w art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw wniosek o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego przed dniem 01.01.2008 r., jakie skutki prawne wywołało złożenie takiego wniosku i czy brak jego załatwienia stanowi przeszkodę do dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o przepis art. 49b ustawy Prawo budowlane. W tym kontekście konieczne jest dokonanie wykładni przepisu art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z brzmieniem ust. 1 powyższego artykułu do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Prawidłowa wykładnia tego przepisu nie może ograniczać się do jego literalnego brzmienia, ale wymaga odniesienia się do wcześniejszych regulacji ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane w kwestii możliwości legalizacji samowoli budowlanej, rezultat wykładni winien także pozostawać w zgodzie z zasadami zawartymi w Konstytucji RP. Pierwotny tekst obowiązującej od dnia 01 stycznia 1995 r. ustawy Prawo budowlane przewidywał, w art. 49, że w przypadku obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, jeżeli od dnia zakończenia budowy minęło 5 lat, istniała możliwość ich legalizacji w przypadku uzyskania przez właściciela pozwolenia na użytkowanie budynku. Regulacje powyższe zostały istotnie zmienione poprzez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718), która umożliwiła legalizację obiektów budowlanych, wybudowanych bez zezwolenia, niezależnie od czasu jaki minął od ich wybudowania, w przypadku spełnienia określonych przepisami ustawy wymagań, przy czym legalizacja samowoli budowlanych została uzależnione od uiszczenia opłaty legalizacyjnej (art. 48-49b ustawy Prawo budowlane w nowym brzmieniu). Jednocześnie zgodnie z art. 7 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. od momentu wejścia w życie powyższej ustawy, a więc od dnia 11 lipca 2003, osoby, które nie wystąpiły uprzednio o wydanie stosownego pozwolenia na użytkowanie – w trybie dotychczasowego przepisu art. 49 ustawy Prawo budowlane – lub też postępowanie w sprawie nie zostało zakończone ostateczną decyzją, musiały uiścić opłatę legalizacyjną. Zróżnicowanie sytuacji prawnej osób, które nie miały obowiązku ponoszenia opłaty legalizacyjnej z osobami, na których powyższy obowiązek spoczywał, stało się powodem orzeczenia przez Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt P 27/05, OTK – A 2006, nr 9, poz. 124, orzekł on o niezgodności z Konstytucją art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Wyeliminowanie z obrotu prawnego przepisów umożliwiających legalizację obiektów budowlanych wybudowanych w stanie prawnym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. nałożyło na ustawodawcę obowiązek unormowania zagadnienia legalizacji tych spośród obiektów budowlanych, które spełniały w dniu 11 lipca 2003 r. wymóg upływu co najmniej 5 lat od momentu zakończenia budowy, w przypadku gdy przed dniem 11 lipca 2003 r., a więc przed dniem zmiany przepisów, nie wszczęto postępowania w sprawie ich legalizacji. Bezsprzecznym jest, że przepis art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. odnosi się wyłącznie do tych budynków, które zostały wybudowane pomiędzy 01 stycznia 1995 r. a 10 lipca 1998 r. w przypadku, gdy do 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte w stosunku do nich postępowanie legalizacyjne. Jednocześnie ustawodawca ograniczył czasowo możliwość preferencyjnej legalizacji owych obiektów, stwierdzając, że przepisów art. 48 – 49b ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym im ustawą z dnia 27 marca 2003 r. "nie stosuje się" do dnia 01 stycznia 2008 r. Podkreślić należy, że ustawa z dnia 10 maja 2007 r. została opublikowana w dniu 05 czerwca 2007 r. Przewidziany w art. 6 powyższej ustawy 14 dniowy okres vacatio legis spowodował, że weszła ona w życie w dniu 20 czerwca 2007 r. W tym miejscu konieczne jest odwołanie się do przytoczonego powyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., gdzie Trybunał wskazał, iż zwolnienie z opłaty legalizacyjnej nie może być uzależnione od etapu procedury administracyjnej. Zdaniem Trybunału zwolnienie od konieczności ponoszenia powyższej opłaty nie może być zależne od rozmaitych czynników wpływających na szybkość procedury administracyjnej, które nie pozostawały w związku z treścią unormowań materialnoprawnych dotyczących samowoli budowlanej ani nie zależały od zainteresowanych. Odnosząc powyższe rozważania do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. wskazać należy, że kwestia, czy postępowanie w sprawie legalizacji obiektu budowlanego zostanie zakończone do dnia 01 stycznia 2008 r. mogło w znacznym stopniu zależeć od przypadkowych uwarunkowań. Sam ustawodawca, w art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 10 marca 2007 r. dopuścił możliwość wydania przez organ administracji publicznej, w trakcie prowadzonego postanowienia legalizacyjnego, postanowienia nakazującego usunięcie naruszeń przepisów lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w wyznaczonym terminie, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Tym samym realizacja nadrzędnej zasady postępowania administracyjnego, a więc określonej w art. 7 kpa zasady praworządności mogłaby doprowadzić do sytuacji, w której postępowanie administracyjne nie zakończyłoby się do dnia 01 stycznia 2008 r. W konsekwencji zróżnicowanie sytuacji osób, co do których postępowanie zostało wszczęte i zakończone w okresie pomiędzy 20 czerwca 2007 r. a 31 grudnia 2007 r. od osób, co do których jedynie je wszczęto przed dniem 01 stycznia 2008 r. musiałoby zostać ocenione jako sprzeczne z postanowieniami Konstytucji. Jedynie wykładnia art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r., zgodnie z którą przepisów art. 48 – 49b ustawy Prawo budowlane nie stosuje się w przypadku postępowań, które zostały wszczęte przed dniem 01 stycznia 2008 r. może zostać oceniona jako poprawna, służy bowiem zapewnieniu realizacji zasady pewności prawa. