II OSK 1443/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Wiesław Kisiel sędzia del. WSA Małgorzata Masternak-Kubiak Protokolant asystent Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 816/08 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2001 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną II OSK 1443/09 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 816/08 po rozpoznaniu skargi J. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] października 2001 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki – oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach na podstawie art. 48 i art. 80 ust. 2 pkt.1 oraz art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 104 § 1 kpa nakazał J. K. rozbiórkę zrealizowanych samowolnie części budynku gospodarczego z garażem, tj. żelbetowego stropu nad pomieszczeniem garażu oraz odbudowanego dachu o drewnianej konstrukcji pokrytej blachą na ww. budynku gospodarczym. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż prace przy budynku gospodarczym rozpoczęto wiosną 2001 r. bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę mimo, że było ono wymagane ze względu na zakres prac. W odwołaniu od decyzji organu l instancji skarżąca podniosła, że wykonane roboty miały na celu zabezpieczenie istniejących komórek przed zalewaniem wodami opadowymi oraz wymianę zużytych elementów konstrukcji dachu komórek, w których przechowuje opał. Podkreśliła przy tym podeszły wiek, zły stan zdrowia oraz niemożność wywiązania się z nałożonego przez PINB obowiązku w okresie zimy. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając zawartą w niej argumentację. Organ drugiej instancji wskazał ponadto, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż zakres wykonanych przez inwestorkę robót stanowi odbudowę i budowę części konstrukcyjnych obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę. W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, J. K. wniosła o jej uchylenie podtrzymując, iż w istocie przeprowadziła remont przedmiotowego budynku. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za niezasadną. Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo oceniły zakres wykonanych robót budowlanych, na wykonanie których konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, a w sytuacji nielegitymowania się przez inwestora takim pozwoleniem miał zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, jako podstawa prawna do wydania nakazu rozbiórki. Sąd podkreślił ponadto, że roboty budowlane wykonane w obiekcie nie mieszczą się w pojęciu remontu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. K., zstępny J. K., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 28 i 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przez dokonanie przez Sąd niewłaściwej kwalifikacji wykonanych robót i przyjęcie, iż zabezpieczenie dachu komórek gospodarczych przed ich zalewaniem wodami opadowymi oraz wymiana zużytych elementów konstrukcji dachu nie stanowi remontu budynku a tym samym inwestor powinien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 28 i 29 Prawa budowlanego w konsekwencji niewłaściwego zakwalifikowania robót budowlanych jako wykraczających poza zakres remontu i uznania, że w sprawie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Argument ten zresztą był przez inwestora konsekwentnie podtrzymywany zarówno przed organami obu instancji jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym toteż kluczowe w sprawie jest ustalenie, czy zakres wykonanych prac jest remontem, czy też budową (odbudową) części obiektu. Definicję remontu zawiera art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego stanowiący, że przez remont rozumie się wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego. istota tej definicji nie jest przy tym "odtworzenie" budynku lub jego części lecz jedynie odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego. Oczywiście czym innym jest przywrócenie obiektowi budowlanemu w wyniku remontu stanu pierwotnego, a czym innym odbudowanie obiektu lub jego części. Pomiędzy budową obiektu lub jego części jako odbudową wynikającą z całkowitego zniszczenia, a remontem obiektu w ramach którego nastąpi odtworzenie, a nie odbudowa stanu pierwotnego nie może być postawiony znak równości. Odtworzenie pierwotnego stanu w istniejącym obiekcie budowlanym w drodze remontu to nic innego jak wykonanie robót, które doprowadzą do przywrócenia tego pierwotnego stanu, z reguły lepszego od tego, który wymagał remontu. Nie wiąże się to jednak w żaden sposób z wykonaniem nowych części obiektu ewentualnie z budową nowego obiektu jakowego odbudową. Odbudowa obiektu budowlanego lub jego części czyli w istocie budowa nowego obiektu niewątpliwie wymaga pozwolenia na budowę, jak to zasadnie stwierdza się w zaskarżonym wyroku. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednak, że zakres wykonanych robót budowlanych wykracza znacznie poza definicje remontu i stanowi w istocie budowę nowych elementów budynku szczegółowo opisanych w decyzjach organów obu instancji, wydanych na podstawie obszernego materiału dowodowego. Zarówno organy administracji jak i Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjęły, iż przedmiotowe roboty budowlane nie stanowiły remontu, prawidłowo zatem jako materialnoprawną podstawę orzekania zastosowano art. 48 Prawa budowlanego. Takie stanowisko, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, należy uznać za zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.