II SA/Sz 815/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 stycznia 2009r. sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze S. decyzją z dnia (...) r., Nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071ze zm.), art. 84 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. Ż. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia (...). nr (...)w sprawie odmowy wydania J. Ż. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan faktyczny sprawy ustalony w oparciu o akta administracyjne przedstawiał się następująco. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia (...) r. odmówił J. Ż. wydania uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów wskazując, że wnioskodawca przedłożył zaświadczenie Nr (...)z dnia (...)r. o ukończeniu szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów, natomiast nie przedstawił zaświadczenia stwierdzającego zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu kwalifikacyjnego przed komisją powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Od decyzji organu I instancji odwołał się J. Ż. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji lub uchylenia zaskarżonej decyzji i polecenia organowi I instancji wydanie odwołującemu się uprawnienia. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że spełnia wymagania do wydania mu uprawnień diagnosty zgodnie z art. 84 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż po ukończeniu szkolenia, dla diagnostów, zdał pozytywnie egzamin i w dniu (...)r. otrzymał zaświadczenie, które zachowało swoją ważność również według przepisów obecnie obowiązujących. Odwołujący się wskazał, że zgodnie z przepisem § 14 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów, zaświadczenia o ukończeniu szkolenia wydane na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowują swoją ważność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia (...)r. i stwierdziło, że art. 84 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nakłada na osobę ubiegająca się o uzyskanie uprawnień diagnosty warunek pozytywnego zdania egzaminu kwalifikacyjnego przed komisją powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, natomiast § 11 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów stanowi, że zaświadczenie potwierdzające zdanie egzaminu kwalifikacyjnego stanowi podstawę do ubiegania się o wydanie uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Osoby, które przed dniem wejścia w życie rozporządzenia rozpoczęły szkolenie dla diagnostów prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych, ale nie ukończyły go przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, otrzymują zaświadczenie o ukończeniu szkolenia i przystępują o egzaminu zgodnie z przepisami rozporządzenia (§ 13 rozporządzenia). Zgodnie natomiast z § 14 rozporządzenia, zaświadczenia o ukończeniu szkolenia, wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują ważność. Z materiału dowodowego wynika, że J. Ż. do wniosku o wydanie uprawnień diagnosty załączył m.in. uwierzytelnione zaświadczenie nr (...) o ukończeniu szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów z dnia (...)., które zostało wystawione stronie na podstawie (obecnie nie obowiązującego) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28.11.2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. nr 208, poz. 1769). Kolegium nie podzieliło stanowiska odwołującego się, że na podstawie tego zaświadczenia organ I instancji ma obowiązek wydania mu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Wniosek J. Ż. złożony został w dniu 23 czerwca 2008 r., a zatem w nowym, obowiązującym stanie prawnym i w związku z tym z wnioskiem powinno zostać przedstawione zaświadczenie o zdaniu egzaminu przed komisją powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, wydane na podstawie rozporządzenia z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów. W sprawie nie ma zastosowania przepis § 14 ww. rozporządzenia, albowiem odnosi się on do ważności zaświadczeń wydanych przed dniem jego wejścia w życie, stanowiących podstawę prowadzonych postępowań administracyjnych, w toku których nastąpiła przedmiotowa zmiana przepisów. Ponadto, uwzględnienie przedłożonego przez J. Ż. zaświadczenia stanowiłoby naruszenie art. 84 ust. 2 i 2a Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym egzamin kwalifikacyjny przeprowadza komisja powołana przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, a uzyskane zaświadczenie potwierdzające zdanie egzaminu kwalifikacyjnego stanowi podstawę do ubiegania się o wydanie uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów (§ 11 rozporządzenia). J. Ż. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...)r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia (...)r. oraz zasądzenia od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jako podstawę skargi J. Ż. wskazał: 1. naruszenie prawa materialnego w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzez: a) błędną wykładnię przepisów § 13 i § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. z 2004 r. Nr 246, poz. 2469),a w konsekwencji b) błędną wykładnię art. 84 ust. 2 i 2a ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i niewłaściwe stosowanie, 2. inne naruszenie przepisów postępowania w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy) w postaci art. 10 § 1 Kpa poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do ze branych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, iż dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykładnia przepisu § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. z 2004 r. Nr 246, poz. 2469) jest całkowicie błędna. Kolegium stanęło na stanowisku, iż wskazany wyżej przepis rozporządzenia nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż odnosi się on do ważności zaświadczeń wydanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stanowiących podstawę prowadzonych postępowań administracyjnych, w toku których nastąpiła zmiana przepisów. W istocie jednak takie uregulowanie zawarte jest w § 13 wskazanego rozporządzenia i odnosi się do osób, które rozpoczęły szkolenie na podstawie dotychczasowych przepisów i nie ukończyły tego szkolenia przed wejściem w życie rozporządzenia z 4 listopada 2004 r. Skarżący ukończył szkolenie i złożył z wynikiem pozytywnym, egzamin w dniu 4 lipca 2004 r. Zatem cytowany w uzasadnieniu decyzji Kolegium przepis § 13 rozporządzenia nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Natomiast § 14 rozporządzenia stanowi, iż zaświadczenia o ukończeniu szkolenia wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują ważność. Brzmienie cytowanego przepisu nie powinno, w ocenie wnoszącego skargę, sprawiać trudności interpretacyjnych. W myśl poprzedniego rozporządzenia Ministra Infrastruktury - z 28 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. Nr 208, poz. 1769), wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów zawierał załącznik nr 3 tegoż rozporządzenia (§ 5). Skarżący uzyskał zaświadczenie zgodne z wymogami obowiązującego prawa i jego kserokopię dołączył do wniosku z 18 czerwca 2008 r. - o wydanie uprawnienia diagnosty. W świetle tej argumentacji, zdaniem J. Ż., zasadne jest twierdzenie, że zaświadczenie to jest ważne i na jego podstawie skarżący powinien otrzymać imienne uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów od Prezydenta Miasta S., zgodnie ze złożonym przez niego wnioskiem. W konsekwencji błędnej wykładni § 13 i § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się naruszenia art. 84 ust. 2 i 2 a ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zarówno organ I instancji, jak i organ wyższego stopnia za podstawę swoich rozstrzygnięć przyjęły art. 84 ustawy Prawo o ruchu drogowym w jego aktualnym brzmieniu. Skarżący podniósł, iż ustawa z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym została znowelizowana ustawą z 2 lipca 2004 r.- Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, która weszła w życie 21 sierpnia 2004 r. W ślad za nowelizacją ustawy, w tym art. 84, nie doszło jednak od razu do wydania nowych przepisów wykonawczych. Do końca listopada 2004 r. obowiązywało dotychczasowe rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 28 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów. Rozporządzenie z 4 listopada 2004 r., wydane na gruncie art. 84a znowelizowanej ustawy, weszło bowiem w życie dopiero 26 listopada 2004 r. Obowiązujące do tego dnia rozporządzenie nie było spójne ze znowelizowanym art. 84 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W myśl tego przepisu egzamin dla kandydatów na diagnostów przeprowadzany jest przez komisję powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. W rozporządzeniu z 28 listopada 2002 r. nie było odniesienia do tego wymogu. Zatem, mimo obowiązywania znowelizowanych przepisów, brak było do nich przepisów wykonawczych. Powyższe świadczy to o tym, że § 14 nowego rozporządzenia ma znaczenie generalne. Błędnym jest zatem stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zgodnie z którym § 14 rozporządzenia