I SA/Kr 1222/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na umorzenie zaległości podatkowej postanawia: I odrzucić skargę, II zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 500 zł. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2008 r. nr [...] Prezydent Miasta nie wyraził zgody na umorzenie podatniczce J. S. zaległości podatkowej w kwocie 86 896,00 zł oraz należnych odsetek w kwocie 6 881,00 zł. Postanowienie to zawierało jedynie pouczenie, iż nie przysługuje na nie zażalenie, a nie zawierało informacji o możliwości zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca to postanowienie została doręczona pełnomocnikowi podatniczki w dniu [...] czerwca 2008 r. W skierowanej do tut. Sądu - za pośrednictwem organu - skardze (wniesionej w dniu [...] sierpnia 2008 r.) J. S. działając przez swego pełnomocnika zażądała uchylenia powołanego postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2008 r. - bez uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od wymienionej zasady ustawodawca przewidział w § 4 cyt. wyżej artykułu wyjątek określający możliwość wniesienia skargi w sytuacji gdy ustawodawca nie przewidział środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie postanowił inaczej. Mianowicie należy, przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym prawo do zaskarżania do sądu tego rodzaju postanowień określa obowiązek zwrócenia się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z tego względu w sytuacji, gdy nie został on spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną i przedwczesną. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę na wymienione wyżej postanowienie wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 11 czerwca 2008 r. zostało wydane na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. nr 203, poz. 1966 ze zm.) stanowiącym o związaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego stanowiskiem w nim zawartym. Zgodnie zaś z ust. 3 na tego rodzaju postanowienie nie przysługuje zażalenie, tym samym jest ono ostateczne. W przekonaniu Sądu przytoczone powyżej okoliczności wskazują, iż postanowienie to rozstrzygało sprawę co do istoty i na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. podlegało zaskarżeniu do sądu administracyjnego po spełnieniu warunku określonego w art. 52 § 4 p.p.s.a., tj. po wezwaniu Prezydenta do usunięcia naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż w przedmiotowej sprawie Skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, w opinii Sądu, w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki warunkujące niedopuszczalność skargi. Jednocześnie Sąd zważył, że zaskarżone postanowienie jako podlegające kognicji sądu, na podstawie art. 210 § 2 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity - Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) powinno było zostać opatrzone przez organ pouczeniem o sposobie jego zaskarżenia do sądu. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd uznał, że brak pouczenia w zaskarżonym postanowieniu o sposobie jego zaskarżenia do sądu nie może tamować stronie drogi do zaskarżenia aktu administracyjnego do sądu. Z tego względu strona w celu skutecznego wniesienia skargi do sądu powinna przed wniesieniem skargi wystąpić do Prezydenta Miasta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i następnie w terminie określonym w art. 53 § 2 powołanej ustawy wnieść skargę do sądu za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Ponieważ w niniejszym stanie faktycznym i prawnym rozpoznanie merytoryczne skargi jest niedopuszczalne, zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono z urzędu zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.