V SA/Wa 2514/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Asesor WSA - Joanna Gierak-Podsiadły (spr.),, Protokolant - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym utrzymania w mocy decyzji organu I instancji z [...] maja 2008 r. w części odmawiającej przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych; 2. zasądza na rzecz W. A. od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. kwotę 109 zł. (sto dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku Przedmiotem skargi W. A. jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] czerwca 2008 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z [...] maja 2008 r. (dotyczącej płatności do gruntów rolnych na rok 2007), w zakresie odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych, wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 10 maja 2007 r. W. A. wystąpił o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007. Decyzją z [...] maja 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał wnioskodawcy płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w wysokości 31.453,97 zł, w tym jednolitą płatność obszarową, uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz płatność cukrową, odmówił natomiast przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych, zwanej "płatnością zwierzęcą". W uzasadnieniu decyzji, w części dotyczącej odmowy przyznania płatności zwierzęcej, organ wskazał, iż powierzchnia zadeklarowana we wniosku (o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007) do tej płatności wynosi 6,19 ha i tyle też wynosi powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej. Następnie podał, że na podstawie informacji zawartych w rejestrze zwierząt oznakowanych wyliczona liczba zwierząt w przeliczeniu na duże jednostki przeliczeniowe wynosi 0,00 DJP. Dalej, organ stwierdził, iż po uwzględnieniu warunków przyznania płatności zwierzęcej, o których mowa w § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.), powierzchnia wynosi 0, 00 ha. Wyliczona kwota uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych wynosi 0,00 zł. W odwołaniu z 16 maja 2008 r. od powyższej decyzji W. A. nie zgodził się z częścią odmowną tej decyzji, dotyczącą płatności zwierzęcej. Wskazał, że w dniu 20 lipca 2006 r. przejął po rodzicach prawa i obowiązki związane z prowadzoną przez nich działalnością rolniczą. Oświadczył, że ojciec - J. A. przeszedł na rentę strukturalną, zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej i wraz z mamą przekazał mu całe gospodarstwo aktem notarialnym w dniu 20 lipca 2006 r. Na mocy tego aktu, jak stwierdził, stał się po rodzicach następcą prawnym i przejął prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia gospodarstwa położonego w B. Podniósł, iż gospodarstwo stanowi zorganizowaną całość i składa się z gruntów rolnych, budynków i budowli, maszyn i narzędzi oraz zwierząt i kwot produkcyjnych. Podniósł też, że dopełnił pozostałych formalności związanych z nadaniem numeru gospodarstwa i numeru stada, przepisaniem na niego maszyn, zwierząt i kwot produkcyjnych. Wyjaśnił, iż na mocy aktu notarialnego dokonał tych czynności w Starostwie Powiatowym, Biurze Powiatowym ARiMR oraz ARR. Następnie W. A. podał, że jego gospodarstwo spełnia wszystkie warunki do otrzymania wnioskowanej płatności, wynikające z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności. Stwierdził, że w okresie referencyjnym w skład gospodarstwa wchodziły użytki zielone i bydło zarejestrowane w ARiMR i jako następca prawny ma prawo ubiegać się o płatność zwierzęcą. Zaznaczył także, że posiada wszystkie zwierzęta, które posiadali rodzice w okresie referencyjnym. Na koniec wskazał, że płatność zwierzęca jest przyznawana do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę dla bydła, owiec, koni i kóz, uprawianych na trwałych użytkach zielonych. Płatność ta nie jest przyznawana personalnie dla rolnika. Decyzją z [...] czerwca 2008 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał w całości zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do niezadowolenia wnioskodawcy wyrażonego w odwołaniu, przywołał treść § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności. Następnie stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż wnioskodawca nie spełnia przesłanek wynikających z ww. przepisu, albowiem w okresie referencyjnym (od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r.), nie był posiadaczem zwierząt. Tym samym zasadnym było nie przyznanie mu płatności zwierzęcej. W skardze do Sądu skarżący - W. A. zaskarżył ww. decyzję z [...] czerwca 2008 r. w części dotyczącej płatności zwierzęcej, tj. odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych. W uzasadnieniu skargi przedstawił swoje argumenty, tak jak w odwołaniu. Zaznaczył, że przejął gospodarstwo rolne po rodzicach i winien być traktowany w sprawie jako następca prawny rolnika zarejestrowanego w systemie ARiMR i występującego o płatności obszarowe od początku ich istnienia, tj. od 2004 r. Zauważył, że posiada wszystkie zwierzęta, które posiadali jego rodzice w okresie referencyjnym. Wniósł o pozytywne rozpatrzenie skargi