II FSK 1530/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1122/08 odrzucającego skargę L. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 21 sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 1. Postanowieniem z dnia 23 marca 2009 r. o sygn. I SA/Wr 1122/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - podając jako podstawę prawną art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - odrzucił skargę L. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 21 sierpnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. 2. Uzasadniając postanowienie, WSA powołał art. 53, art. 83 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 111 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej: k.c.), dodając, że zaskarżoną decyzję Dyrektora IS we W. doręczono skarżącemu w dniu 25 sierpnia 2008 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 26 sierpnia 2008 r. i upływał z dniem 24 września 2008 r. Skarga została nadana listem poleconym w dniu 27 września 2008 r., czyli po upływie wskazanego terminu i jako spóźniona podlega odrzuceniu. 3. Skargę kasacyjną od w.w. postanowienia WSA we Wrocławiu wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata), zaskarżając to postanowienie w całości. Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. naruszeniu: art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 86 § 1 p.p.s.a., poprzez niezasadne odrzucenie skargi w sytuacji, gdy wprawdzie została ona złożona po terminie, jednakże przed wydaniem zaskarżonego postanowienia został złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu, sprecyzowany następnie przez jego pełnomocnika pismem z dnia 4 maja 2009 r., który to wniosek należało rozpoznać przed odrzuceniem skargi. Powołując się na powyższe podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, zasądzenie na rzecz adwokata skarżącego kosztów nieopłaconej w całości pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Uzasadniając skargę kasacyjną, podniesiono, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a wniosek ten został następnie sprecyzowany pismem pełnomocnika z dnia 4 maja 2009 r., jednakże WSA nie podjął jakichkolwiek czynności w związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem. Tymczasem, zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd winien był do wniosku tego ustosunkować się w sposób przewidziany prawem. W ocenie skarżącego, przyjęcie przez WSA we Wrocławiu, że skarżący spóźnił się z wniesieniem skargi nie było możliwe do czasu prawomocnego rozpoznania wniosków o przywrócenie terminu, stąd odrzucając skargę, Sąd ten naruszył art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 86 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie odrzucające skargę z uwagi na przekroczenie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Na wstępie należy zauważyć, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tejże skargi, który to wniosek został uwzględniony przez WSA we Wrocławiu postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r., a termin do wniesienia skargi został skarżącemu przywrócony. Tym samym uchybienie przez stronę terminowi zostało ex tunc wyeliminowane. Konsekwencją uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi było nadanie skardze dalszego biegu, co skutkowało wpisaniem sprawy pod nowym numerem. Wcześniejsze odrzucenie skargi nie ma skutku powagi rzeczy osądzonej i nie stanowi przeszkody prawnej w ponownym rozpoznaniu sprawy (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, Wydanie 3, s. 266-267). W konsekwencji zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 86 § 1 p.p.s.a. jest chybiony, bowiem rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności nieterminowości wniesionej skargi i jej odrzucenie, a następnie przywrócenie terminu nie ma wpływu na rozpoznawaną sprawę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może ulegać wątpliwości, że art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. został prawidłowo zastosowany przez WSA, bowiem z treści analizowanego środka odwoławczego jednoznacznie wynika, że skarżący nie kwestionuje faktu wniesienia skargi z przekroczeniem terminu. W tych okolicznościach nie sposób dopatrywać się jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a skoro skarga bezspornie nie została wniesiona w określonym terminie, zasadne było jej odrzucenie. 5. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a, które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia, co wprost wynika z ich treści.