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w przypadku wątpliwości co do czasu obowiązywania ustawy należy przyjąć, iż każdy przepis normuje przyszłość, a nie przeszłość, bowiem strona ma prawo do niewadliwego postępowania administracyjnego i prawidłowego stosowania prawa pozytywnego a także do honorowania jej praw (wyrok z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 988/06). Jakakolwiek inna wykładnia art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. prowadziłaby do arbitralności postępowań prowadzonych przed organami administracji publicznej, pozostawiając kwestię zwolnienia z opłaty legalizacyjnej jedynie szybkości prowadzonego postępowania, niezależnie od nadrzędnych zasad procesu administracyjnego takich jak: praworządność, pewność prawa, zaufanie obywatela do państwa czy konieczność poszanowania sprawiedliwości proceduralnej. Posiłkując się orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, że nie do pogodzenia z założeniami państwa prawnego jest takie ukształtowanie przepisów prawa, które przenosi na jednostkę skutki zaniedbań lub nieprawidłowości ze strony prawodawcy lub organów administracji państwowej (wyrok z dnia 14 lutego 1992 r., sygn. akt III SA 1200/91, Wokanda 1992, nr 6, poz. 21). Tym samym wypełnienie przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r., a więc ukończenia budowy po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r. oraz brak wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji budynku przed dniem 11 lipca 2003 r., w przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust 3 powyższego artykułu, w okresie pomiędzy 20 czerwca 2007 r. a 31 grudnia 2007 r., skutkować musi prowadzeniem postępowania administracyjnego z wyłączeniem art. 48 – 49b ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Postępowanie to prowadzone jest w trybie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, a jego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Powyższa wykładnia znajduje swoje potwierdzenie w samej redakcji art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. Sąd zwraca uwagę, że treść powyższego artykułu nie wskazuje, aby do dnia 01 stycznia 2008 r. postępowanie legalizacyjne miało zostać zakończone decyzją lub też prawomocną decyzją, pomijając tę kwestię i ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że przepisów art. 48 – 49b "nie stosuje się" do dnia 01 stycznia 2008 r. Podkreślić raz jeszcze należy, że w świetle niezwykle krótkiego okresu obowiązywania powyższej ustawy, tylko wykładnia umożliwiające realne korzystanie z prawa podmiotowego jednostki, jakim jest możliwość legalizacji obiektu budowlanego bez konieczności ponoszenia opłaty legalizacyjnej, jest do pogodzenia z zasadą pewności prawa. Odnosząc powyższe rozważania do postępowania administracyjnego toczącego się przed organami nadzoru budowlanego w sprawie legalizacji budynku gospodarczego zlokalizowanego w P. przy ul. (...) wskazać należy, że W. G. prawidłowo w dniu (...) 2007 r. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w trybie przewidzianym art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane. Wobec tego, zgodnie z regulacją przewidzianą art. 61 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) od tego dnia przed organem administracji publicznej toczyło się postępowanie w trybie przewidzianym art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie wymienionego obiektu budowlanego. Bez znaczenia pozostaje tutaj kompletność złożonego wniosku, bowiem zgodnie z art. 64 § 2 kpa, w przypadku stwierdzenie, że wniosek nie spełnia wszystkich wymogów określonych przepisami prawa, organ powinien był wezwać wnioskodawczynię do usunięcia braków formalnych pisma. Stąd wobec prawidłowo wniesionego wniosku PINB powinien był zawiesić toczące się postępowanie legalizacyjne z art. 49b ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, do czasu rozpatrzenia wniosku W. G. z (...) 2007 r. Dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie samowoli budowlanej, które doprowadziło do wydania postanowienia z dnia (...) 2008 r. stanowiło naruszenie przepisów procedury administracyjnej. Jedynie prawidłowe ustalenie, czy przedmiotowy budynek spełniał warunki określone w ustawie z dnia 10 maja 2007 r. umożliwiało dalsze prowadzenie postępowania w sprawie samowoli budowlanej, a więc stanowiło zagadnienie wstępne, określone w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia (...) 2008 r. wydane zostało z naruszeniem wymienionych wyżej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwość taka skutkować musi uchyleniem rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego obu instancji. Ponownie rozpatrując sprawę prowadzoną w oparciu o przepis art. 49b ustawy Prawo budowlane organ administracji publicznej powinien zawiesić postępowanie w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia wniosku skarżącej z dnia (...) 2007 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu w trybie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, a następnie stosownie do wyniku tegoż postępowania załatwić sprawę. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji z dnia (...) 2008 r. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 wymienionej ustawy. O wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ B. Drzazga /-/ E. Podrazik /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak