II OZ 514/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i M. W. na punkt drugi postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 415/03 przyznający prawo pomocy D. i M. W. obejmujące zwolnienie z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 (pięćdziesiąt) zł w sprawie ze skargi D., M., M. i J. W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji dotyczącej umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "ppsa", w punkcie drugim postanowienia z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt. II SA/Wr 415/03, przyznał prawo pomocy D. i M. W. obejmujące zwolnienie z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 (pięćdziesiąt) zł w sprawie ze skargi D., M., M. i J. W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2003 r. w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji dotyczącej umorzenia postępowania. W uzasadnieniu Sąd uznał, że z przedstawionych przez strony dowodów i oświadczeń wynika, że skarżący są osobami, których sytuacja majątkowa wskazuje, iż nie są oni w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, ale również, że sytuacja ta nie wskazuje na możliwość przyznania prawa pomocy w całym wnioskowanym zakresie. Dlatego też uznając, że przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa zostały wypełnione w części przyznał D. i M. W. prawo pomocy obejmujące zwolnienie z obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 50 (pięćdziesiąt) zł. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. i M. W. twierdząc, że jest ono niesprawiedliwe. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie zaś do art. 246 § 1 pkt 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje na podstawie oświadczeń strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody. Z powyższego wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy w zakresie przez nią wnioskowanym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną sytuacji finansowej i możliwości płatniczych skarżących w sprawie niniejszej, bowiem ani z dowodów przedstawionych przez D. i M. W., ani z ich zażalenia, nie wynika aby przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa zostały wypełnione w całości. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.197 ppsa.