II SA/Rz 559/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Anna Lechowska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 8 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego rodzaj i okres wykonywania przymusowego zatrudnienia uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] stycznia 2008 r. II SA/Rz 559/08 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...] wydanym w sprawie oznaczonej [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego powołując się na przepisy art. 219 w związku z art. 218 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego-ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz art.138 § I pkt I w związku z art.144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...].01.2008 r. i odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W jego uzasadnieniu podniósł, że na wniosek D. P., który zwrócił się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego jego służbę wojskową w Powszechnej Organizacji "Służba Polsce", postanowieniem z dnia [...].01.2008 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień, odmówił wydania takiego. W motywach postanowienia stwierdził, że wobec braku stosownych informacji w dokumentacji ewidencyjnej oraz na podstawie wyjaśnień złożonych przez wnioskodawcę brak możliwości jednoznacznego ustalenia czasokresu służby w Powszechnej Organizacji "Służba Polsce". Wojskowy Komendant Uzupełnień po rozpatrzeniu złożonego zażalenia przez D. P. wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania postanowienia Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. i wszczął postępowanie wyjaśniające, zwracając się do Archiwów Państwowych we W., L., J., R. i w P., o potwierdzenie okresu zatrudnienia w ramach zastępczej służby wojskowej w Powszechnej Organizacji "Służba Polsce". Pomimo wydania wskazanego wyżej postanowienia zażalenie wnioskodawcy zostało złożone z zachowaniem obowiązującego terminu 7 dni. Podług ustaleń organu administracji, na podstawie zachowanej karty ewidencyjnej zasadniczą służbę wojskową D. P. pełnił od 27.01. 1955 r. a przeniesiony do rezerwy został w dniu 07.12.1956 r. Natomiast samo powołanie do PO "Służba Polsce", wg oświadczenia wnioskodawcy, nastąpiło w miesiącu kwietniu 1952 r. przez WKU w S.. Twierdzi on także, iż służył on w 55 Brygadzie PO "Służba Polsce" w miejscowości L. do października 1952 r. Organ, mimo podjętych czynności wyjaśniających w celu ustalenia informacji dotyczących służby wnioskodawcy w Powszechnej Organizacji "Służba Polsce", czasu i miejsca odbywania służby oraz innych danych, nie mógł potwierdzić w zaświadczeniu żądanych przezeń faktów, gdyż w zasobach Archiwum Państwowego we W. oraz w dokumentacji, którą dysponuje Wojskowy Komendant Uzupełnień nie zachowały się akta personalne junaków 55 Brygady Powszechnej Organizacji "Służba Polsce". Wnioskodawca także nie dostarczył innych danych np. w postaci książeczki wojskowej, pozwalających na dokonanie dodatkowych ustaleń w żądanym zakresie. Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 04 lutego 2008 r. a doręczonym w dniu 05.02.2008 r. Pan D. P. wniósł do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, za pośrednictwem Wojskowego Komendanta Uzupełnień zażalenie, wnioskując o wydanie zaświadczenia potwierdzającego rodzaj i okres przymusowego zatrudnienia w ramach służby w Brygadach Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" w związku z tym, że organ wydający zaświadczenie dokonał błędnej oceny zaistniałego stanu faktycznego. Po rozpatrzeniu całokształtu materiałów zebranych w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy zważył co następuje. Stosownie do art.1 ust. 1 ustawy dnia 2 września 1994 r. o świadczeniach pieniężnych i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych (Dz. U. z 2001, Nr 60, póz. 622 z późn. zm.) żołnierzom. 