i przyznanie płatności uzupełniającej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie i uznając zarzuty skargi za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie - stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, iż decyzja ta nie może się ostać, albowiem została wydana z naruszeniem w szczególności przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: k.p.a., w stopniu uzasadniającym jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przed przystąpieniem do oceny skarżonej decyzji wskazać trzeba, iż podstawę prawną tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm., t. jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051), określające m.in. zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (art. 1 pkt 2 lit. a i art. 7 ust. 2 pkt 2). Należy też zauważyć, iż stosownie do treści art. 3 ust. 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 ww. ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zgodnie zaś z ust. 3 tego przepisu, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem, rozstrzygając niniejszą sprawę, wszczętą wnioskiem skarżącego z 10 maja 2007 r. o przyznanie płatności na rok 2007, organy orzekające w obu instancjach obowiązane były stosować przepisy k.p.a. z uwzględnieniem zmian, które wynikają z przepisów prawa materialnego, tj. cyt. art. 3 ust. 2 i 3 ww. ustawy. Postępowanie dowodowe prowadzone na potrzeby ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (także przez organ odwoławczy), choć uproszczone, albowiem ograniczone w stosunku do ogólnych reguł i sprowadzające się do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (z uwagi na treść ww. art. 3 ust. 2 tej ustawy), winno prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą oraz wyczerpującego rozpatrzenia w tym celu całego pozostającego w dyspozycji organu materiału dowodowego, z uwzględnieniem -co ważne- przepisów prawa materialnego. Postępowanie to winno także uwzględniać stanowisko strony, tj. jej argumenty i wyjaśnienia zgłaszane przez nią w trakcie tego postępowania administracyjnego (od momentu jego wszczęcia), tym bardziej, iż ciężar dowodzenia w tych sprawach ustawodawca przerzucił właśnie na stronę tego postępowania. Dopiero po tak przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organ administracyjny winien dokonać oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dając temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Należy w tym miejscu przypomnieć, iż uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Na marginesie Sąd zaznacza, iż przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. W wyroku z 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem sprawuje (...) kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać zań podjętych rozstrzygnięć. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 k.p.a. skutkuje - w myśl utrwalonego już orzecznictwa NSA - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a." (v. także wyrok NSA z 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84, ONSA 1984/2/67). Oceniając w świetle powyższego zaskarżoną decyzję stwierdzić trzeba, że decyzja ta z powodu naruszenia w szczególności art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 3 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i 3 powyżej cytowanej ustawy prawa materialnego, jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W., orzekając w II instancji i wydając skarżoną decyzję, obowiązany był rozpatrzeć sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Tymczasem z decyzji tej nie wynika, aby organ odwoławczy przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające w sprawie, do czego to na podstawie art. 15 k.p.a. i przepisów regulujących postępowanie dowodowe był obowiązany. Uzasadnienie decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję I instancji o odmowie przyznania płatności zwierzęcej -będącej przedmiotem skargi- jest zbyt krótkie i ogólnikowe, nie obrazujące całego problemu niniejszej sprawy. Nie przedstawia w sposób pełny ani stanu prawnego, ani faktycznego. Nie wskazuje też na zgromadzony materiał dowodowy i nie zawiera jego analizy w kontekście norm prawa materialnego, które z uwagi na argumenty strony podniesione w postępowaniu mogłyby mieć w sprawie ewentualne znaczenie i wpływ na końcowy wynik. Uzasadniając decyzję w części negatywnej dla skarżącego Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego przywołał § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.), regulujący warunki przyznania płatności zwierzęcej. Wskazał, iż zgodnie z tym przepisem płatność zwierzęca przysługuje, jeżeli: -pkt 1- rolnik w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały przez tego rolnika zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt; -pkt 2- na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonego w 2006 r. rolnikowi przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni trwałych użytków zielonych lub do powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych. Następnie, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego -powołując się ogólnie na akta sprawy- stwierdził, iż wnioskodawca nie spełnił powyższych przesłanek, albowiem w okresie referencyjnym nie był posiadaczem zwierząt. Tym jednym zdaniem organ uzasadnił swoją decyzję, a argumenty wnioskodawcy zawarte w odwołaniu pozostawił bez jakiekolwiek odpowiedzi. Co więcej - analizując sprawę organ zupełnie nie wskazał na okoliczności, wyjaśnienia i zarzuty wynikające z rozpatrywanego środka zaskarżenia. Nie wyjaśnił, czy mają one jakiekolwiek znaczenie, czy też - w kontekście obowiązujących przepisów nie zasługują one na uwzględnienie. W konsekwencji nie wyjaśnił, czy traktuje wnioskodawcę jako nowego producenta rolnego, następcę prawnego, czy też jako rolnika, który w 2006 r. ubiegał się już o płatność. Nie wyjaśnił tym samym, jakie znaczenie ma przejęcie przez skarżącego w dniu 20 lipca 2006 r. gospodarstwa rolnego po rodzicach. Nie odwołał się przy tym do przepisów ww. rozporządzenia oraz ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Poprzestał na jednozdaniowym twierdzeniu, które -w ocenie Sądu- trudna uznać za wyczerpujące i przekonywujące uzasadnienie negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Stanowisko to jest tym bardziej zasadne, w sytuacji gdy strona powołuje się na konkretne okoliczności faktyczne mające w jej ocenie wpływ na wynik sprawy, a organ orzekający pozostawia te okoliczności bez wyjaśnienia. Z wymienionych powodów Sąd uznał, iż uzasadnienie skarżonej decyzji nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie to nie zawiera bowiem w ogóle odniesienia się do okoliczności istotnych dla strony tego postępowania, która to -zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami ogólnymi uregulowanymi w k.p.a. oraz treścią art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego- ma prawo wpływać na jego kształt. Takie działanie organu nie może zasługiwać na akceptację. Stoi w oczywistej sprzeczności z obowiązkami, jakie ciążą na organie załatwiającym sprawę w ramach dyspozycji art. 8 k.p.a. i art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy prawa materialnego. Z akt sprawy wynika, że W. A. w 2006 r. ubiegał się o przyznanie płatności. Wniosek złożył w dniu 12 maja 2006 r. i jak wyjaśnił przed Sądem do protokołu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2009 r. wniosek ten dotyczył nieruchomości przejętej w maju 2006 r., a wcześniej dzierżawionej przez ojca. W dniu 20 lipca 2006 r. skarżący przejął gospodarstwo po ojcu i wniosek o dopłaty w związku z tym przejęciem złożył w 2007 r. W toku postępowania podkreślał, iż nie powinien być traktowany jako nowy rolnik, ale jako "następca prawny rolnika zarejestrowanego w systemie ARiMR i występującego o płatności obszarowe od początku ich istnienia". Podkreślał też, że gospodarstwo przejęte przez niego po ojcu spełnia warunek, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. Dostrzegając stanowisko skarżącego Sąd zauważa, iż przepisy regulujące płatność zwierzęcą (w stanie prawnym obowiązującym do 15 marca 2008 r. - zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej, Dz. U. Nr 44, poz. 262), umożliwiają udzielenie tej płatności nie tylko producentom rolnym, którzy w roku 2006 ubiegali się o płatności, ale także nowym producentom rolnym, tj. tym, którzy w poprzednich latach nie ubiegali się o płatności obszarowe. Nadto, zarówno ww. ustawa prawa materialnego jak i rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. zawierają regulacje prawne kształtujące sytuację prawną przejmującego i przekazującego gospodarstwo rolne. Powyższe przepisy, z uwagi na treść odwołania, winny być w sprawie przeanalizowane. Dopiero po ich uwzględnieniu przy rozpatrywaniu sprawy i wyjaśnieniu, czy w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym znajdują one zastosowanie, możliwa jest prawidłowa ocena tejże sprawy. Ponownie orzekając organ odwoławczy obowiązany jest więc przeprowadzić w sposób dokładny i rzetelny analizę stanu faktycznego, kierując się przy tym treścią odwołania i obowiązujących przepisów. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego winien zatem jeszcze raz dokonać oceny sprawy, biorąc pod uwagę całokształt przepisów prawa materialnego regulujących przyznawanie płatności zwierzęcej na 2007 rok. Obowiązany jest uwzględnić nie tylko cytowany powyżej § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. (uchylonego z dniem 15 marca 2008 r.), ale także § 5 i § 6 tego aktu prawnego oraz art. 21 ww. ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Winien także uwzględnić powyżej poczynione przez Sąd uwagi, pamiętając o tym, iż uzasadnienie decyzji musi odpowiadać rygorom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Strona postępowania ma bowiem prawo do pełnego wyjaśnienia dlaczego ważne -w jej przekonaniu- dla wyniku sprawy argumenty nie mogą mieć decydującego w tej sprawie znaczenia. Na organie prowadzącym postępowanie w II Instancji ciąży więc obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przez nią w odwołaniu twierdzeń i zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Z uwagi na powyższe, nie przesądzając ostatecznego merytorycznego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.