z 4 listopada 2004 r. odnosi się jedynie do ważności zaświadczeń wydanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stanowiących podstawę prowadzonych postępowań administracyjnych, w toku których nastąpiła zmiana przepisów. Ponadto, uregulowanie zawarte w § 14 rozporządzenia z 4 listopada 2004 r. jest wyrazem akceptacji przez ustawodawcę kwalifikacji nabytych pod rządami art. 84 ustawy Prawo o ruchu drogowym w jej brzmieniu przed 21 sierpnia 2004 r. Nieuzasadnione byłoby bowiem przyjęcie, że zmiana w zakresie sposobu powoływania komisji egzaminacyjnej mogłaby mieć wpływ na ocenę jakości nabytej wiedzy i umiejętności oraz poziomu egzaminu pod rządami poprzednich przepisów. Wbrew stanowisku Kolegium, uzasadnione jest zatem przyjęcie, iż zaświadczenie o ukończeniu szkolenia wydane pod rządami art. 84 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, przed zmianą, która weszła w życie 21 sierpnia 2004 r. zachowuje swoją ważność również na podstawie przepisów obowiązujących obecnie (zgodnie z treścią § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 4 listopada 2004 r.). Takie stanowisko jest również zgodne z konstytucyjną zasadą akceptacji praw (uprawnień) nabytych. Skarżący zarzucił również, iż nie zostało mu należycie zapewnione prawo wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań, co nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 10 § 1 Kpa (w zw. z art. 79 § 1 Kpa). Zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu (...) r., tj. na 3 dni przed terminem wyznaczonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze – (...). Zbyt późne poinformowanie pełnomocnika skarżącego o tym terminie praktycznie uniemożliwiło mu wzięcie udziału w tej czynności. Zgodnie z wyrokiem NSA we Wrocławiu z 20 kwietnia 2000 r. (I SA/Wr 2401/97, LEX nr 40694), zbyt późne powiadomienie pełnomocnika skarżącego o wyznaczonym terminie do zapoznania z aktami postępowania, uniemożliwiające mu lub znacznie utrudniające wzięcie udziału w tej czynności, jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo, naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i to bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało, wpływu na wynik sprawy (por. wyrok NSA w Warszawie z 26 stycznia 1999 r., sygn. III SA 979/98, LEX nr 39458). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 P.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przedmiotem niniejszego postępowania było badanie legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...)r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia (...) r. w przedmiocie odmowy wydania J. Ż. imiennego uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1998 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), który stanowi, że starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny oraz ust. 2 a, zgodnie z którym egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza za opłatą komisja powołana przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Okolicznością bezsporną, wynikającą z przedłożonych sądowi akt administracyjnych jest posiadanie przez skarżącego zaświadczenia Nr (...) z dnia (...)r. potwierdzającego ukończenie szkolenia dla diagnostów w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów według programu ustalonego w załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 208, poz. 176) oraz złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu z wynikiem ogólnym pozytywnym. Z dotychczasowej, (przed nowelizacją z dniem 21 sierpnia 2004 r.) treści art. 84 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynikało, że do otrzymania uprawnień diagnosty wystarczyło odbycie szkolenia zakończone egzaminem z wynikiem pozytywnym oraz wymagane wykształcenie i praktyka. Szkolenie zatem, tak jak to było w przypadku skarżącego, połączone było z egzaminem, który odbywał się na zakończenie szkolenia, w ramach tegoż szkolenia. Skarżący nie uzyskał po odbyciu szkolenia uprawnień diagnosty, bowiem o wydanie uprawnień wówczas się nie ubiegał. Pierwszy wniosek w tej sprawie złożył w dniu 18 czerwca 2008 r. Od dnia 21 sierpnia 2004 r. zgodnie z art. 84 ust. 2 cyt. ustawy - egzamin nie odbywał się w ramach szkolenia. W myśl ust. 2a - był odpłatny i przeprowadzony przez komisję powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. W świetle obowiązującego od dnia 26 listopada 2004 roku, § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 246, poz. 2469), zaświadczenia o ukończeniu szkolenia wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują ważność. Oznacza to zatem, że jedynie zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dla diagnostów, zachowuje swoją ważność. Nie zachowuje natomiast ważności egzamin zdany w ramach tego szkolenia. Jednakże zarówno w dotychczasowym jak i obecnym stanie prawnym zaświadczenie o ukończeniu szkolenia nie stanowi samodzielnej podstawy do ubiegania się o wydanie uprawnień diagnosty. Aby uzyskać takie uprawnienia trzeba spełniać jednocześnie wszystkie przesłanki wymagane obowiązującymi przepisami - a więc wykształcenie, lata praktyki, szkolenie i od 21 sierpnia 2004 r. - egzamin zdany przed komisją powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż w dniu (...) r. roku spełniał wszystkie wymagania niezbędne do uzyskania uprawnień diagnosty, bowiem nie spełniał przesłanki zdania z wynikiem pozytywnym egzaminu przed komisją powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia zaskarżoną decyzją konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych stwierdzić należało, że zarzut ten nie jest uzasadniony. Wskazać przede wszystkim należy, iż skarżący poprzez ukończenie szkolenia nie nabył żadnych praw. Spełnił jedynie jedną z przesłanek wynikającą z obowiązujących przepisów. Skarżący nabędzie prawo z chwilą, gdy decyzja właściwego organu, nadająca uprawnienia diagnosty, stanie się ostateczna. Wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślano, iż obowiązek organów administracji publicznej do stosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego sprawy istniejącego w dniu wydania decyzji wynika z konstytucyjnej zasady praworządności. Od reguły tej mogą zostać wprowadzone odstępstwa przepisami przejściowymi, ograniczającymi moc przepisów prawa w czasie, przez wyłączenie ich zastosowania do zdarzeń prawnych mających miejsce przed ich wejściem w życie.( np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. I OSK 942/05 nie publikowany ). Wydając decyzję Prezydent Miasta S. musiał więc ocenić spełnienie przesłanek wynikających z przepisów obowiązujących w dniu wydania tej decyzji z zastrzeżeniem przepisów przejściowych, a żaden z obowiązujących przepisów przejściowych nie stanowi podstawy do uznania, iż egzamin przeprowadzony pod rządami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 roku przez jednostkę, która prowadziła szkolenie, w ramach tego szkolenia - zachowuje ważność. Na tle przedstawionych okoliczności faktycznych wskazać zatem należy, iż zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie przeprowadzania badań technicznych pojazdów, którym legitymuje się skarżący zachowuje swoją ważność, stosownie do treści § 14 obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 roku. Kopia tego zaświadczenia przedstawiona właściwemu organowi jest natomiast warunkiem koniecznym dopuszczenia do egzaminu kwalifikacyjnego przeprowadzanego przez komisję powołaną przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, zakończonego wydaniem zaświadczenia potwierdzającego zdanie egzaminu i dopiero legitymowanie się zaświadczeniem potwierdzającym zdanie egzaminu kwalifikacyjnego przed powołaną komisją stanowi podstawę do ubiegania się o wydanie uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, wyrażonej m.in. w art. 10 Kpa, stwierdzić należało, że zarzut ten jest nieuzasadniony. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, który skład orzekający w pełni podziela, iż w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a.(uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. FPS 6/2004 ,ONSAiWSA 2005/4, poz. 66, wyrok NSA z dnia 24.05.2007 IIGSK 4/07 Lex 351055) W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżący oprócz podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 Kpa oraz przytoczenia w tym przedmiocie orzecznictwa sądów administracyjnych ( wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2000 r. I S.A./Wr 2401/97, wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1999 r. III S.A. 979/98), nie wskazał czy i jaki wpływ na wynik sprawy mało zbyt późne zawiadomienie jego pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz jakich przedstawienie jakich dowodów uniemożliwiło to opóźnienie. Wskazanego przez stronę naruszenia art. 10 Kpa nie można uznać zatem za takie naruszenie przepisów procesowych, które miało wpływ na wynik sprawy. Konkludując przedstawione rozważania należy podnieść, iż zaskarżona decyzja, a tym samym poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa, a przytoczona argumentacja organu odwoławczego zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.