1) zastępczej służby wojskowej, którzy w latach 1949-1959 byli przymusowo zatrudniani w kopalniach węgla, kamieniołomach oraz zakładach pozyskiwania i wzbogacania rud uranowych, 2) z poboru 1949r., którzy byli wcieleni do ponadkontyngentowych brygad "Służba Polsce" i przymusowo zatrudniani w kopalniach węgla i kamieniołomach 3) przymusowo zatrudnionym w batalionach budowlanych w latach 1949-1959 -przysługuje, z zastrzeżeniem ust.2, świadczenie pieniężne. Takim też osobom, zgodnie z § I ust. I rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia z dnia 16 grudnia 1994 r. w sprawie organów wojskowych właściwych do wydawania zaświadczeń żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych oraz trybu postępowania przed tymi organami - organy wojskowe zobowiązane są wydać stosowne zaświadczenie. W myśl § I ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia, zaświadczenia wydaje się na podstawie ewidencji wojskowej, a w razie jej braku - na podstawie przedłożonych przez wnioskodawcę innych dowodów oraz przeprowadzonego w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, w trybie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego. Organ prowadzący postępowanie zasięga opinii właściwego stowarzyszenia zrzeszającego byłych żołnierzy górników, a także w razie potrzeby Centralnego Archiwum Wojskowego, archiwów państwowych i innych instytucji. Działając zgodnie z tymi przepisami organ ustalił, że ze względu na brak zapisów w ewidencji wojskowej, nie jest możliwe potwierdzenie przymusowego zatrudnienia w ramach służby w Brygadach Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" D. P. na tej podstawie. Przedstawione przez wnioskodawcę dowody nie pozwalają na stwierdzenie aby mógł on zostać zaliczony do jednej z kategorii osób wymienionych w art. I ust. I ustawy a tym samym aby posiadał uprawnienie do otrzymania zaświadczenia o wymaganej treści. Wnioskodawca wprawdzie twierdzi, że do organizacji PO "Służba Polsce" został wcielony w roku 1952 w miesiącu kwietniu , ale data ta nie została potwierdzona żadnym wiarygodnym dokumentem , brak jest informacji aby został przymusowo zatrudniony w kopalniach węgla, kamieniołomach oraz w zakładach pozyskiwania i wzbogacania rud uranowych, zaś w zachowanych zasobach archiwalnych PO "Służba Polsce" nie odnaleziono żadnego wpisu na nazwisko skarżącego. Jednocześnie należy podkreślić, iż analiza powołanych wyżej zapisów wskazuje , że w okresie gdy skarżący, jak twierdzi, wykonywał pracę w 55 Brygadzie PO "Służba Polsce" nie posiadał on statusu żołnierza, zaś jako junak realizował powszechny obowiązek przysposobienia zawodowego w oparciu o ustawię z dnia 25 lutego 1948 r. o powszechnym obowiązku przysposobienia zawodowego, wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego młodzieży oraz o organizacji spraw kultury fizycznej i sportu (Dz. U. R. P. Nr 12, póz. 90 z późn. zm.). Prawnie junacy PO "Służba Polsce" zrównani zostali z żołnierzami mocą art. 104 ustawy z dnia 4 lutego 1950 r. o powszechnym obowiązku wojskowym (Dz. U. Nr 6, póz.46 z późn. zm.), zgodnie z którym poborowi wykonujący w dniu wejścia w życie ustawy (to jest z dniem 29 maja 1950 r.) powszechny obowiązek przysposobienia zawodowego w formie pracy okresowej stawali się z mocy prawa żołnierzami odbywającymi zastępczą służbę wojskową, a odbyty przez te osoby czas pracy w ramach obowiązku przysposobienia zaliczał się na poczet trwania służby zastępczej. Wskazywane przez zainteresowanego daty oraz ustalenie terminu odbywania przez niego służby wojskowej na podstawie karty ewidencyjnej, zaprzeczają aby wnioskodawca spełniał warunki powołanego wyżej przepisu. W świetle brzmienia art. I ust. I ustawy z dnia 02.09. 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych wynika, iż określone w treści ustawy świadczenia przysługują żołnierzom, a więc podstawowe znaczenie ma fakt wykazania, że w określonym czasie wnioskodawca posiadał status żołnierza. Należy podkreślić, że brak jakichkolwiek dokumentów, pozwalających na ustalenie, że skarżący, w okresie pracy w 55 Brygadzie PO "Służba Polsce", był żołnierzem. W ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ administracji zwrócił się także, w celu potwierdzenia wskazywanych okoliczności, z wnioskiem o udzielenie opinii w sprawie rodzaju i okresu wykonywania przez wnioskodawcę przymusowego zatrudnienia w ramach zastępczej służby wojskowej do właściwego stowarzyszenia zrzeszającego byłych żołnierzy górników. Z otrzymanego ze Związku Represjonowanych Politycznie Żołnierzy - Górników pisma, wynika, że 55 Brygada "Służba Polsce" była zaliczana w poczet Brygad, w których wykonywana była praca przymusowa i jest objęta Ustawą z dnia 2 września 1994 r. Reasumując więc - brak możliwości ustalenia, na podstawie wiarygodnych dokumentów, daty przyjęcia do tej organizacji, a tym samym ustalenia okresu pobytu D. P., jako junaka, w PO "Służba Polsce". Dokumentacja dotycząca PO "Służba Polsce" przechowywana w archiwach zachowała się w stanie niekompletnym. W przeszłości bowiem była ona masowo niszczona, gdyż przypisywano jej krótkotrwałą przydatność praktyczną. Jak wynika z zebranej dokumentacji księgi ewidencyjne 55 Brygady PO "Służba Polsce" nie zachowały się. W związku z faktem, iż wnioskodawca nie spełnia przesłanek określonych w art. I ust. I ustawy z dnia 02 września 1994 r. o świadczeniach pieniężnych i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych, postanowienie organu I instancji zostało wydane z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa. Równocześnie organ odwoławczy uznał, iż zebranie materiałów dowodowych przez organ I instancji, które nastąpiło po wydaniu postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, ostatecznie nie miało wpływu na jego treść i ustalony stan sprawy -w związku z czym postanowił utrzymać je w mocy. Podobnie w zakresie wydanego postanowienia z dnia [...].02. 2008 r. w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia o odmowie, organ odwoławczy uznał, że nie miało ono zasadniczego wpływu na treść postanowienia o odmowie, zaś odwołanie skarżącego złożone zostało z zachowaniem obowiązujących terminów. W związku z powyższym organ na podstawie zebranych dokumentów stwierdził, że brak jest podstaw do wydania zaświadczenia, zgodnie z wzorem stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 1994r. w sprawie organów wojskowych właściwych do wydawania zaświadczeń żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnionym w kopalniach węgla, kamieniołomach i zakładach wydobywania rud uranu oraz trybu postępowania przed tymi organami (Dz.U. Nr 136, poz.707 z późn. zm.) a ustalenia organu I instancji w mniejszej sprawie są prawidłowe. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył D. P. nie precyzując sposobu weryfikacji postanowienia. Podniósł w niej, że był zatrudniony w Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" w okresie od 24 kwietnia 1952r. do 15. października 1952r., co może potwierdzić kilku świadków. W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w zaskarżonym postanowieniu. Na wezwanie sądu o nadesłanie dowodu doręczenia postanowienia I instancji organ li instancji oświadczył na piśmie , iż organ I instancji nie posiada zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienie, natomiast pracowniku WKU uzyskał w Urzędzie Pocztowym informację iż, postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 31 stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne wykonują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1). Kontrolą sądu objęte są między innymi zaskarżalne lub orzekające co do istoty postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 145 § 1 -3 P.p.s.a., Sąd uwzględnia skargę na takie postanowienie, gdy stwierdzi, że jest ono dotknięte naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit.b), bądź innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit.c), jak również, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach (art. 145 ust. 2 i 3). Art. 135 P.p.s.a uprawnia sąd do stosowania prawem przewidzianych środków w stosunku do wszystkich aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przedmiotem skargi jest postanowienie z dnia [...] czerwca 2008r nr [...] wydane w sprawie oznaczonej [...] Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, w którym powołując się na przepisy art. 219 w związku z art. 218 § I kodeksu postępowania administracyjnego-ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz art. 138 § I pkt I w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał on w mocy postanowienie Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...].01.2008 r. i odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Podstawę prawną wydania zaświadczeń w kwestii potwierdzania służby wojskowej stanowi rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 1994r. z dnia 16 grudnia 1994r. w sprawie organów właściwych do wydawania zaświadczeń żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych oraz trybu postępowania przed tymi organami (Dz.U. nr 136 poz. 777 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, wydane w oparciu o przepis art. 5 ustawy z dnia 2 września 1994r o świadczeniach pieniężnych i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach i zakładach rud uranu i batalionach budowlanych (Dz.U. z 2001,nr 60, poz.622ze zm.). Po myśli §2 rozporządzenia zaświadczenia takie wydaje się na podstawie ewidencji wojskowej a w razie jej braku na podstawie przedstawionych przez wnioskodawcę innych dowodów oraz przeprowadzone w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające w trybie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego z obowiązkiem zasięgnięcia opinii właściwego stowarzyszenia zrzeszającego byłych żołnierzy górników a także w razie potrzeby właściwego Centralnego Archiwum Wojskowego, archiwów państwowych i innych instytucji (§1 ust. 2). Zgodnie z §2 ust 2 rozporządzenia, na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści lub niewydanie zaświadczenia w terminie przysługuje wnioskodawcy prawo wniesienia zażalenia do szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w trybie określonym w kpa. Postępowanie w kwestii wydawania zaświadczeń przewidzianych w rozporządzeniu jest postępowaniem administracyjnym. Przebiegać ono zatem powinno w trybie regulowanym przez kpa, zwłaszcza w jego Dziale VII, uzupełnionym w zakresie postępowania dowodowego o regulacje rozporządzenia. Uproszczony tryb postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń nie oznacza jednak , ze w postępowaniu tym nie znajdują zastosowani zasady ogólne i inne nie pozostające w sprzeczności z regulacjami rozporządzenia przepisy kpa. Przepisy te zostały naruszone w postępowaniu obu organów w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o akta sprawy sąd ustalił bowiem, że pismem z dnia 16 stycznia 2008r. (data wpływu) skarżący zwrócił się z prośbą o wydanie mu zaświadczenia, że w dniu 7 kwietnia 1952r. został w S. powołany do służby w Powszechnej Organizacji Służba Polsce. Poinformował też, iż do Służby tej został powołany razem z J. P. synem M. zamieszkałym w B., który zaświadczenie otrzymał, podając nr i datę wydania tego zaświadczenia. Z treści pisma wynika, że jest to ze strony skarżącego prośba powtórna. Organ I instancji nie podejmując próby wyjaśnienie żądania a zwłaszcza kwestii powtórności prośby wskazującej, że w sprawie mogło się wcześniej toczyć się jakieś postępowanie, być może już zakończone, bądź co najmniej, że skarżący złożył już wcześniej wniosek, w którym podał dane pozwalające na rozpatrzenie jego obecnej prośby (miejsce służby, rodzaj wykonywanego zatrudnienia) -postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, w którego uzasadnieniu ogólnikowo stwierdził, że w posiadanej ewidencji brak zapisów o powołaniu oraz odbyciu w ramach Powszechnej Organizacji "Służba Polsce". Stanowi to w ocenie sądu istotne naruszenie art. 7 (zasada dążenia do prawdy obiektywnej) i 77 §1 kpa ( przepis obligujący do zebrania i rozważenia przed podjęciem decyzji a z mocy art. 126 także postanowienia niezbędnego materiału dowodowego). W aktach brak dowodu doręczenia tego postanowienia skarżącemu. Z dodatkowego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w związku z wezwaniem sądu wynika , że zostało ono doręczone w dniu 31 stycznia 2008r. Skarżący w dniu 5 lutego 2008r. złożył osobiście w organie I instancji adresowane do tegoż organu pismo z którego treści wynika jednak, ze jest to zażalenia do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego. Zażalenie umotywowane jest twierdzeniem, że wielu kolegów skarżącego , z którymi odbywał służbę zaświadczenia takie otrzymało. Ponadto podniósł, że są świadkowie mogący potwierdzić jego służbę w Powszechnej Organizacji Służba Polsce nie wskazując jednak ich danych. Po otrzymaniu zażalenia organ I instancji miast przesłać je wraz z aktami organowi II instancji lub uwzględnić w całości zgodnie z wymogiem art. 132 §1kpa i 133 kpa kpa wstrzymał wykonanie swojego postanowienia celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, wskazując jako jego podstawę art. 143 w zw, z art. 218 §2 . Tego rodzaju postępowanie stanowi naruszenie art. 218 §2 , który nakazuje przeprowadzić postępowanie wyjaśniające przed wydaniem zaświadczenia a nie po podjęciu postanowienia o odmowie jego wydania, jak również art. 143 kpa , który przewiduje możliwość wstrzymania wykonania postanowienia jako wyjątek od zasady jego wykonalności. Przepis ten dotyczy postanowień , które podlegają wykonaniu. Tego waloru nie posiada postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. W toku wspomnianego postępowania wyjaśniającego organ I instancji zwracał się do szeregu archiwów państwowych na terenie Polski o potwierdzenie służby zastępczej i zatrudnienia w ramach tej służby skarżącego w brygadzie 55 PO "SP" w L. oraz w brygadzie 69 w J. W aktach sprawy brak jakiejkolwiek dowodu, że skarżący twierdził, by właśnie w tym okresie pracował w tych brygadach. W skazuje to na możliwość, iż wiadomości te organ powziął na podstawie innej sprawy, jednak nie brak wskazania źródła tej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy informacji nie pozwala uznać tych naruszeń postępowania za nie mogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Dopiero po uzyskaniu informacji o nie możności potwierdzenia wskazanego okresu zatrudnienia i miejsca zatrudnienia skarżącego organ przesłał zażalenie wraz z aktami organowi II instancji, naruszając tym - poza wspomnianym już przepisami -także art. 133kpa, obligujący go do przesłania odwołania ( zażalenia) w terminie 7 dni od daty jego otrzymania.. Organ II instancji zwrócił się do Związku Represjonowanych Politycznie Żołnierzy Górników Zarząd Krajowy o opinię w sprawie rodzaju okresu wykonywania przymusowego zatrudnienie w ramach zastępczej służby wojskowej przez skarżącego podając , że zgodnie z posiadanymi informacjami ( których źródła jak podniesiono wyżej brak w aktach sprawy) pracował on w okresie od kwietnia do października 1952 w 55 Brygadzie "SP" w L. oraz 69 Brygadzie "SP" w J. Uzyskawszy opinię , że 55 brygada SP jest "zaliczana w poczet przymusowych Brygad SP i objęta ustawą z 1994 nr 136 poz. 707" organ II instancji wydał zaskarżone postanowienie o następującym rozstrzygnięciu "utrzymuję w mocy zaskarżone postanowienie Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] 01.2008 i odmawiam wydania zaświadczenia". Rozstrzygnięcie to nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 §1 kpa , który przewiduje że organ wywoławczy wydaje decyzje (z mocy art. 140kpa zażalenie), w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (zażalenie) 2) uchyla zaskarżoną decyzje (zażalenie) w całości lub w części i w tym zakresie rozstrzyga o istocie sprawy, bądź uchylając ją umarza postępowanie I instancji 3) umarza postępowanie odwoławcze ( zażaleniowe). Wydane postanowienie nie odpowiada tym kategoriom, bowiem orzeka o utrzymaniu postanowienie I instancji i jednocześnie orzeka co do istoty , czyli o odmowie wydania zaświadczenia przejmując w ten sposób uprawnienia organu I instancji, co jest możliwe wyłącznie w razie uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd podziela pogląd organu II instancji, że wydanie zaświadczenia przewidzianego rozporządzeniem jest możliwe przy wykazaniu istnienia przesłanek materialnych wymienionych w §1 ust 1 rozporządzenia (wykonywanie przymusowego zatrudnienia w kopalniach węgla kamiennego, kamieniołomach oraz zakładach pozyskiwania i wzbogacania rud uranu przez żołnierz powołanych do odbycia zastępczej służby wojskowej w okresie do dnia 31 grudnia 1959 oraz przez żołnierzy z poboru 1949 wcielonych do ponadkontynetowych brygad Służba Polsce przymusowo zatrudnionych w kopalniach węgla i kamieniołomach a także żołnierzy przymusowo zatrudnionych w batalionach budowlanych w latach 1949-1959, jednak odmowa wydania zaświadczenia powinna być poprzedzona postępowaniem odpowiadającym prawu a rozstrzygnięcie drugoinstancyjne winno odpowiadać swa treścią art. 138 §1 kpa. ( ewentualnie 138 §2 kpa o ile zachodzą przewidziane nim przesłanki do jego uchylenia postanowienia pierwszoinstancyjnego w celu ponownego rozpatrzenia sprawy. Wobec wykazanych wyżej naruszeń prawa, które mogły mieć istotny na wynik sprawy Sąd uchylił postanowienia obu instancji w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. c. w zw. z art. 135 Pp.s.a. W postępowaniu ponownym organ wyjaśni przy udziale skarżącego zaświadczenia o jakiej służbie, gdzie pełnionej i jakim okresie się domaga i jakimi dowodami dysponuje. Wyjaśni także, czy w sprawie nie prowadzono już wcześniej postępowania i z jakim rezultatem. Następnie stosownie do otrzymanych informacji przeprowadzi postępowanie dowodowe przy wykorzystaniu środków dowodowych określonych §1 ust 2 rozporządzenia a także dowodów przedłożonych przez skarżącego i rozstrzygnie sprawę zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa.